آیت الله جنتی هفته گذشته سران جنبش سبز را متهم کرد که از آمریکایی ها پول گرفته اند. او گفت: " سند دارم که سران فتنه یک میلیارد دلار پول از آمریکایی ها گرفته اند و قرار بود در صورت پیروزی پنجاه میلیارد یگر هم به آنها بدهند." البته این اولین بار نیست که حکومت ایران به مخالفان خود اتهام می زند که از خارجیان پول گرفتند، اما اولین بار است که یک اشتباه محاسباتی به این عظمت توسط کسی بیان می شود. 

ممکن است فکر کنیم که تا به حال کسی پیدا نشده است که برای آیت الله جنتی توضیح بدهد که پنجاه میلیارد دلار چقدر است، اما به نظرم سی سال حضور بی وقفه ایشان در شورای نگهبان و تصویب بودجه همین شورا یا تصویب بودجه کشور، باید تا حدی وی را با اعداد و ارقام اقتصاد بزرگ آشنا کرده باشد.

 

البته بیایید اصل را براین بگذاریم که آیت الله جنتی در نماز جمعه وقتی رقم یک میلیارد را گفت و دید کسی معترض نشد و مردم خوششان آمد، با خودش فکر کرد، پول پدرم که نیست، پنجاه میلیارد دلار دیگر هم می گذارم روی آن، بالاخره کار از محکم کاری عیب نمی کند. غافل از اینکه ممکن است در میان جمعیت کسانی باشند که معترض شوند که دروغ به این بزرگی!

 

وقتی تمام اصلاح طلبان و سبزها و مخالفان حامی موسوی الآن یک سال است که می خواهند تلویزیونی راه بیاندازند که نه پنجاه میلیارد، نه یک میلیارد، بلکه حداکثر یک میلیون یورو می تواند کارش را راه بیاندازد، و فقط و فقط به دلیل نداشتن پول این تلویزیون راه نیافتاده، گفتن چنین دروغی، آن هم به این بزرگی، دل شیر می خواهد و حتما باید آدم خدا و دین و اعتقاد و همه چیزش را با شیطان معامله کرده باشد که نه تنها ادعایی به این قطر را مطرح کند، بلکه به ضرس قاطع بگوید که من مدرک هم دارم و برای سوختن دل ما هم که شده آن مدرک را منتشر نکند.

 

البته، گناه و عیب از جنتی نیست، انگار این صندلی قدرت در ایران چنین توهماتی را ایجاد می کند. یادم نمی رود و به گمانم شما هم از یاد نبرده باشید، آن نماینده مجلس دزفول را که یک روز در مجلس پنجم چشمش را بست و دهانش را باز کرد و خبر داد که سندی دارد که آمریکایی ها به اصلاح طلبان شش میلیون دلار پول دادند که روزنامه هایی را علیه حکومت منتشر کند. در حالی که روزنامه جامعه در آن روزها حتی پول پرداخت دستمزد معمول به همکارانش را هم نداشت. ماجرا از آنجا آب می خورد که ظاهرا یک دانشگاه آمریکایی یکی از کتابهای دکتر سروش را احتمالا در تیراژ دو هزار نسخه منتشر کرده بود و طبیعتا بودجه چنین انتشار چنین کتابی سروتهش را که می زدی، با همه مخلفات حداکثر یک چیزی می شد در حدود سی چهل هزار دلار.

 

منتهی نماینده محترم دزفول دیده بود این پول برای حل مشکل کفایت نمی کند، داده بود در اینترنت جستجو کرده بودند و فهمیده بود ظاهرا بودجه کل دانشگاه شش میلیون دلار در سال بوده است و از آنجا که برای قصد خیر دروغ گفتن واجب است، دهان را باز کرده بود و سوژه را داده بود دست من طنزنویس که احتمالا اگر درست کار کرده بودم، تا همین حالا از بابت طنزنوشتن درباره نماینده دزفول شش میلیون دلاری درآمد کسب کرده بودم. داستان آن نماینده آخر سر به جایی رسید که وابستگانش تلفن می زدند و التماس می کردند که دیگر چیزی ننویس، این بنده خدا دیگر جلوی مردم نمی تواند ظاهر شود. آخر کار هم دیگر لازم نبود من توضیحی درباره نماینده دزفول بدهم، فقط همان کلمه دزفول را می نوشتم قهقهه خنده بود که در میان خوانندگان و مخاطبان راه می افتاد.   

