در دهه هفتاد و هشتاد میلادی معمر قذافی رهبر خودکامه و خود شیفته لیبی با کارهای جنون آمیزش هر روز خود را به گونه ائی و به بهانه ائی و به شکلی عجیب و غریب و محیر العقول در سطح رسانه های دنیا مطرح می کرد و خود را به چشم جهانیان می آورد تا همه بدانند که او هست و او کسی است.

شاه هم مدام او را دشمن خود معرفی و انقلابیون مذهبی را به او منتسب می کرد ؛ زیرا او در آنزمان برای بسیاری از انقلابیون جهانی و از جمله ایرانی بعنوان یک الگو و انقلابی دو آتشه مطرح بود. او کشور خود را به پایگاه تروریسم جهانی مبدل کرده بود و پول هنگفت نفت کشور کم جمعیت و مردم فقیر خود را صرف امور و طرحهای جنون آمیز می نمود . او خود را بعنوان یک متفکر بی همتا و سرزمین خود را بعنوان بهشت روی زمین و تنها کشور مبتنی بر نظام جماهیری و سوسیالیسم و دمکراسی مستقیم و بدون پارلمان و حزب و نماینده و انتخابات در دنیا مطرح می نمود. او تحزب را خیانت و دمکراسی پارلمانتاریستی الگو گرفته از غرب را دیکتاتوری قلمداد می کرد. 

اما واقعیت چیز دیگری بود و او چنان مست باده قدرت بود که واقعیت ها را نمی دید یا وارونه می دید و آنگاه واقعیت ها را چنانکه هست دید ؛ که بمب افکنهای امریکائی بمبهای خود را بر روی خانه او رها کرده و اتاق خواب او را نشانه رفتند. اینجا بود که قذافی دیوانه به یکباره از خواب خرگوشی خود بیدار شد و چشم باز کرد و خود را جمع و جور کرد و به یک جرعه می عاقل و فرزانه شد.

با فروپاشی اتحاد شوروی او نیز دچار فروپاشی فکری و نظری شد و به یکباره تغییر رویه و موضع داده و به جرگه عاقلان پیوست. هر چند که هنوز نیز گاهی رگه هائی از جنون و عدم تعادل در رفتار او هویدا می شود. اما او آنقدر عاقل شده بود که تصمیم گرفت ؛ برنامه هسته ائی مخفی خود را افشا و به امریکائیها اعلام و آنرا مختومه و خود و کشورش و همه جهان را از شر کابوس دست یابی یک آدم دیوانه و نامتعادل به سلاحهای اتمی و خطرناک برای همیشه خلاص کند و به همتایان ایرانی خود نیز توصیه کند تا انها نیز چون او این پروژه بی سرانجام را رها و خود را از شر ان خلاص کنند.

اما خامنه ائی و احمدی نژاد نمی خواهند درس عبرت بگیرند و می خواهند یک تنه و به کمک سپاه پاسداران دنیا را به عقب و به دوران جنگ سرد بازگردانند. آیا خامنه ائی رویای کیم ایل سونگ شدن را در سر می پروراند؟ و آیا احمدی نژاد رویای قذافی دهه های هفتاد و هشتاد شدن را و سران و فرماندهان نظامی رویای صدام حسین شدن را؟ 

 احمدی نژاد که گویا بر اثر ابتلا به بیماری اسکیزوفرنی و توهم شدید خود را در مقام قذافی دهه های هفتاد و هشتاد تصور می کند؛ همانند او خود را تئوریسین سوسیالیسم مذهبی یا بقول شاه مارکسیست اسلامی و معتقد به دمکراسی مستقیم و بدون حزب و انتخابات و پارلمان و نماینده می داند. به اعتقاد او مردم در سفرهای استانی باید به دنبال اتومبیل او بدوند و شکایات و عریضه های خود را مستقیما به دست او داده و با گرفتن صله و توصیه از دست با برکت او مشکلات خود را از این طریق حل کنند ؛ که این بهترین و موثرترین شیوه عدالت گستری و توزیع ثروت و مستقیم ترین و بی واسطه ترین شکل دمکراسی مردمی در دنیا است که حتی زیر آب نظریه دمکراسی مسقیم و شورائی و بدون نمایندگی قذافی را هم می زند. 

