این جمله را هر پسر نزدیک به سن سربازی و یا مشغول خدمتی می داند. حتی اگر خدمتش به جایی غیر ارتش افتاده باشد.
در پس این جمله کوتاه معنی عمیقی نفهته است. سربازان ارتش با این جمله کوتاه هزاران هزار سختی را تحمل می کنند تا برای دفاع از "مردم و میهن" انگیزه و روحیه و آمادگی پیدا کنند.
اگر یکی از دو اصل "مردم و میهن" به هر دلیل و واسطه ای مخدوش شود، تمام زحمات و مشقاتی که در دوره خدمت در ارتش بر سرباز و فرمانده تحمیل شده، به هدر رفته و آنها را از سطح قهرمانان دلیر "مردم و میهن" به سطح "راهزنان مسلح" ساقط می کند. تفاوت نیروهای مسلحی مثل ارتش یک کشور با شورشیانی مثل طالبان نیز در همین نکته نهفته است. مهم نیست که در پس آدمکشیها و حملاتشان چه شعاری نهفته باشد. مهم صلاح واقعی "مردم و میهن" است که اگر در اعمال و رفتار آنها منعکس و دیده نشود، به هیچ وجه قابل دفاع نیست.
صلاح "مردم و میهن" را سیاستگزاران "میهن" تشخیص می دهند و آنها را در قالب قانون برای اجرا به دولت می سپارند. قوانین صلاح همه مردم از جمله خانواده ها و آینده همان سربازان و قهرمانان میهن را هم در نظر گرفته و شامل می شوند.
این همه معنی در قالب نمادهایی از جمله پرچم به همه مردم از جمله سربازان جان بر کف میهن آموزش و شناخت داده می شود. یعنی هر ایرانی در هر کجای دنیا که باشد، با احترام و فخر به این نمادها خود، مردم، فرهنگ، غرور و علائق و ارزشهای خود را به یک غریبه معرفی می کند.
از همین رو است که وقتی تکه پارچه ای را که به خرج خودمان خریده ایم و به نقش پرچم آمریکا در آورده ایم، آتش می زنیم، در واقع می خواهیم این پیام را برسانیم که با ارزشها، تجاوزات و دشمنیهای این کشور مخالفیم. در حالی که وقتی این کشور سربازی را از دست می دهد، با غرور تمام جسدش را در همین پرچم و نماد پیچیده و به خاک خود باز می گرداند و برای او با احترام تمام مراسم تدفین برگزار می کند.
سرباز و فرمانده نظامی ایرانی!
نماد ارزشها و غرور تو که عضوی از جامعه ایران هستی و آینده خود و خانواده ات به آینده من و خانواده من تنیده شده، حتی اگر شخصا یکدیگر را نشناسیم، در قولی است که من و تو با پرچم سبز و سفید و سرخ به هم داده ایم. وقتی این نماد قول ما توسط رئیسی یا فرماندهی تغییر رنگ و ماهیت داده می شود یا به تو تلقین می شود که این نماد مهم نیست و مردمی که روبروی تو هستند دشمن تو هستند، متوجه باش که قصدی غیر از بی اعتبار کردن قول من و تو به یکدیگر ندارد. متوجه باش که برای او مهم نیست که روزی جسم بی جانت را پیچیده در یک گونی تحویل بگیرد یا در پرچمی که نماد قول من و تو برای ادامه راه یکدیگر (یعنی فدا شدن برای "مردم و میهنمان") است.
سرباز و فرمانده نظامی ایرانی!
متوجه باش که همه این فداکاریها نه برای پر کردن جیب یک یا دو نفر، بلکه برای تضمین زندگی سعادتمند خانواده های من و تو و خودمان است. برای تضمین ادامه راه و حیات کشوری است که سرنوشت همه ما در زیر پرچممان به هم تنیده شده است. برای این است که چنان زندگی کنیم که فرهنگ و دین و ارزشهای ما رشک دوست و دشمن باشد و بتوانیم آنها را به سوی خود جذب و علاقه مند کنیم.
سرباز و فرمانده نظامی ایرانی!
بعد از کودتایی که تنها هدفش پر شدن یا پر ماندن جیب چند نفر بود، برای خفه کردن صدای مخالفان و معترضان به آن به هیچ قشری رحم نمی شود. هنرمند، نویسنده، کاسب، کارگر، استاد دانشگاه، پزشک، روحانی، زن، مرد، پیر، جوان...
امکان ندارد که در خانواده سربازان و نظامیان هیچ کدام از این اقشار وجود نداشته باشند. امکان ندارد نظامیان به فکر آینده فرزندان خودشان نباشند. امکان ندارد سربازانی که دو سال از جوانی خود را صرف خدمت به "مردم و کشورشان" کرده اند، به فکر آینده شغلی و تحصیلی و رفاهی و سربلندی خود و خانواده هایشان نباشند.
اگر معتقدی که نظامیان نباید در سیاست دخالت کنند، سبز بودنت را به خودت و مردم ایران تبریک می گویم.
اما اگر با توجیهات و پاداشهای رئیسان و فرماندهان کودتاگر متقاعد شده ای که نظامیان حق دخالت در سیاست را دارند، این وظیفه هم به ظایف معمولت اضافه می شود که پیامهای سیاسی مردم را بخوانی و درباره شان بیندیشی.
سرباز و فرمانده نظامی ایرانی!
ارزش جمله "ارتش چرا ندارد" در این است که هر کدام از ما در هر مکان و مقامی که هستیم، به قولی که به یکدیگر داده ایم مردانه وفادار باشیم. ارزش این جمله در این است که "هیچ کس در یک وطن نباید فقط به فکر خودش باشد". اگر هر کسی به فکر خودش باشد و به قولی که به دیگران داده وفادار نماند، هیچ اعتباری به فردای هیچ کس باقی نمی ماند. میهن برای همه جهنم می شود. برای کودکانمان، جوانانمان، پیرانمان، پدران و مادرانمان... وطن خانواده بزرگی است که کوچکترین دعوای ارث و میراثی آن را نزد دیگران بی اعتبار می کند و یا از هم می پاشد.
سرباز و فرمانده نظامی ایرانی!
نماد قول ما پرچم سه رنگ سبز و سفید و سرخ است و خواهد بود. در هر مراسم صبحگاه که به احترام به اهتزاز درآمدن پرچممان می ایستی، خبردار باش که من هم قولمان را می بوسم. خبردار باش که برای کشته شدن در راه قولمان حاضرم. خبردار باش که در هر شغل و مقامی که هستیم، راه سربلندی دین و ارزشها و فرهنگ ما از سربلندی تو و من می گذرد. خبردار باش که قول ما آبرو و اعتبار من و تو است. خبردار باش که "مردم" نه دشمن تو بلکه "معنی و مفهوم خدمت تو" هستند. در هر شغل و مقامی که هستیم، احترام به مردم، احترام به خدمت خودمان است.
سرباز و فرمانده نظامی ایرانی!
قهرمان بمان!
والسلام
ضد کودتا
*ديدگاه هاي وارده در یادداشت ها لزوما ديدگاه جرس نیست.
