اتفاقات رخ داده در روز 22بهمن زمانی که در کنار پیش بینی های قبل از آن و واکنش های پس ازآن قرار میگیرند،لزوم و وجوب بازبینی مسیر طی شده راه سبز امید را برای رهروان سبز روشن میكند.بنظر می رسد دلیل اصلی اینکه حکومت در این روز به بخش مهمی از اهداف خود دست پیدا کرد چیزی جز اشتباهات بازیگران سبز نبوده است.در فوتبال حرفه ای مثلی هست که می گوید تیمی برنده است که اشتباهات کمتری داشته باشد وباید گفت روز 22بهمن برای سبزها روز پراشتباهی بود وحاکمیت با آگاهی از همین اشتباهات، برنامه ریزی دقیقی برای شکست روحی سبزها پس از 22بهمن داشته ودارد.پس در برابر این بازی حاکمیت بهترین راه خودانتقادی سبزهاست تا دریابیم از کجا ضربه خوره ایم واشتباهاتمان در کدام زمینه بوده است. نگارننده معتقد است مهم ترین وبزرگ ترین اشتباه جنبش سبز در این روزها فراموش کردن هدف است. ما پیش از 22بهمن گویی یادمان رفته بود بدنبال چه هدفی هستیم ونزدیک به هشت ماه برای رسیده به چه چیزهایی مبارزه کرده ایم.هدف جنبش سبز از ابتدای شکل گیری آن استیفای حقوق از دست رفته ملت ایران از جمله آرای آنان در انتخابات اخیر بوده است لیکن به مرور ، وسیله رسیدن به این هدف که شرکت در تظاهرات ها ویا حتی تلاش برای سرنگون کردن رژیم است خود تبدبل به هدف غایی ما شد تا آنجا که تصور کردیم رژیمی با این میزان قدرت سلبی را در 22بهمن با یک تظاهرات سرنگون خواهیم کرد. بهمین خاطر بود که طرح های غیر اصولی میان ما جا باز کرد وخود باعث تفرقه وبتبع آن شکست ظاهری ما شد.22بهمن ماه من از ساعت 8صبح در میدان آزادی حضور داشتم وهمان زمان به دوستانم پیغام دادم که امروز را باختیم و این را بلافاصله متوجه شدم که آن طرح کذایی باعث چنددستگی سبزها شده است. از همان ابتدای صبح عده ای را می دیدم که کنار پیاده روها ایستاده اند وکاملا پیدا بود سبز هستند ومترصد فرصت، عده ای هم مانند من ظاهرالصلاح وبا ریش وتسبیح وعکس رهبردر حال راهپیمایی بودند وکم وبیش از استرسشان و توجهشان به این سو وآنسو میشد شناختشان، عده ی بیشتری هم پس از مشاهده این اتفاقات راه برگشت را در پیش گرفتند واز ناراحتیشان مشخص بود کدام طرفی هستند.
معضل اصلی اکثریت اما، اشتباه در محاسبه ای بود که از گم کردن هدف ناشی میشد.قرار ما این نبود که با موجودی به نام جمهوری اسلامی مبارزه کنیم وآن را واژگون نماییم. قرار است با اتحاد وهمبستگی دای وعزت واحترام از دست رفته مان را باز پس بگیریم.این نکته واضح ومبرهن است که اگر هدف سرنگونی ویا برگزاری یک تظاهرات میلیونی باشد اگر رژیم سرنگون نشد ویا تظاهرات برگزار نشد ما بازنده میدان خواهیم بود اما متاسفانه عجله دوستان خارج از کشور ما را به این سمت کشانید وگمراهمان کرد. با این اوصاف بهتر است یک بار دیگر گذشته وخواسته هایمان را مرور کنیم وبدانیم راهی که در آن قدم گذاشتیم راه امید بوده است پس همانطوری که بزرگترین گناه را ناامیدی میدانند بدترین ضربه به ما یاسمان خواهدبود که در تناقض با سبز بودن است