پس از انتخابات مهندسی شده ریاست جمهوری سال گذشته اعضای بلند پایه این سازمان بازداشت و به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و تشویش اذهان عمومی به حبس محکوم شدند. این در حالی است که از سوی کمیسیمون ده احزاب نیز این سازمان غیر قانونی اعلام شده است.

بهزاد نبوی، مصطفی تاج زاده، فیض الله عرب سرخی و جواد امام از جمله افرادی هستند که ساعاتی پس از اعلام نتایج انتخابات بازداشت شدند و همچنان در حبس و یا مرخصی با قرار وثیقه می باشند.

محسن آرمین، سخنگوی این سازمان نیز 18 روز پیش بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد

بسم الله الرحمن الرحیم

بیست و یک سال از ارتحال بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی ایران، امام خمینی(س) گذشت. شخصیت بزرگ و کم نظیری که با رهبری مردمی ترین انقلاب تاریخ معاصر، با همراهی ملت ایران، بساط حکومت سلطنتی را از این مرز و بوم برچید و همانگونه که در دوران مبارزه و رهبری جنبش، رهبری فرهمند و در اوج محبوبیت مردمی و توده ای بود، در پایان دوره یک دهه رهبری حکومت جایگزین رژیم ستم شاهی، همچنان در اوج ماند و با تکریم بی سابقه مردمی به جایگاه ابدی خود عزیمت کرد.

اما در حالی که در دوره حیات امام و در نزد نسلی از جامعه که او را از نزدیک درک کرده و با وی زیسته بود، دریافت زوایای شخصیت و سوگیری اندیشه و منش ایشان، کاری سهل و آسان می نمود، اینک در ابتدای سومین دهه از فقدان بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی ایران، یکی از بحث انگیزترین و چالشی ترین مباحث در جامعه ما، چیستی ماهیت اندیشه و دیدگاه آن رهبر فقید، خصوصاً در باب ویژگی ها و چارجوب های اساسی حکومت مورد نظر ایشان است. روشن شدن این موضوع، زمانی ابعاد پیچیده تری می یابد که توجه شود؛ “تئوری حکومت جمهوری اسلامی” در طول تقریباً دو دهه آخر از حیات ایشان، به تدریج سیر تکاملی را طی نموده است. بر این اساس، عدم توجه به منظومه کامل و تکاملی اندیشه امام در این باب و فقدان دقت در محکمات و متشبهات و همچنین تقدم و تأخر زمانی بیانات و موضعگیری ها در این زمینه، و به تعبیری دیگر صرفاً داشتن نگاهی نقطه ای و برداشتی مقطعی از این سیر، موجب بیراهه رفتن در دست یابی به عمق و کنه اندیشه ها و باورهای حکومتی بنیانگذار انقلاب است.

در شرایط کنونی، در خصوص معرفی و تبیین ابعاد اندیشه امام، خصوصاً در زمینه چارچوب های حکومت مد نظرشان و شیوه مختار ایشان در حکومتداری و تعامل با منتقدان و مخالفان حکومت، مع الاسف دو جریان سیاسی کاملاً معارض در عرصه عمومی، در این زمینه به رفتار و اشتراک نظر عجیبی رسیده اند و با استخراج مواضع و اعمالی از امام که حاصل شرایط خاص کشور در سالهای نخست پس از پیروزی انقلاب بوده و نوعاً رفتاری عارضی و موردی به حساب می آیند، تلاش دارند تا برخلاف حقیقت، اثبات نمایند که حکومت مطلوب امام، حکومتی غیر منعطف و بدور از به رسمیت شناختن کوچکترین حقی برای مردم به شکل عام و مخالفین و منتقدین سیاسی به طور خاص بوده است. این دو گروه همچنین در معرفی سیره و روش ایشان در حکومتداری و مواجهه با منتقدین و مخالفین نیز سعی بلیغ خود را بر این قرار داده اند تا ثابت کنند، امام با تجویز برخورد قهرآمیز و پیش دستی در مخاصمه با مخالفین خود و حکومت، در زمره رهبرانی قرار داشته که هیچ نغمه ناهماهنگی را تحمل نمی نموده است. یکی از این دو جریان که در لایه هایی از حاکمیت رسوخ کرده است، در عین حالی که بدترین دشنام ها و خشن ترین رفتار را نسبت به بیت، یاران دیرین و مواریث برجا مانده از امام روا می دارد، تصاحب غاصبانه و سوء استفاده رندانه از این سرمایه عظیم کشور و نظام را برای توجیه رفتارهای خشن، بی منطق و ناموجه صورت گرفته با مردم و استمرار بخشیدن به حاکمیت خود لازم می بیند، خصوصاً طی یک سال گذشته با همسویی عملی با جریان اپوزیسیون برانداری که از دیرباز تحقق هدف نامبارک خود را جز از طریق ملکوک ساختن اذهان نسبت به واقعیت وجودی بنیانگذار نظام شدنی نمی دیده است، با تبلیغات مخرب خود، شبهات، ابهامات و علامت سوالات فراوانی را در اذهان عمومی، خصوصاً نسل سوم انقلاب در مقابل شخصیت و اندیشه امام قرار داده است و متأسفانه علی رغم تذکرات متعدد دوستان و یاران انقلاب و امام، همچنان کم وبیش در همان طریق گام برمی دارد.

