1- ما چه میرفتیم، چه نمیرفتیم، پروپاگاندای کودتا، حضور ده میلیونی امت ولایتمدار را در بوق و کرنا میکرد.
2- هزینه پرداختی جنبش و دستاوردهای آن، به نسبت کفه ترازو را برای ما سنگین تر می کند.
1- مردم عام، تا حدودی متوجه شدند که سبزها آنچنان که سیمای ضرغامی اعلام میکند اغتشاشگر نبوده و نیستند (باید سعی کنیم این مطلب را مرتب به مردم تفهیم کنیم).
2- با توجه به مشخص نبودن سبزها، نیروهای سرکوب به مردم عادی نیز گیر میدادند (وارد شدن به میدان آزادی با نماد سبز باتوجه به چندلایه بودن نیروهای امنیتی امکان پذیر نبود).
3- نیروهای انتظامی ( نه ذوب شدگان در ولایت) با سبزها رفتار مناسبی داشتند و حتی تمرد از دستور در برخی موارد شنیده شد (آنها نیز برادران ما می باشند، باید با ما باشند).
4- یکی ازفرسایشی ترین تظاهرات سبزها برای نیروهای سرکوب بود، اگر شما هم شاهد سردرگمی آنان بودید، نظر مرا تائید خواهید نمود (سخت ترین کار برای یک مهاجم اینست که منتظر بنشیند و خبری نباشد، آنوقت از حرصش به در و دیوار ضربه میزند).
5- آنان که در میدان آزادی بودند، میدانند که ایده اسب تروا امکان اجرا نداشت، زیرا به درگیری فیزیکی و خشونت می انجامید که جنبش از آن پرهیز دارد.
3- راههای ارتباطی جدیدی باید بیابیم تا امکان تبادل اطلاعات در کلیه سطوح جنبش امکان پذیر باشد، هنگامیکه شبکه های ماهواره، اینترنت، اس ام اس و ... قطع می باشد ، شاید نوشتن بر دیوار و اسکناس راه دیگری باشد( هر اس ام اسی که حاوی کلمه سبز بود، به مقصد نمیرسید).
4- بر روی شعارهای اقتصادی فکر جدی کنیم، بخش عظیمی از مردم عام را بدین صورت میتوان جذب جنبش نمود ( مگر نه اینکه کار اصلی یک دولت باید موارد اقتصادی باشد).
5- موج جهانی سبزها و خارج نشینان، این بار بسیار گسترده و عالی عمل کرد (مجددا" تیتر اول اخبار بودیم).
6- در تفسیرها و بیانیه ها مشخص است که جهان دارد ما را می بیند.

یک نکته اساسی: یاد شهدای جنبش و زندانیان دربند به هیچوجه نباید فراموش شود، در گردهمایی ها و تظاهرات میتوانیم بجای شعار دادن، نام آنها را یک به یک با صدای بلند فریاد بزنیم (همانند تشویق های استادیوم آزادی).

دوم اسفند : روز سبز اقوام ایرانی ،.............، هفدهم اسفند: روز سبز زنان