به فاصله چند ساعت و يا حتی چند دقيقه بعد از درخواست رسمی و مکتوب موسوی و کروبی برای برگزاری راهپيمايي، و به مدد شبکه عظيم اطلاع رسانی مجازی، همه از ماجرا با خبر شدند و اکنون منتظر برخورد حکومت با اين درخواست هستند؛ اجابت به اين درخواست می تواند يک امتياز مثبت برای حاکميت تلقی گردد.

1)می تواند اعتماد مردم به حکومت را تقويت کند.چون مردم خواهند ديد که بالاخره در جمهوری اسلامی اين اتفاق افتاد که به افراد معترض اجازه راهپيمايي و ابراز وجود داده شود و تمامی تئوريهايي که حکومت را در مقابل معترضان غير منعطف نشان می دهند ، باطل خواهد شد.

2)می تواند پايبندی حکومت به اجرای قانون اساسی را نشان دهد ، چون طبق نص صريح قانون اساسی کشور ، راهپيمايي حق مسلم مردم شمرده شده است و در همين راستا می توان به صورت تلويحی به مردم گفت وقتی حکومت در مواردی که حتی (در ظاهر)به ضررش است ، قانون را رعايت می کند پس می توان در حالتهاي ديگر نيز رفتار حکومت را قانونی دانست.

3)می تواند پشتوانه مردمی جنبش سبز را در معرض ديد همگان قرار دهد.حکومت در طول يکسال گذشته تمام ابزار و توان خود را برای مبارزه و سرکوب اين جنبش بکار گرفته است.اکنون بايد بداند که نتيجه اش چه شده است؟آيا تمام بگير و ببندها و سرکوبها توانسته است جنبش را از پشتوانه مردمی تهی کند؟

4)حکومت اگر می خواهد به اصطلاح خودش فتنه سبز را رسوا کند ، بهتر است که با برگزاری راهپيمايي موافقت کند و امنيت راهپيمايي را هم برای جنبش تامين کند و سپس اگر تعداد کمی در راهپيمايي شرکت کردند ، می تواند به بهترين شکل و بی هزينه ترين حالت ،افکار عمومی مردم ايران و دنيا را قانع کند که اين جنبش بدون پشتوانه مردمی است و دامان  حاکميت را از تمامی اتهامات پاک کند.

5)اگر چنانچه حضور مردم در راهپيمايي نيز چشمگير بود، اين نيز به سود حکومت است که از آن به شکل مسالمت آميز باخبر باشد.اگر پس از يکسال سرکوب ، باز طرفداران جنبش بيشمار باشند، آيا عقلای حکومت نبايد از دانستن اين نکته خوشحال شوند؟آيا نبايد بدانند که کجای کارشان ايراد داشته است که با وجود تمامی امکانات موجود نتوانسته اند ، مردم را اقناع کنند که انتخابات در صحت و سلامت برگزار شده و تقلبی صورت نگرفته است؟آيا به صلاح آنها نيست که بدانند چرا مردم به حرفهای آنها اعتماد ندارند؟

دلايل ديگری را نيز می توان برشمرد که دادن مجوز برای برگزاری راهپيمايي به سود حکومت است؛ ولی اگر حکومت اين در خواست را اجابت نکند ، همه آنرا به حساب ترس حکومت از مردم قرار خواهند داد و از طرف ديگر اگر حکومت به دليل ناتوانی در برقراری نظم، آنرا رد کند نيز خود گوياي ناتوانی حکومت در برقراری امنيت يک راهپيمايي است در حالی که دولتمردان آن در سودای مديريت جهان هستند.

از طرف ديگر طرفداران جنبش سبز حق خواهند داشت که خود را بيشمار بدانند و موضع حکومت را در قبال انتخابات ناحق بپندارند. به عبارتی با رد درخواست راهپيمايي از سوی حکومت کفه ترازوی منطق در مقياس بزرگی به سمت جنبش سبز سنگينی خواهد کرد و دنيا متوجه خواهد شد که حق با طرفداران جنبش سبز است و حکومت ريگی به بزرگی دماوند در کفش خود دارد. در صورت ندادن مجوز، مردم که گوش حکومت را شنوا نمی بينند به خيابانها خواهند آمد و حکومت مجبور است دوباره حکومت نظامی برقرار کند و تهران به پادگان نظامی تبديل شود و وقايع يکسال اخير دوباره تکرار شود.اگر حکومت خود را در موضع حق می بيند ، چرا بايد از حضور مردم بترسد و مهمتر از اين چرا نتواند مردم را به حق بودن خود قانع کند .وقتی حکومت نتواند مردم کشور خود را به حق بودن خود قانع کند، چگونه می تواند مردم دنيا و جامعه جهانی را قانع کند که بر حق است؟

بنابراين موافقت با برگزاری راهپيمايي 22 خرداد، فرصتی برای اعاده مشروعيت به حکومت است.اگر مردم از آن استقبال نکنند که خودبخود مشروعيت حکومت و طرفداری مردم از حکومت تثبيت خواهد شد و اگر با استقبال مردم مواجه شود ، اولا نشان داده خواهد شد که مردم اعتراض خود را از حکومت به خود حکومت عرضه می کنند و بررسی اعتراض خود را از خود حکومت می خواهند ، اصلاح رفتار و رويه حکومت را از خود حکومت می خواهند و در حقيقت تمام اين موارد مشروعيت بخشی به حکومت است.و از طرف ديگر حکومت با اجازه برگزاری راهپيمايي به معترضان ، به نوعی سعه صدر خود در مقابل معترضان را نشان خواهد داد و معترضان خواهند فهميد که نظام گوش شنوايي برای انتقاد و اعتراض دارد و اين خود نيز يعنی مشروعيت برای نظام.

در صورت رد اين درخواست ، لاجرم تمامی اتهامات با شدت بيشتری متوجه نظام و حکومت خواهد شد و بی ترديد ناحق بودن موضع حکومت به اثبات خواهد رسيد.

ديدگاه هاي وارده در یادداشت ها لزوما ديدگاه جرس نیست