انسان در روی کره زمین قدمتی چهل هزار ساله دارد.شناخت بشر از تمدنی که خود بنیان گذار آن بوده است در حدود هفت هزار سال می گذرد. ما ایرانیان پرچم دار این تمدن هستیم. هفت هزار سال امید ما برای زیبا زیستن و آزادی که خداوند در قلب و روح ما به ودیعه نهاده سپری شده است و در این مدت فراز و نشیب فراوانی دیده و شنیده ایم.
فریاد آگاهان بر ندای آزادی از گذشته در گوشه و کنار این کره زمین شنیده شده است از قاره سیاه تا قاره سفید فرقی نمی کند مارتین سیاه باشد یا نهرو یا یک کودک خردسال ایرانی! این صدا هرگز خاموش شدنی نیست ابرهای تیره و تار نادانی ، افکار روشن و تابناک آزادی را نمی توانند بپوشانند. خشن ترین دیکتاتور های زمانه چاره ای جز دیدن و شنیدن صدای آزادی را نداشته و نخواهند داشت. انسان به صورت فطری خدا جو و اصلاح طلب است و هرگز این امید را از دست نخواهد داد.
با بریدن زبان و شکستن قلم، سلول های خاکستری ما از کار نخواهد افتاد و شهادت گفتن و نوشتن در کشتن ما انسان ها محو نمی گردد! در جامعه ای که اینک پیش رو داریم فساد و هرزگی مشتی خائن و دروغگو امید به زندگی سالم را شاید کمرنگ کرده باشد اما بدانیم و آگاه باشیم که همین جرعه کوچک امید، به اقیانوسی عظیم و طوفانی تبدیل خواهد شد. های و هوی ما گردبادی را شکل خواهد داد که فساد را هر چند سنگین درو خواهد کرد.
هرگز فراموش نکنیم که امید در جامعه می بایست با تلاش شبانه روزی همراه باشد. دل بستن به شکار های واهی و دور از انتظار و رفتار خشن، انسان را به کمال نمی رساند. آنچه که جامعه ما نیاز دارد دوست داشتن، محبت و عشق به سرزمین و انسان هاست. رفتار یک جامعه سالم و زیبا در فریاد خشک و خالی خلاصه نمی شود.مطالعه و آموزش تک تک افراد ، امید به آینده را زنده نگه خواهد داشت. خواب خرگوشی و مشت های رها کرده در هوا نکبت و تیره روزی ما را بیشتر خواهد کرد!
دوست من، اگر برای آزادی اندیشه و رهایی از چنگال اهریمن جهل و نادانی مبارزه می کنم می خواهم کرامت انسانی خود و تو را حفظ کنم. چماق زور بر سرم محبت نیست چماق نفرت انگیز است ولی باور کن که تو را دوست داشته و خواهم داشت در آینده ای نه چندان دور، من و تو در کنار هم خواهیم زیست. در سرزمینی آزاد به نام ایران...
*نظرات وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.
