هنگامي می توان از غيرقابل شمارش بودن موردي صحبت کنيم که ابزار درستي براي شمارش در دست نداشته باشيم يا اينکه با هيچ نوع محاسبه اي (منطقي يا غير منطقي) نتوانيم تعداد صحيح را تخمين بزنيم. وقتي از بيشماري معترضان صحبت مي شود,يعني گروهي که هيچکس قدرت تخمين در مورد تعدادشان را ندارد,مثل يک لشکر نامرئي مافوق بشري .اين طرز تفکرباعث مي شود در روزهايي مثل 22 بهمن که همه انتظار دارند تمام مردم به نشانه ي اعتراض به خيابانها بيايند ,اتفاقي پايين تر از حد انتظار رخ دهد و عده ي زيادي از معترضين نسبت به جايگاه خود در جامه مايوس شوند.
چه کساني در ایران نسبت به وضع موجود ناراضي هستند؟ شايد اکثر ملت ايران,ولي اين موضوع مي تواند تنها عاملي باشد که مردم در صف معترضين قرار گيرند؟
اگر از روستاها و شهرستانهاي کوچک شروع کنيم مي بينيم اين دسته از هم وطنان عزيزمان هم از نظر عقيدتي و هم به دليل اينکه به رسانه هاي آزاد دسترسي ندارند از سالهاي دور از حاميان اصلي نظام و دولت هستند ,البته يار دوازدهم نظام هم براي پرکردن تظاهرات در روزهاي حساس(مثل 22 بهمن)هم به شمار مي آيند. در اين مناطق فشار اقتصادي عامل مهمي در تصميم گيري براي انتخاب رويه ي سياسي است.
در شهرستانهاي بزرگتر مردم تقريبا به لحاظ عقيدتي به نظام پايبند هستند. مردم در اين شهرستانها با اينکه تا حدودي دسترسي به رسانه هم دارند(روزنامه,شبکه هاي ماهواره اي ,اينترنت) به علت حجم بالاي تبليغات نظام در 31 سال گذشته آمادگي لازم را براي ايجاد تغييرات ندارند,يا حتي اعتقادي به شروع آن ندارند.
در به اصطلاح کلانشهرهاي ايران هم مردم به دليل مشکلات اقتصادي در حال فاصله گرفتن از همديگر هستند. طبقه محروم شهرها ازنقطه نظرهاي زيادي شبيه روستاييان عزيز هستند. بيشترين جمعيت اين شهرها متعلق به اصطلاحا طبقه متوسط جامعه مي باشد که هم به رسانه دسترسي دارند و هم نارضايتي آنها به سمت اعتراض است. اين افراد هستند که در شبکه هاي مجازي حضور دارند.
به دليل اعمال محروميت ها و محدوديت ها براي نسل ما ,بيشتر با اين شبکه ها آشنا هستيم تا دنياي واقعي, به همين علت وقتي همزمان 11 هزار نفر از ((بالاترين)) بازديد مي کنند و حضور ايرانيان در فيس بوک وتويتر چشم گير مي شود به نظر کاربران اتفاق خجسته ايست.اين در حالي است که وقتي 11 هزار نفر به ورزشگاه آزادي بروند و بازي استقلال يا پرسپوليس را تماشا کنند ,گزارشگر از حضور کم تماشاگران گله مي کند و ورزشگاه را خالي از جمعيت مي داند.
در اين برهه از زمان تعداد کساني که نسبت به نظام و دولت اعتراض دارند کم نيستند ولي مسلما تمام مردم ايران هم نيستند.اتوبوسهاي زیادی از شهرستانها و روستاهاي اطراف به سمت شهرهاي بزرگ روانه شدند تا ((حماسه بصيرت و اتحاد)) را براي نظام بسازند ولي ,تمام مردمي که در تظاهرات حضور داشتند براي سانديس آمده بودند؟ يا قاتل ,جلاد وخداي ناکرده به دور از شعور سياسي بودند؟ عده ي زيادي از اين مردم کساني بودند که هيچ رسانه اي به غير از صدا و سيما در اختيار ندارند و در طول 8 ماه گذشته به غير از اغتشاش و خيانت و اهانت به مقدسات چيز ديگري نشنيده اند , به عنوان يک انسان ميهن پرست احساس خطر کردند از اينکه مام ميهن به دست بيگانگان بيفتد.
در دنياي مجازي هر روز از اين دسته از افراد ميهن عزيزمان دورتر مي شويم.مردمي که با ما نيستند هم به اندازه ما شعور دارند! ولي آگاهي و آمادگي لازم را ندارند. با بحث و جدل در اين دنياي مجازي وقت اين را که در دنياي واقعي کنار هم وطنان خود باشيم از دست مي دهيم,وقت اينکه در غياب رسانه هاي آزاد اطلاعات صحيح و سانسور نشده را در اختيارشان قرار دهيم و به طور سازماندهي شده و هماهنگ در پي روشهايي باشيم تا هر چه بيشتر حقانيت خود را به ديگرمردم ثابت کنيم.
دنياي مجازي هدف نيست بلکه وسيله ايست براي رسيدن به مطلوب,همانطور که در ابتداي اعتراضات کمک شاياني به مردم کرد ولي هر چه گذشت بيشتر از دنياي واقعي فراموش کرديم.
تا دير نشده به درون مردم بازگرديم(سرافرازانه), مبارزات خود را از آنجا و با آنها پي گيريم و به آنها کمک کنيم تا براي ساختن ايراني آباد و آزاد آمادگي خود را بدست بياورند.
به اميد آنروز