با عرض سلام و ادب!
روز چهارشنبه اس ام اسی را درباره موضوع همدلی در 22 بهمن به دوستانم ارسال کردم حدود 1 ساعت بعد از ارسال آن اس ام اس هشدار دهنده ای به من از طرف شماره ای که مربوط به یکی از نهادهای امنیتی است ارسال شد که مرا از شرکت در هر تجمع غیر قانونی برحذر می داشت.
من 22 بهمن امسال را از شهرستان محل سکونتم به تهران آمدم تا در کنار سبزها حضور داشته باشم.از حدود ساعت هشت و نیم صبح تا حدود ساعت یک بعد از ظهر در میدان صادقیه و مناطق اطراف تا نهایتا متروی صادقیه حضور داشتم. بیشترین ضرب وشتم ها را در بین تمامی مناسبتهای گذشته من در این روز متحمل شده ام و الان که این مطالب را برای شما می نویسم دست راستم تا نیمه بیشتر بالا نمی آید. با وجود وسعت بالای ماموران امنیتی بالاخره مردم در جایی نزدیک به مترو اجتماع تقریبا بزرگی را ترتیب دادند و شعارهای خود را مطرح کردند.
اما نکته ای که می خواستم در اینجا به آن اشاره کنم نقد به تحلیل برخی از تحلیل گران است که این روز را روز زور آزمایی دو جریان حامی و منتقد حکومت دانسته اند.زورآزمایی و رقابت زمانی از یک فرایند نتیجه می شود که امکانات و فرصت ها و جایگاههای تقریبا برابر به دو طرف داده شود.نه اینکه برای یک طرف یک جریان از کاتالوگهای تبلیغاتی تا بیشترین حمایتهای مادی و امنیتی و معنوی فراهم باشد و برای سوی دیگر جریان نه تنها هیچ کدام از اینها فراهم نیست که مدام در تیررس توهین ها و برخوردهای شدید امنیتی نیز باشد. در روز 22 بهمن تعداد طرفداران حامی حکومت حالا به هر دلیلی از معترضان بیشتر بود اما اگر به امکانات دو طرف و نیز مسائلی که در بالا به آن اشاره داشتم توجه شود ارزش حرکت سبزها با وجود شمار کمتر بسیار ارزشمندتر جلوه گر خواهد شد.