کشور ما ایران در حدود 100 سال است که دارای صنعت به معنای مدرن و امروزی اش است اما جایگاه امروز صنعت ما کجاست؟ کشور ما در حالی که در دانش های هسته ای , فناوری های فضایی , موشکی و نانو تکنولوژی به پیشرفت های قابل ستایشی می رسد که هنوز پیکان وانت با تکنولوژی 50 سال پیش اش تولید می شود آلودگی هوا تمام شهر های بزرگ کشور را فرا گرفته و ما بعد از سال ها داشتن نعمت نفت هنوز نمی توانیم بنزین مصرفی روزانه مان را تولید کنیم! ما در صنعت اولویت های خود را نمی شناسیم به طور مثال خودروسازان بزرگ ما نمی توانند یک خودروی ایمن با استاندارد های روز دنیا تولید کنند و به ندرت بر خودرو های خود تجهیزات ایمنی نظیر کیسه هوا و ترمز  ABS  (سیستم ضد قفل ترمز ) را که با جان و مال مردم سروکار دارد نصب می کنند که این تجهیزات شامل خودرو های زیر 8-9 میلیون تومان نمی شود گروه صنعتی ایران خودروی ما که 48 سال است قدمت دارد خودروی شرکت چری چین را که فقط 12 سال از تاسیس آن می گذرد با افتخار تولید می کند و مدیر جوان , کم تجربه و البته کمی جاه طلب خودروسازی دیگر در حالی خودروی ملی دوم و موتور ملی اش را به مردم پیش فروش می کند که هنوز خط تولید آن در کاشان به طور کامل به بهره برداری نرسیده و ایشان در ماه های قبل بارها از تحویل آن در جشن های پیروزی انقلاب سخن گفته بود راهنمایی و رانندگی ما به عنوان قسمتی از حکومت نمی تواند به خودروسازان بزرگ ما که در کنترل دولت اند و جز دیگری از حکومت اند فشار وارد کند که ترمز ABS  به طور اجباری نصب کنند و در کمال تعجب همان راهنمایی و رانندگی از محصولات آن خودرو ساز به وفور استفاده می کند و جنجال رسانه ای مربوط به آن که خوراک برخی نشریات و بخش های خبری خاص است به سرعت فروکش می کند و همه این مثال هایی که مطرح کردم در مورد صنعت خودرو بود که با جان و مال و آسایش مردم به طور مستقیم سرو کار دارد و نه دانش های پیشرفته ای که شاید در آینده در زندگی مردم را تاثیر غیر مستقیم داشته باشند

 آقایان ما به دردهای بزرگی در صنعت دچاریم, همواره خودمان را با خودمان می سنجیم مثلا می گوییم پیش از انقلاب چنین بوده ایم حال چنان شده ایم و یا از آن بدتر دولت فعلی کار هایش را با دولت قبلی مقایسه می کند! هیچ گاه خودمان را با کشور های دیگر که شاید دارای شرایطی شبیه به ما بوده اند مقایسه نکرده ایم نمی بینیم که مثلا شرکت پروتون مالزی که درسال 1362 (27 سال پیش) تاسیس شده به جایگاهی رسیده که خودرو سازان ما در رویا هم نمی بینند و حتی به کشور های پیشرفته نظیر بریتانیا و آلمان صادرات گسترده می کند نمی بینیم که شرکت هواپیماسازی امبرائر برزیل امروزه هواپیماهای مسافربری در تعداد زیاد به ایالات متحده (که خود بزرگترین صنایع هوایی را دارد) صادر می کند ما حتی دیگر در منطقه خود قطب صنعتی نیستیم کمی به کشور های همسایه نظیر ترکیه و عربستان سعودی نگاهی بیاندازید که البته در گذشته تا حد زیادی با ما قابل مقایسه بودند ترکیه صنعتش سبب پویایی اقتصاد در کشورش شده و عربستان سعودی با تاسیس واحد های بزرگ صنعتی گوی رقابت را از ما ربوده و بزرگترین فولاد سازی خاورمیانه (که قبلا ذوب آهن اصفهان بود ) امروز از آن کشور سعودی است

 درد دیگر ما خودبزرگ بینی است که به آن دچاریم و مسئولیت ها و وظایفی را که داریم یا درست انجام نمی دهیم و یا اگر درست انجام می دهیم به چشم دستاوردی شگرف به آن نگاه می کنیم و بزرگ نمایی و اغراق همواره چاشنی آن قرار داده ایم و متاسفانه تفاوت درست انجام دادن وظایف و دستاورد را نمی دانیم مسئولین محترم بیاییم اولویت های اساسی و واجب خود را تعیین کنیم و صنایعی که نیاز روزمره و عمومی مردم است را در مسیر توسعه قرار دهیم و دانش های پیشرفته نظیر دانش فضایی که همه بر توسعه و پیشرفت همه جانبه آنها اتفاق نظر دارند و به آن افتخار میکنند را همراه و در کنار با صنایع دیگر بگذاریم نه به خاطر آنها صنایع ضروری را فراموش کنیم. و بدانیم راهی که ما امروز در صنعت می پیماییم اتحاد جماهیر شوروی پیشین 50 سال پیش رفت کشوری که به طور مثال در تکنولوژی فضایی پیشتاز جهان بود و سفینه هایی را به کرات دیگر می فرستاد اما از ساختن یک قهوه جوش خوب برای مردم کشورش عاجز بود و خودروسازی بسیار ابتدایی در زمان خود داشت و شاید این بهترین پاسخ برای کسانی باشد که می گویند با رسیدن به برخی تکنولوژی های خاص به صنایع اساسی و عمومی نیز دست می یابند.

 *ديدگاه هاي وارده در یادداشت ها لزوما ديدگاه جرس نیست.