برای بيشتر ما سبزها در اين 9 ماه حداقل یک بار پيش اومده که توی فضای پر از اشک و دود و خشونت، در حال فرار از باتوم و ميلگرد و دستگيری، وقتی ترس و نا اميدی داره بهمون غلبه می کنه، یهو یه در سبز سر راهمون باز شه و یه همشهری شجاع و مهربون بگه "بیا تو" و نجات ما نه الزاماً به عنوان یه سبز که به عنوان یه انسان براش مهمتر از تخريب در و پنجره خونه اش و حتی کتک خوردنش باشه. توی اين لحظات سخته که خونه يک غريبه برامون یه پناهگاه امن می شه و وقتی آبها از آسياب میفته و می خوایم بریم نمی دونیم چی بگیم بهش. و وقتی می ريم تا مدتها بهش فکر می کنيم، به شجاعتش،  به آزادگیش، به انسانيتش و به دل سبزش.

دوستان سبز، نوروز در راهه و بهترین فرصته برای قدردانی و تشکر، برای کارهايی که عقبشون انداختيم. پس بجنبيم، می تونيم با دادن شيرينی، گل، کارت تبريک و يا هر جور ديگه ای که به ذهنمون می رسه از اين هموطنان شجاعمون تشکر کنيم. روش مهم نيست، فقط مهم اينه که بدونن کارشون چه قدر برای ما ارزش داشته، مهم اينه که بهشون بگيم:

"ما سبزها از اينکه بهمون پناه دادين سپاسگزاريم، محبت و شجاعتتونو فراموش نمی کنيم، از اينکه خسارتی به خاطر ما متحمل شديد شرمنده ایم و سالی سرشار از شادی و پيروزی برایتان آرزو می کنيم."

به اميد سالی سبز و زيبا

 *ديدگاه هاي وارده در یادداشت ها لزوما ديدگاه جرس نیست.