آن روزها که آقایان از فرط استرس وفشار و عدم پذیرش نصیحت بزرگان و دلسوزان و عقلا،روزها و شبهاالبته بیِشتر نصآ شبها-اقدام به بازداشت گروهی ِ بزرگان و فعالین عرصه سیاست می کردند،شاید به این فکر نمی کردندکه بعد از همه این بازداشت ها،متهم کردن ها،ترتیب دادن دادگاههای نمایشی واعترافات تلویزیونی؛چه باید بکنند؟
خوب گیریم که همه این مبارزین اعتراف تلویزیونی می کردند که نکردند-که دیگر حتی کودکان دبستانی هم میدانند که این اعترافات چگونه ترتیب داده می شود-خوب که چه؟در عمل که اعترافات واقدامات شبیه ان نتیجه عکس دادوگذشته از ان در طول زمان با این مبارزین چه باید کرد؟تا کی می شود این زنان و مردان بزرگ را در اسارات و بند و زندان نگه داشت؟گیریم که توانستندمدت طولانی این عزیزان را در محبس نگاه دارند به افکار عمومی چه پاسخی می دهند؟به چه عنوانی میتوان سخنگوی دولت پیشین را ۸ماه زندانی کرد؟لاجرم ازادی اسرای سربلند سیاسی امری بود که پیش بینی کردنش چندان مشکل نبود؛اما این آزادی را چگونه میتوان تفسیر کرد؟
پرسشی که امروز مطرح است عبارت از این است که آیامی توان آزادی زندانی سیاسی را چیزی جز پیروزی در برابر سیسیتم شکنجه گردانست؟آیا جز این است که آزادی زندانی سیاسی یعنی پاداش بردباری وصبر و تحمل در برابر شکنجه های طاقت فرسا توسط زندانی ونه عطوفت ومحبت زندانبان؟
آری این روزها به هر دلیل شاهد آزادی تعدادی -و نه همه آنها-از اسرای جنبش حق طلبانه کشور عزیزمان هستیم و این اتفاق را در آستانه سال نو که حاصل بردباری وتحمل اسرای سربلند بود را به فال نیک می گیریم کما اینکه می دانیم آزادی موقت زندانیان سیاسی نشانه قدرت حکومت نیست وبا بالعکس نشانه پیروزی رادمردان وشیرزنان در بند است.جمله ای که مهندس موسوی در دیدار با آقای مصطفی تاج زاده بیان کرد حاوی پیام بسیار مهمی خطاب به ملت و همچنین حکومت است:((آنقدر می ایستیم تا به هدف برِسیم))این جمله به کسی گفته می شود که آنقدر ایستاد تا به هدف رسید.کسی که با شجاعت تمام برای آزادیش حتی وثیقه هم نسپرد.و در محیطی بیان می شود که پر است از مبارزانی که آنقدر زیر شکنجه ها تحمل کرده اند که به هدف اولیه یعنی آزادی از زندان رسیده اند.
این جمله پیغامی است روِشن به حکومت که مبارزان راه آزادی وجنبش سبز از این نوعند؛آنقدر می ایستند تا به هدف برسند.هدفی مقدس که حتی جان دادن در افتخاری بزرگ است.نجات وطن،حرکت به سوی آزادی ودموکراسی؛اینها اهدافی است که ماهها زندانی بودن در راهش ارمغانی جز افتخار نیست.
اما هدف حکومت از این آزادیها چیست؟ آیا دستگاه حاکم سرش به سنگ خورده و در راه آرام کردن فضای عمومی جامعه قرار دارد؟ خیر.آنچه تجربه نشان می دهد این است که این آزادیها-و بازداشتهای همزمان-آرامش قبل از طوفان و ژست تبلیغاتی اخر سال است که بتوانند خوراک رسانه ای بسازندو همه جا جارِ عطوفت و مهربانی بزنند.اما همه می دانیم این سیستم قضایی و امنیتی اگر در برخورد با زندانیان در داخل سلول عاجز نمی شد،اقدام به آزادی اسرا نمی کرد؛پس پر واضح است که جای هیچ افتخاری برای حکومت باقی نمی ماند.
اما آنچه تکرار مکررات است و البته بسیار مهم،تمهیدات بزرگان سبز برای طوفانی است که چندان دور نیست؛طوفانی از احکام سنگین حبس واعدام که لاجرم خواهد رسید(با توجه به شناخت از حکومت)وتا دیر نشده باید اقدامات لازم را برای مواجه با ان انجام داد
امیر معماریان ۲۴\۱۲\۱۳۸۸
*ديدگاه هاي وارده در یادداشت ها لزوما ديدگاه جرس نیست.