اما جدیدترین نوع اسکیزو فرنی که در برخی از سران و فرماندهان سپاه کشف شده؛ توهم آنان برای تداوم حکومت اسلامی با تاسی به شیوه حکومتی صدام حسین است. آنها گمان می کنند می توانند همانند صدام حسین با ایجاد جمهوری رعب و وحشت و ایجاد گورهای دسته جمعی و با تکیه بر سرنیزه حکومت کنند. بطوریکه مردم حتی در خانه های خود نیز جرات حرف زدن بر علیه رهبر معظم نظام را نداشته باشند. 

آنها به شیوه صدام حسین می خواهند به دنیا وانمود کنند که یک قدرت هسته ائی و مجهز به سلاحهای خطرناک و کشتار جمعی هستند که شکست دادن آنها امری محال و ناممکن است و آنها با قدرت فائقه خود و در صورت حمله به خود می توانند دنیا را به آتش و خون بکشند و یک جنگ جهانی جدید و یک جهنم تمام عیار در دنیا به راه بیاندازند. 

دیکتاتورها همه به یک راه می روند و هیچگاه درس عبرت از گذشته نمی گیرند. عاقبت توهمات و خود بزرگ بینی های صدام حسین را همه به چشم دیده اند. همه شاهد بودند که چگونه ارتش مجهز او در کویت زمینگیر شد و در جنگ دوم عراق و امریکا ارتش قدرتمند صدام به یکباره مثل یخ ذوب شد و به زمین فرو رفت و فدائیان جان نثار او لباس از تن بر کندند و سلاح بر زمین گذاشتند و او را یکه و تنها رها کردند و عاقبت خود او را بی یار و یاور و بی جلال و شکوه و با خواری و خفت از دخمه ائی در خرابه ائی بیرون کشیدند. اما اینها بدون توجه به این عاقبت شوم بازهم می خواهند صدام حسین شوند و نقش او را بازی کنند.

سران حکومت ایران گویا شدیدا دچار بیماری توهم و اسکیزو فرنی و خود شیفتگی و از خود بیگانگی و خود برگ بینی شده اند و خود را بجای کیم ایل سونگ و معمر قذافی و صدام حسین تصور می کنند. محور شرارت و سران واقعی فتنه اینها هستند نه میر حسین موسوی و کروبی و خاتمی و هاشمی . اینها کسانی هستند که نه تنها دچار خود شیفتگی نیستند بلکه مردم ایران شیفته اخلاق و نجابت و مردانگی و انسانیت و پاکدامنی و صفا و صمیمیت آنها هستند. اگر آقای خامنه ائی و سران حکومت ایران به دنبال محبوبیت و بزرگی و دوام حکومت خود هستند بجای تاسی به دیوانگانی چون کیم ایل سونگ و معمر قدافی و صدام حسین باید به سران جنبش سبز تاسی کنند و به راه انها بازگردند. 

حکومت به هیچ وجه جرات دستگیری و محاکمه و زندانی و اعدام و ترور رهبران جنبش سبز را ندارد و به ناچار باید خار درچشم و تیغ در گلو آنها را تحمل کند ؛ چنانکه رژیم شاه جرات انجام این قبیل کارها را در مورد امام خمینی پیدا نکرد و او را تحمل کرد. و بر فرض محال که انها جرات مبادرت به چنین اقدام جنون آمیزی را پیدا کنند ؛ در این صورت نه تنها ذره ائی از محبوبیت و قدرت و نفوذ رهبران جنبش در میان مردم کاسته نخواهد شد بلکه انها به قهرمانانی اسطوره ائی و به موتور محرکه جنبش سبز تبدیل خواهند شد که کابوس شب و روز سران حکومت گردیده و خواب و آرام را برای همیشه بر چشمان نگران و مضطرب آنها حرام نموده و عاقبت کاخ ظلم انها را ویران وتخت سلطنت را بر سرشان واژگون خواهد نمود. 

آقایان باید بدانند که اینجا ایران است نه کره و عراق و لیبی و ملت مسلمان و متمدن ایران را نمی توان همچون مردم این کشورها به بند و بردگی و بندگی غیر خدا کشید. این ملتی است که نه به بندگی کسری درامده و نه به اطاعت خلفای جور و شاهان ستمگر . اینجا مردمی هستند که هر سی سال یک انقلاب و جنبش اجتماعی را بر پا کرده اند و اکنون نیز در سی سالگی انقلاب اسلامی جنبشی سبز سر برآورده که تا رسیدن به اهداف متعالی و انسانی خود هرگز از حرکت و پویائی باز نخواهد ایستاد.

*دیدگاه وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست