بیشتر روزنامه نگاران ،دانشجویان، فعالان سیاسی و مدنی پس از انتخابات ریاست جمهوری مزه بازداشت را چشیده اند.کسانی که جرمی جز افشای حقایق و ابراز عقیده مرتکب نشده اند.
در این روزهای پایانی سال که همگان برای تحویل سال نو آماده می شوند،کسانی در پشت میله های کرم رنگ زندان اوین در این آرزو هستند که سفره هفت سین خود را در کنار خانواده هایشان بگذرانند و هر روز را به امید آزادی سپری می کنند و صبح هنگام دوباره با همین اوهام از خواب برمی خیزند و روزها را این گونه به شب می سپارند.
زندانیان بی تابی که خواهان فریاد زدن در کوه بلندی هستند،تا تمام دردهای خود را با آسمان درمیان بگذارند..زندانیان در بندی که دراندیشه دیدن یک آسمان بی حصار روز را شب می کنند. زندانیانی که رنج فراموشی آنها را آزار می دهد.زندانیانی که نام آشنا نیستند اما به یک جرم مشترک و خواست عمومی در زندان به سر می برند.از جمله این افراد می توان به علی اسلامپور،سردبیر نشریه نوای وقت کرمانشاه؛علی انجم پور،عضو ادوار تحکیم وحدت؛محمد پور عبدالله،فعال سیاسی؛علیرضا ثقفی ،عضو کانون نویسندگان؛عدنان حسن پور،فعال سیاسی؛حسین درخشان،وبنگار؛مختار زارعی،فعال سیاسی کرد؛محمد غزنویان،فعال مدنی در قزوین؛کاوه قاسمی ،فعال سیاسی کرد؛محمد کبودوند،فعال سیاسی؛کوهیار گودرزی،عضو کمیته حقوق بشر سازمان ادوار تحکیم وحدت؛مجتبی گهستونی،روزنامه نگار مطرح استان خوزستان؛حمید مافی،فعال اجتماعی اشاره کرد.
.در این میان ،در آستانه نوروز،مسعود باستانی و احمد زیدآبادی ،دو روزنامه نگار اسیر در بند در بدترین شرایط در زندان رجایی شهر به سرمی برند.
در این روزهای پایانی سال،بدرالسادات مفیدی که به نوعی به گردن تمام روزنامه نگاران عضو انجمن روزنامه نگاران حق دارد، در بند متادون اوین نگهداری می شود و وضعیت جسمانی اش چندان مناسب نیست.
البته نمی توان در این اثنا،خانواده هایی که چشم انتظار دیدن عزیزانشان هستند را فراموش کرد.کسانی که به واقع جرمی جز ابراز عقیده نداشتند.باید از آقای احمدی نژاد پرسید چه شد آن ژست مردمی بودن و با مردم زیستن؟ دانشجویان و روزنامه نگران منتقد شما مردم نیستند؟چرا با آنها چنین رفتاری می کنید؟چرا پاسخ آنها را با باتوم و زندان و اخراج می دهید؟ یادم می آید به روزی که برای آخرین بار با هنگامه شهیدی صحبت کردم ،نگران به او گفتم که" نکند سبزی پلو با ماهی عید را در اوین بخوریم"هنگامه خندید و به من گفت که ماهی قرمز عید را چه کسی برایمان می آورد؟ و حالا او در بند است و در انتظار ماهی قرمز شب عید.
هنگامه شهیدی ها و کسانی که از میان سین های هفت سین ،سین سیمرغ را انتخاب کرده اند،کم نیستند.
براستی ،امسال زندانیان سیاسی هفت سینی ندارند جز سفر و سختی و سادگی و سکوت و سبکی و سینه پرآرزو و سحرگاهان بی پایان....مگر نه آنکه سیمرغ برای رسیدن به هدفش راهی سخت را انتخاب کرد.....
امسال برسر سفره هفت سین دعای مشترک هر ایرانی ازادیخواهی اینست که تمام زندانیان عقیدتی و سیاسی در بند آزاد شوند و امید دارند به سالی که سفره سبز هفت سینی به گستردگی جهان پهن کنند که هیچ کس جایش در آن سفره خالی نباشد.
*ديدگاه هاي وارده در یادداشت ها لزوما ديدگاه جرس نیست.
