جاي هيچ گونه ترديدي نيست كه بنيان گذاران مذاهب بزرگ از زمرهبزرگترين و نجيبترين مردان تاريخ هستند و خواهند بود. زيبايي صوت و آواي دلنشين خداجوي آنها قرنهاست كه التيام بخش درد دروني انسانهاست شايد بتوان گفت مذهب ملودي و آهنگ پر توان قلب و روح انسان است.
تصور كنيم كه اگر سيمهاي چنگ بی اندازه كشيده شوند و يا برعكس سيمهاي چنگ سستتر از حد متعارف باشند صداي چنگ دلنواز و خوشايند نخواهد بود و هيچ موسيقيدان مقتدري را هم نميتوان يافت كه صداي دلنواز و زيباي چنگ را به گوش برساند.
پيام آوران صلح و دوستي بدرستي نغمات الهي را شنيده و با همان ريتم دلنواز به گوش انسانهاي زمانه خود رساندهاند ولي آيا ما صداي مذهب را درست ميشنويم؟ مذهب فقط دنياي پس از مرگ نيست و كودكاني كه به اميد دريافت نقل و شيريني سعي ميكنند مودب باشند سياست مزورانهاي را در پيش دارند.
در دنياي امروز ما سياست، هزاران فراز و نشيب دارد. مرز سياسي تغيير پذير است. سخن و كلام سياسي ممكن است با دروغ و وعدهاي پوچ و توخالي توام گردد. اقتصاد سياسي در يك روز ممكن است ميليونها نفر را فقير و گرسنه و دهها تن را به دارايي هنگفت و شگفتآور برساند. دعواهاي سياسي و نشست و برخاستهاي سياسي بويي از مذهب راستين را ندارند.
مذهب هيچگونه پيوندي با اين گونه سياست ورزي ندارد. صوت دلانگيز نام خدا در دل و جان فقط يك نغمه را سر ميدهد، نغمه يگانگي، وحدت، محبت ، مهر، ايثار و ...
نگاهي به پيشينه سياست تفتيش عقايد در قرن سيزدهم ميلادي و توسل به زور و خشونت كليساي روم كه لكه ننگي است بر دامان بشريت متأسفانه بنام مذهب رقم خورده است.
مبارزه براي آزادي سياسي در واقع يكي از جنبههاي مختلف يك انقلاب ناكام است و اين مبارزه اساساً بر ضد قدرت فردي و قدرت مطلقه و جعل و خرافات بوجود ميآيد.
اصولاً وقتي انقلابي رخ ميدهد روشنايي تند و شديدي بسياري از واقعيات تلخ و دردناك زندگي را روشن ميسازد، و براي مدتي هدف ها بسيار روشن و نمايان و بشكل فوقالعادهاي نزديك به نظر ميرسند. اعتقاد و نيرو همه كس را سرشار ميسازد و ترديد از ميان ميرود. گاهي و متأسفانه اغلب، اين نيروها را حيلهاي بنام حربههاي سياسي كه براي نيل به اهداف خاصي طراحي شدهاند از بين ميبرند. در ايران عزيز، جوانان برومند و از جان گذشته، اصل و بنيان آزادگي را از رهبر آزاده و بخون غلطيده راه حق و عدالت آموختهاند و به هيچ عنوان فريب سياست مداران دين گريز را نخواهند خورد. روزهايي را كه در اين ايام در پيش داريم روزهاي فشار و چماق است كه نشانه ترس و وحشت سياستي است كه رشتههاي محب و دين پاك ما را در آن گرهي نيست و ندارد.
*نظرات وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.
