افگارتر ذهنی بیاندیشاندت تا هیچ

ضرب تلنگر درخطا و جمع آن با هیچ

فواره ای در رجعت از اوج عدم تا پوچ

تا پوچ یعنی بی طراوت یعنی اصلا هیچ

یعنی نه فطرت ، نه نگاه ثابت مجذوب

به کوبش امواج بر صخره ، و مانا ؛ هیچ

افکار می اندیشدش ، موهوم می گردد

در باطن تفسیری از من ، تو، شما ، ما ، هیچ

مفعول یا فاعل کدامش دیگری یا خویش

تحصیل دستور زبان عشق گویا هیچ

می لرزد از شهوت جنینی پیر، جفتش نیست

جز یائس سقط تولد ( جز فتاوی ) هیچ

پینه دلی در رُکع اول پشت بر قبله ست

ابلیس می رجماند آیا پیر عظما هیچ؟

ذهنی مکدّر ، شبهه خیز ، آوار بر خود را

یک واژه روشن دریغش در زوایا ، هیچ

***

این است تحلیلی مصور که چرا او را

هر واژه می ترساندش ،هر واژه ، حتی هیچ

این است غایی تر دلیل آنکه محبوسی

باید نمانده باشدت شک درمعما هیچ

***

تو، آن ژن غالب که سلول تو را باغاند

یاغی ! ازآزادی بگو ، از یاس اما هیچ

تکثیر در سلول های انفرادی شو

ای که نداری جز خدا از دار دنیا هیچ

شاعر! تو امروزی که ما را نور بخشیدی

گرچه نماند از تو و شعر تو فردا هیچ

(مهرداد نصرتی ( مهرشاعر