ش. ش:

 

                                                                                                   سلام عزیز  گرانمایه

 

نوروز داشته ایم اگرچه روزهایمان نو نشده است . بهار و سبزه داشته ایم اگرچه تا دلت بخواهد پائیز میهمان خانه  جانمان  بوده است . هفت سین سفرهای اساطیری مان تبدیل به سرنیزه و سکوت  و سرکوب و سرکشی و سلول و سختی  و سفاکی شده است . در این سال پیش رو در انتظار نو  روز هستیم و همان هفت سین هایی که بچگی هایمان را با آن آذین می بستیم  . یادش بخیر  . کجا رفتند ؟ چرا   بند ناف این قوم همیشه با ترس و دلهره و دریغ و افسوس و شروع و شهامت و شکست و امید و یأس و فریب و ...... بریده شده است  .  چه باید کردهایی که مثل خوره به جانمان افتاده است  ؛ راستی چه باید کرد ؟

 

 

دراین روزهایی که می آید و آفتاب عمرمان را برف   آب می کند  ، برای سرزمینمان و آدم هایش سلامت – سرخوشی و سرور آرزو می کنم . آرزو می کنم عمو نوروز با آن کلاه بی دردی سرماسوز و شب کش با سازی از جنس امید  ، ترانه های تغییر و بهروزی و شادمانی و نان را بنوازد – دست شما را می بوسم و اشکهایم را برای آدم هایی که در بلندای  شهامت د رانتظار طلوع سپیده صلح نشسته اند ، هدیه می کنم . دیوارهای دوری شان را می بوسم . کاش می توانستم مثل نسیم ، مثل صدا ، مثل هوا  ، مثل رویا ، مثل یک شبه ، مثل یک فریاد ، مثل یک اشک ، مثل یک لبخند ، با آنان باشم . کاش می توانستم نیلوفری باشم تا گل احساسشان را  با درخت عزیزانشان می رساندم  . کاش می شد ....

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                      عیدتان با همه دلشکستگی و امید مبارک

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   دستبوس و شرمناک