 

البته این شاهکار بعدا به طریق اولی و با استمداد از حضرت جیمزباند، توسط استاد مصباح تکرار شد و حضرتش گفت که یک نماینده آمریکایی با یک چمدان دلار به ایران آمده تا به نشریات اصلاح طلب پول بدهد. من آخر نفهمیدم کسی که مفاهیمی سنگین و ثقیل مثل وجود و ماهیت و وجوب و امکان را که من هرچه می کنم نمی فهمم، مثل بلبل در سخنانش استفاده می کند، چرا نمی فهمد که یک آمریکایی برای اینکه به خبرنگاران ایرانی پول بدهد، نه لازم است که خودش به ایران بیاید، نه لازم است چند میلیون دلار را در یک چمدان بگذارد، نه لازم است مثلا در هتل استقلال خبرنگاران ایرانی را ردیف کند که دلار بگیرند.

 

 دروغ اگر به اندازه باشد درست تر اثر می کند، تا دروغی که جیغ می زند که من واقعیت ندارم و دروغگو را رسوای خاص و عام می کند. بگذریم از اینکه اصولا چه معنا دارد کسی را که دارد فریاد می زند من طرفدار برقراری رابطه ایران و آمریکا هستم، متهم بکنیم که می خواهد رابطه میان ایران و آمریکا را برقرار بکند؟ و اصلا چه معنا دارد که هر گاه هر کس علیه هر دولتی در ایران یک کلمه حرف بزند، یا کاری بکند، فورا یک شیر پاک خورده، یا نخورده ای پیدا شود و فورا یک برچسب آماده قابل نصب در محل، بچسباند به پیشانی او که تو پول گرفتی.

 

کمدی قضیه وقتی بیشتر واقعیت را نشان می دهد که برایتان بگویم که حجت الاسلام علیپور از روحانیونی که برای نجات بیضه اسلام در حوزه فوتبال تلاش می کند، مدتها کارش این بود که ریش و سبیل و شورت و پیراهن اعضای تیم ملی را با الگوهای دینی منطبق کند، کشف کرد و این کشف در سایت " گل " منتشر شد که دو آرایشگاه از کسانی در آمریکا و کانادا پول گرفتند که مدل ریش و موی اعضای تیم ملی فوتبال ایران را غربی کنند. این آقای علیپور گفته بود:

 

" شما برويد به موزه مردم شناسي ايران نگاه كنيد.چرا برويم حتما مدل يانكي آمريكاييرا دربياوريم؟ بدبختي ما اين است كه برخي از اين جريانها هدفمند هستند.همان سال كهگير داديم به آقاي علي انصاريان و آقاي نيكبخت واحدي ، بعدش ثابت شد كه دو تاآرايشگاه پول گرفته اند ، شرط هم بسته اند كه اين كار را بكنند.از کی پول گرفتند؟ از توي آمريكا ، از توي كانادا .به نظر شما مجازات سربازي كه دشمنرا ببيند، به او ايست ندهد، جلويش را نگيرد و اجازه بدهد دشمن وارد خاك كشور شودو حاضر نشود چيست؟ بالاخره اين كار خيانت است و حداقل جرمش بر اساس قانون اعداماست. من جلوی آن آرایشگاه را گرفتم و جلوي بازيكنها را گرفتيم ، هم به آنها تذكر جدي و لازمداده شد كه اگر ادمه پيدا كند ، برخورد مي شود. البته ادامه پيدا نكرد. ممکن است بپرسید که از کجا متوجه شدید که از خارج از کشور پول می گیرند؟ جوابش این است که  به هر حال هيچ كس مجانيكاري انجام نمي دهد."

