دوشنبه ۳۰ مرداد ۱۳۹۶ -
- 21 Aug 2017
28 ذو القعدة 1438 آخرین به روز رسانی : ساعت ۱۸:۱۷ به وقت ایران
جنبش راه سبز - جرس
سقوط آزاد

 

این روزها هفتاد و ششمین سالگرد تولد نخستین خبرگزاری ملی ایران است و این مناسبت در آوارگی روزنامه نگاری ایرانی گم شده است.
فضای آماده ی انفجار داخل ایران از سویی و جو ملتهب و پر تنش خارج ایران از سوی دیگر، خطرگاهی برای روزنامه نگاران و خبرنگاران شده و به آوارگی هویتی و زیستی آنها دامن زده است.
موج خبرهای داخلی و توجه کشورهای دیگر به تحولی که در ایران از سوی مردم برای تغییر رویه ی نظام رخ داده است موجب آن شده است تا روزنامه نگاران یا شهروند- خبرنگاران با تلاش فراوان سعی در انعکاس رویدادهای داخلی داشته باشند تا ضمن اطلاع رسانی و آگاهی بخشی، توجه نهادهای بین المللی یا گوش شنوایی (اگر یافت شود) را نسبت به ظلمی که در کشورمان رخ می دهد جلب کنند؛ شاید بتوان حق یک مظلوم را از ظالم پس گرفت.
 
اما آنچه در میان موج سوم یا تبعیدی های یکسال اخیر جلب توجه می کند و چه بسا بیش از گذشته های این حرفه، زندگی، کار، وظیفه و عشق یک روزنامه نگار را در معرض خطر قرار می دهد؛ کمی وقت و موج اخبار و در نتیجه خبرخوانی و خبر رسانی صرف است و ما تبدیل به تاکسی های خبری شده ایم یا "کلمه پردازان حرفه ای" که نامش را یادداشت یا گزارش یا مقاله می گذاریم.
ظریفی می گفت: دنیای روزنامه نگاری از خواندن به نوشتن و از نوشتن به کامنت گذاری سقوط کرده است. 
در حقیقت آنچه میان طیف ها و رده های مختلف روزنامه نگاران در حال وقوع است، توجه و تشنگی آنان برای خبرخوانی یا خبررسانی و غفلت از مطالعه و آگاهی نسبت به زمان و شرایط سیاسی اجتماعی پیرامون شان است.
بدون زیر سوال بردن قداست انتشار اخبار و کم کردن از ارزش خبرهای منتشر شده شاید بهتر باشد به "خواندن" به اندازه "نوشتن" توجه کنیم و برای آنکه اندیشه و قلم همیشه زنده بماند با مطالعه پیش رویم. 
شاید هیجان جو حاکم بر ایران، مردم، زندانیان، خانواده های شهدا و تبعیدی ها از یکسو و مشکلات طاقت فرسای تبعیدی ها از سوی دیگر باعث آن شده تا وقت زیادی برای خواندن نماند، مطالعه بیشتر در حوزه ی خبر است و بیشتر وقت ما به خبررسانی در شبکه های اجتماعی یا ای میل های گروهی صرف می شود.
 
در چنین شرایطی روزنامه نگاری که باید مطالعه کند، صاحب سبک شود و "مستقل اما واقع بین" بنویسد دچار خود بزرگ بینی و توهمات ناشی از محیط "خارج" خواهد شد و ناگزیر به اظهار نظر در هر حوزه، سقوط خواهد کرد.
 
در "داخل کشور" اما اتفاق دیگری افتاده است.
متفکران و تئورییسین های ما یا در زندان ها هستند یا بدون نام و نشان و خبری ازشان در گوشه ای مشغول اندیشیدن اند، روزنامه نگاران ما نیز در فضای مخوف امنیتی بسیار دشوار و با احتیاط می نویسند؛ اما پخته تر از ما تبعیدی ها اظهار نظر می کنند و نوشته های شان حتی پیچیده در تارهای سانسور از نوشته های آزاد ما به واقعیت جامعه ایران نزدیک تر است.
این را ایرانیانی می گویند که در خیابان های تهران راه می روند و دنیای حقیقی را نفس می کشند نه صفحه های مجازی را!
 
بنابر سرزنش نیست؛ که تبعیدی ها قلم  و اندیشه را به عشق همکاران و همراهان در بند خود زنده نگه داشته و به رسالت خود ادامه می دهند. اما مباد که وقتی هنوز نیاز به یادگیری و آموختن داریم یا قلم زمین گذاریم و در دام افسردگی ناشی از تبعید بیفتیم یا بی پروا هر چه به ذهنمان می رسد بنویسیم و این "نخوانده نوشتن" باعث شود تا از قدمهای اول مسئولیت و فروتنی باز بمانیم و "سقوط آزاد" کنیم. 
تهدیدی است امروز برای روزنامه نگاران، افتادن در کمینگاهی که همیشه منتظر شکار بوده و این گفتار تنها هشداری است برای همه ی مایی که عاشقانه در دام صیادی می افتیم و نه توان فرار از عشق را داریم و نه قدرت ماندن...
 
در حقیقت ما امروز بین "دو نگرانی"، جان سختانه ایستاده ایم:
نگران حرفه ای که امانت ماست؛ خواسته یا ناخواسته، وظیفه یا عشق، برای حفظ انسان و قلم یا آرمان "نون و القلم"... تا هم ظلمی به قلمی که سعی می کنیم توتم ما باشد نکنیم و نه جفایی بر آنان که امروز نون و قلم را برشان ممنوع و حرام کرده اند.
اگر حرفه ی ما، نرسیده به افق آزادی و آگاهی، سقوط کند ما غرق شده ایم و اگر ما غرق بشویم ماهی های لب تشنه و بر خاک افتاده به کدام غریق نجاتی تکیه کنند؟
و در سوی دیگر نگران "خویشتن اخلاقی" مان! نادانسته و ناخوانده درباره همه چیز اظهارنظر کردن و کامنت گذاشتن!
در جنگ با استبداد که هر یک از ما به تنهایی زیر چتری از ایمان و انگیزه و امید، برای بازپس گیری هویت مان و در دفاع از همرزمانمان، اسلحه قلم را به دست گرفته ایم، بهتر آن است به جای خود باز گردیم و هر کدام در سنگر یافته ها و خوانده های خود مبارزه کنیم.
 

*نظرات وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست

ارسال به :


نظرات
ارسال نظر
مشخصات فردی من را به خاطر داشته باش

*نظرات حاوی کلمات و عبارات رکیک و غیر اخلاقی و همچنین توهین و افترا منتشر نخواهد شد .
**از نوشتن نظر خود به صورت فینگلیش خودداری نمایید.
***از اینجا فینگلیش را به فارسی تبدیل کنید.