مردی به بلندای کوه
در مقابل، باد و باران
قامتی نستوه
تیغ ها
خارها
از برایش رقص کردند
رجزها برایش آواز کردند
کوه خندید!
به دورش حصاری ساز کردند
به تنهایی به تاریکی
اما او که همه اینجا برایش زندان بود
روی از تاریکی برگرداند
سر از یاوه گویی آسود
دشمنان
تیرشان
سویشان برگشت
زخمشان کاری شد
کوه خندید!
ناگهان
دشت مأیوس
با همه درختانش
خنده ی شوق سر داد
آفرین گفت
کوه
دشت را با عشق آشفت
ناگهان دیدیم
با صدای خاموش
از کوه
نسیم نجوایی آمد به گوش
هان شما که دست بر دست دارید
از پدر نیز میراث دارید
کین راه سبز را
به آزادگی پاس دارید
هان نترسید از غرش های دیو
اینکه می بینید
ابری است پرغریو
از تهی انبوه
نی که کوهی است نستوه
عشق را پاس دارید
که اوست
پایه ای در دل
در رنج
تنهایی
نستوه

حامد - ه 20/12/1388
تقدیم به مصطفی تاجزاده و تمام مبارزان سرافراز راه سبز