 

رشته آقای جنتی البته سر دراز دارد و موضوعی نیست که به امروز هم برگردد. مشروعه چی ها مشروطه طلب ها را متهم می کردند که مشروطه شان از دیگ پلوی سفارت انگلیس درآمده است. اما از همه جالب تر این است که بدانیم هم آیت الله کاشانی، هم آیت الله مدرس و هم شخص آیت الله خمینی متهم شده بودند که از خارجی ها پول می گرفتند. محمدرضا پهلوی در تاریخ 17 خرداد 42 گفت: "بايد به شما بگويم كه چه كساني بساط 15 خرداد را به راه انداختند.
 
در ميان كساني كه يا زخمي شده‌ اند،‌ يا دستگير شده‌‌اند، خيلي از آنها مي‌گفتند كه ما چه كار كنيم به ما 25 ريال پول داده بودند و مي‌گفتند در كوچه‌ها بدويد و بگوئيد زنده باد فلاني ،‌ ما حالا مي‌دانيم اين وجوه از كجا رسيده است و به شما ملت ايران بزودي جزئيات گفته خواهد شد." تیمسار پاکروان هم اعلام کرد " در تاريخ 11 خرداد شخصي به نام عبدالقيس جوجو از لبنان وارد فرودگاه مهرآباد تهران گرديد و چون مورد سوء ظن مأمورين گمرك قرار گرفته بود، تحت بازجوئي و وارسي قرار گرفت و مبلغي معادل يك ميليون تومان از او به دست ‌آمد كه پس از تحقيقات اعتراف كرد مبلغ مزبور را از طرف جمال عبدالناصر براي خرابکاری برضد رژیم ایران برای پخش بین عوامل و طرفداران او( آیت الله خمینی) به ايران آورده است."

 

مشابهت های تاریخی فراوان است و هزار دلیل و مدرک می شود آورد که بسیاری از کسانی که نام شان برای مردم اهمیت داشته بارها متهم به پول گرفتن از دشمنانی که معلوم نیست چه کسانی هستند، شده اند. اما این شباهت ها چندان مهم نیست، آنچه مهم است تفاوت آقای جنتی با دیگرانی است که همین یاوه ها را از سالها قبل گفته اند. تفاوت این است که اگر کسی مدعی می شد آمریکا برای کودتای 28 مرداد یک میلیون دلار خرج کرده یا گفته می شد برای حرکت 15 خرداد، جمال عبدالناصر یک میلیون تومان پول فرستاده، یا حتی اگر نماینده دزفول می گفت شش میلیون دلار به مطبوعات اصلاح طلب دادند، باز می شد شش میلیون دلار را بطریقی جاسازی کرد، ولی این یک میلیارد دلار و آن پنجاه میلیارد دلار آقای جنتی را کجا بگذاریم؟

 

شاید کسی برای جنتی توضیح نداده است که " پنجاه میلیارد دلار" معادل چهار سال فروش نفت ایران در دوره اول ریاست جمهوری خاتمی بوده است. شاید کسی برای آقای جنتی نگفته است که کل هزینه جنگ هشت ساله ایران و عراق که توسط بودجه نفتی در دوران موسوی تامین می شد، کمتر از پنجاه میلیارد دلار بود. و شاید کسی به آقای جنتی نگفته است که با پنجاه میلیارد دلار، نه فقط یک جنبش سبز را می توان اداره کرد، بلکه می توان حداقل ده دیکتاتور بزرگ آسیا و آفریقا را خرید و بدون هیچ هزینه ای شر آنان را از سر مردم شان کم کرد. می گویند یک بار یکی از واعظی از شیعیان غالی در روز شهادت علی بن ابیطالب چنان در مذمت عثمان سخن گفت، که آخر به اینجا رسید که " یک شب حضرت علی تا صبح هزار رکعت نماز خواند." وقتی مجلس تمام شد، یکی از عقلا واعظ را کناری کشیده و گفت " حاج آقا! شما فرمودید که حضرت علی یک شب هزار رکعت نماز خواند، یا شما نمی دانی هزار چه عددی است، یا تا به حال نماز نخواندی."