در این ارتباط و به بهانه سالگرد ارتحال آن رهبر فرزانه، با نگاهی گذرا به کلام و سیره عملی امام، به روشنی می توان دریافت که یکی از ارکان مهم و اساسی اندیشه حکومتی امام، توجه به این امر بود که حکومت بر پایه دیدگاههای اسلامی شکل گرفته، هیچیک از مناسبات و قوانین حاکم بر آن، مباینتی با اوامر قطعی شرع مقدس نداشته و این حکومت در نهایت، در پی اجرای احکام اسلام باشد. از آنجا که خداپرستی، توجه به معنویت و اعتقاد به آموزه های دین رحمانی، یکی از ویژگی های فرهنگی جامعه ایرانی محسوب می شود، صبغه مذکور از حکومت مد نظر امام، در اصل، هیچگونه تعارضی با فرهنگ، سنن و باورهای جامعه ایرانی، نداشت. اما آیا این ویژگی، تنها خصوصیت حکومت مد نظر امام در مرحله تأسیس و استقرار بود؟ کمی توجه به کلام و رفتار ایشان، پاسخ این سوال را روشن می نماید.

شاید مهمترین ویژگی حکومت مد نظر بنیانگذار جمهوری اسلامی، در مرحله تأسیس، را بتوان اعتقاد راسخ به این موضوع دانست، که شکل و محتوای حکومت، باید به تأیید اکثریت ملت برسد و این شرط لازم برای استقرار آن به حساب می آمد. همانگونه که اشاره شد، تردیدی وجود ندارد که شکل ایده آل نزد ایشان، حکومت اسلامی بود، اما وی هیچگاه به خود اجازه نداد تا این تفکر را بدون تأیید ملت اجرایی کند. بر این اساس، اصل شکل حکومت جایگزین و قانون اساسی آن به رفراندوم عمومی گذاشته شد و از این طریق حاکمیت یافت. حتی علی رغم آنکه تئوری حکومتی اعلامی امام، “ولایت فقیه” بود و همگان به این امر وقوف داشتند، پیش نویس تنظیمی قانون اساسی که فارق از این اصل تنظیم شده بود، به تأیید ایشان رسید و برای بررسی به مجلس خبرگان قانون اساسی ارسال شد. نگاهی به مواضع امام در شش ماه منتهی به پیروزی حاوی نمونه های فراوانی از این نوع نگاه است که به گوشه هایی از آن اشارت می رود:

رژيم اسلامى و جمهورى اسلامى، يك رژيمى است متكى بر آراى‏عمومى و رفراندم عمومى و قانون اساسى‏اش قانون اسلام و بايد منطبق بر قانون اسلام باشد. صحيفه نور، ج‏3، ص: 515

ما خواهان استقرار يك جمهورى اسلامى هستيم و آن حكومتى است متكى به آراى عمومى. شكل نهايى حكومت با توجه به شرايط و مقتضيات كنونى جامعه ما، توسط خود مردم تعيين خواهد شد. صحيفه نور، ج‏4، ص: 248

حكومت «جمهورى اسلامى» مورد نظر ما از رويه پيامبر اكرم (ص) و امام على- عليه السلام- الهام خواهد گرفت و متكى به آراى عمومى ملت خواهد بود و شكل حكومت با مراجعه به آراى ملت تعيين خواهد گرديد. صحيفه نور، ج‏4، ص: 334

ماهيت جمهورى اسلامى اين است كه با شرايطى كه اسلام براى حكومت قرار داده است، با اتكا به آراى عمومى ملت، حكومت تشكيل شده و مجرى احكام اسلام باشد. صحيفه نور، ج‏4، ص: 444

ما نظام جمهورى را به آراى عمومى مى‏گذاريم و ايران چون همه‏شان مسلمان هستند رأى به اين قضيه خواهند داد. و بعد از رأى آنها حكومت جمهورى اسلامى تشكيل‏ خواهد شد. صحيفه نور، ج‏5، ص: 143

امام خمینی، نه تنها در مرحله تأسیس، اعتقاد به لزوم رأی مردم داشت، بلکه برای استمرار حکومت نیز بر این اعتقاد بودند که مبنا خواسته مردم است. ایشان در نیمه دوم سال 57، این نکته را بارها در سخنانشان مورد تأکید قرار داد که معروفترین آن در سخنرانی 12 بهمن بهشت زهرا است آنجا که می گوید:

چه حقى داشتند ملت در آن زمان سرنوشت ما را در اين زمان معين كنند؟ بنابراين سلطنت محمدرضا اولًا كه چون سلطنت پدرش خلاف قانون بود و با زور و با سرنيزه تأسيس شده بود، مجلس غيرقانونى است، پس سلطنت محمدرضا هم غيرقانونى است. و اگر سلطنت رضا شاه فرض بكنيم كه قانونى بوده، چه حقى آنها داشتند كه براى ما سرنوشت معين كند؟ هر كسى سرنوشتش با خودش است. مگر پدرهاى ما ولىّ ما هستند؟ مگر آن اشخاصى كه در صد سال پيش از اين، هشتاد