تو جفا کردی جفا کردی جفا
تو محمّد را ممد گفتی چرا
گر چنین گفتی یکی اصلاح طلب
می بریدندی زبانش از قفا
پاسخی باید دهد اینک به ما
آنکه افسار تو را کرده رها
تو در کیهان دهی دشنام و فحش
هم به شیخی مردمی هم میر ما
رزق تو از جیب ملّت می رسد
می زنی بر سفره جفتک مرحبا
مرگ سبزها را به خوابت دیده ای
خواب نامردان خطا اندر خطا
خواب خفاشان کند آتش حرام
برکش از این آتشم ریش ریا
شوق سبز و شوق نور و روشنی
رهرو ظلمت، تو کجا و این کجا
ما پراکنده بدیم اینک ببین
اندر این وادی شدیم ما آشنا
یک دمی تو چشم خود را باز کن
ملّتی فریاد خشم است بی صدا
جامه بر تن می دری از سوزشت
چون به بی دردی شدی تو مبتلا
درد بی دردی علاجش آتش است
به چه نیکو گفته شاعر جمله را
آتش خشم و حسادت در وجود
برده از یاد تو هم شرم و حیا
اجتماع مردم امّا بسته نیست
باز گردی اگر از این خطا