شنبه ۰۱ مهر ۱۳۹۶ -
- 23 Sep 2017
02 محرم 1439 آخرین به روز رسانی : ساعت ۱۸:۱۷ به وقت ایران
جنبش راه سبز - جرس
بانو ربانی؛ همراهی که یارش را تنها نگذاشت
بانو ربانی؛ همراهی که یارش را تنها نگذاشت
جرس: صد روز پس از درگذشت آیت الله منتظری صبح دیروز همسر وی حاجیه خانم ماه سلطان ربانی  نیز دار فانی را وداع گفت. آیت الله منتظری که بیشتر عمر خود را در تبعید  و حصرگذراند ، همسرش در این شصت و شش سال زندگی مشترک هیچ گاه او را تنها نگذاشت و در در تمام این سالهای تبعید کنارش بود و بامداد دیروز در هفتمین روز بهاری از همه رنج ها و محدودیتها رهایی یافت و پس ازصد روز هجران به همسر خود پیوست تا غمنامه خود در این زندگی را پایان دهد.   

 

همراه همیشگی

 

او چه در سالهای حکومت پهلوی که آیت الله منتظری در زندان بود و چه در سالهای حکومت جمهوری اسلامی در تمام سختی ها بار این زندگی سیاسی را همراه با آیت الله منتظری به دوش کشید و بیش از همسر برای همراهی با انقلاب صبوری کرد.

 

سال 1345 برای نخستین بار آیت الله منتظری روانه زندان شد. در نوروز این سال وی به همراه پسرش به خاطر پخش اعلامیه در حرم حضرت معصومه دستگیر شد .در سال 1346 همزمان با برگزاری جشن های تاج گذاری آیت الله منتظری به نجف آباد تبعید شد . و این بانوی مکرمه بود که در نبود همسر بار مسئولیت را بردوش می کشید.

 

در سال 1352 آیت الله منتظری به طبس تبعید شد و پس از آن او به خلخال و بعد به سقز تبعید شد .در سال 1354 تبعید ها پایان یافت و آیت الله منتظری را به زندان اوین در تهران منتقل کردند .

 

در تمام این سالهای تبعید و زندان حاجیه خانم ربانی در کنار وی بود و از این شهر به آن شهر نقل مکان می کرد .

 

تبعید دوباره

 

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در سال 1364 مجلس خبرگان رهبری تصمیم گرفت که ایشان را به جانشینی رهبر تعیین کند .اما اختلاف میان وی و حکومت بر سر اعدام های سال 1367 چنان بالا گرفت که سرانجام در 1368 آیت الله منتظری از قائم مقامی رهبری استعفا داد و به قم رفت . به دنبال اين مسأله، بلافاصله ادامه اقدامات به شكل تخريب ديوار و‏ ‏حصار اطراف بيت ، محو و حذف نام و عكس هاى ايشان از كتب درسى ،‏ ‏ادارات دولتى و معابر عمومى ، تغيير نام خيابانها و اماكنى كه به نام‏ ‏آيت الله منتظرى نامگذارى شده بود و جمع آورى رساله و تأليفات‏ ‏ايشان و مزاحمت هاى ناروا نسبت به بسيارى از شاگردان و علاقه مندان‏ ‏ايشان ادامه يافت .

 

در پایان همین سال عده ای به بیت ایشان حمله کردند و تابلوی دفتر آیت الله منتظری را کندند .

 

21 بهمن 1371 نیز حسینیه آیت الله منتظری در اقدامی مشابه توسط نیروهای فشار  بسته شد و به منزل مسکونی وی نیز حمله کردند . و این بانوی مومنه دیگر حتی در خانه خود نیز احساس آرامش و امنیت نداشت و پس از سالها خانه به دوشی و همراهی با همسرش در تبعید، این بار هم بندی آیت الله منتظری در زندانی شد که خانه اش بود. 

 

 

در پنج سال بعد از این حادثه آیت الله منتظری و همسرش در حصر خانگی بودند و تنها اجازه ملاقات با خانواده نزدیک خود را داشتند .حاجیه خانم ربانی در این مدت حتی حاضر نشدند که به سفر بروند و در تمام مدت در کنار آیت الله منتظری ماند و مصایب را با ایشان تحمل کرد .

 

تا سال 1381 که حصر خانگی ایشان پایان یافت، بارها خانواده نزدیک وی مورد بازجویی قرار گرفتند و این خانم ربانی بود که همه این فشارها را تحمل می کرد.

 

درکنار همه این سختی ها و فشارها، داغ از دست رفتن فرزند شیهد؛ محمد که در انفجار بمب در حزب جمهوری اسلامی به شهادت رسید و یاسررستمی نوه دختری  برغمهای این بانوی مجاهد می افزود.

 

فرزندان در زندان

 

برپایی جمهوری اسلامی پایانی نبود برای فراقهای این بانوی بزرگ. پس از حوادث خرداد ماه 1388 آیت الله منتظری بار دیگر سکوت خود را شکست و در نامه هایی رفتار حکومت با مردم را نادرست خواند . این اعتراضات آیت الله منتظری باعث شد تا بار دیگر خانواده او در فشار قرار بگیرند .

 

پس ازآنکه آیت الله منتظری  در نامه ای به مراجع تقلید خواستار آن شد که  سکوت خود را در برابر رفتار حکومت با مردم بشکنند ، سه نوه پسری آیت الله منتظری محمد مهدی ، محمد علی و محمد صادق شبانه دستگیر شدند و این بار این مادر مجاهد در سن 86 سالگی باز باید شاهدی باشد بر دستگیری سه نوه اش و سنگ صبوری باشد برای دخترانش.

 

باشکوهترین تشیع

 

اما شاید بار این رنجنامه بر دوش حاجیه خانم ربانی آن وقت سنگینتر شد که پس از فوت آیت الله منتظری برای برگزاری مراسم در مسجد از طرف حکومت اجازه نیافتند .

 

مردم اما از سراسر ایران را ه قم در پیش گرفتند تا مراسم تشیع مردی که به جرم آزادی خواهی و حق گویی بیشتر عمر حود را چه در حکومت پهلوی و چه درحکومت جمهوری اسلامی در حصر به سر برد ، پر شکوه برگزار شود . اما هجوم نامردمان به بیت آیت الله و شکستن شیشه های بیت و حمله به عزاداران ، باز هم به این بانو اجازه نداد که حتی در فقدان همسر آزادانه مویه کند.

 

همراه همیشگی پدر معنوی جنبش سبز صد روز بیشتر در غیاب یار همراه دوام نیاورد. او که در تمام سالها در کنار همسر خود بود، حالا و به دستور حکومت باید در گلزار قم دفن شود و نه در کنار مزار فرزند شهیدش .

 

ارسال به :