احمدی نژاد در سخنان روز قدس به نکات قابل توجهی اشاره کرده است که اگر نام فلسطین را از تیتر سخنان وی حذف کنیم می توان تک تک آنها را در کشوری که او به ریاستش منصوب شده است یافت.

 

وی از آمریکا و اسرائیل به عنوان دولت و رژیمی دروغگو نام برد و گفت: "رایی که با دروغ به دست بیاید حتما در راه دروغ استفاده می‌شود".‌ تصاویر را مرور می کنم؛ صندوق‌های رای، ستادهای مورد هجوم واقع شده، کم آمدن برگه‌های رای، دست‌خط‌های یکسان، کاغذهای بدون تاخوردگی، آرائی که هنگام شمارش، میلیون در مقابل صفر بودند...

 

او به دولت دروغ اشاره کرده است و من آمار بانک‌ها، نرخ های متفاوت تورم، جعل مدرک، پنهان کردن ذخائر ارزی بر باد رفته و رای 24 میلیونی را به یاد می آورم.

 

 

احمدی نژاد پس از تقبیح دروغ گفت: "نشست صلح‌آمیز اسرائیل و فلسطین، بی‌ثمر است و ادامه داد کسی از فلسطینیان حاضر به این گفت و گو نیست و اگر هم باشد نماینده ی کسی نیست و "اصلا به چه حقی؟"

وی بعد از "سلب حق از مذاکره کننده‌ی فلسطینی" گفت: "کشورها هیچ حقی برای دخالت در امور داخلی فلسطین ندارند و تنها مردم این کشور میتوانند برای مملکت خود تصمیم گیری کنند!" . من به نقش ایران در برافروختن بسیاری از نزاع های خاورمیانه در افغانستان و لبنان و عراق می اندیشم.

 

او گفت که حکومت‌های غربی، آمریکا و رژیم اسرائیل به این دلیل که به نتیجه ی رفراندوم واقفند حاضر به انجام این اقدام نیستند و به همین دلیل به سرکوب و خشونت و خفقان روی آورده‌اند. آیا احمدی نژاد و ولیّ امرش حاضر به برگزاری همه‌پرسی آزاد هستند؟ آیا اگر انتخابات آزاد بخواهیم، ناظران بین‌المللی و بی‌طرف را بر سر صندوق‌ها و حوزه‌های انتخاباتی می پذیرند و حضورشان را مجاز می دانند؟

 

 

او از خفقان در آمریکا و غرب و اسرائیل سخن گفته است؟ اگر سرکوب و خشونت و حکومت نظامی پنهان در تهران، اصفهان، شیراز،‌ مشهد و کردستان خفقان نیست پس خفقان چیست؟

 

او از دولت‌های غربی خواسته است تا برای واقع‌بینی به رسانه‌ها اجازه دهند تا آزادانه به نقل اخبار بپردازند و به مردم آزادی دهند تا رای خود را بیان کنند. کسی نیست نام های آشنایی چون جامعه، توس، عصر آزادگان، بیان، بهار، صبح امروز،مشارکت، بنیان، نوسازی، آزاد و صدها نام دیگر را به یاد سخنران بیاورد؟ اسامی آشنایی که هنوز از ذهنمان بیرون نرفته و هنوز روزنامه‌نگاران و خبرنگارانش اگر در تبعید یا زندان نباشند اکنون آوارگی میان این رسانه تا دیگری را زندگی میکنند.

 

 

و سرانجام او در سخنان خود با اشاره به مظلومیت مردم فلسطین، رمز موفقیت آنان را ایستادگی در مقابل ظلم و کشتار خواند؛‌ با واژه "کشتار" به یاد سهراب و ندا و محرم و ده‌ها اسم دیگر افتادم که چه مظلومانه بر خاک افتادند و دیگرانی که در اوج ناباوری قربانی گمنام کهریزک‌ها و رجائی‌شهرها و‌ اوین‌ها شدند... و با واژه ظلم به یاد ساعاتی قبل از آغاز روز قدس تهران!

 

مراسم روز قدس در شرایطی برگزار شد که در اکثر خیابان‌های تهران و شهرهای بزرگ حکومت نظامی بوجود آمده بود؛ بنا به گزارشات رسیده و شاهدان عینی با هر تجمعی غیر از همراهی با تظاهرکنندگان حکومتی با برخورد مواجه می‌شد و هر کس که نماد سبزی به همراه داشت بازداشت.

فضای امنیتی پلیسی که از روزهای قبل بر خیابان‌ها حاکم شده بود از یک سو و محاصره‌های شبانه‌ی منزل مهدی کروبی و خانه عبدالله نوری از سوی دیگر؛

محاصره ای که به حصر ختم نشد و شب گذشته شاهد حمله‌ی لباس شخصی‌ها به داخل منزل کروبی بودیم و کار به شلیک هوایی و ضرب و شتم کشیده شد.

 

قطع کامل ارتباط های  اینترنتی و سرکوب پیشگیرانه ای که حاکمیت بی‌هیچ کم و کاستی سعی در به اجرا در آوردن این طرح داشت که تا حدودی موفق هم عمل کرد.

 

 

سخنرانی با این جملات تمام می شود: "ظالمان از مقاومت شما در هراسند، سرنوشت شما با مقاومت و ایستادگی تعیین خواهد شد. وعده‌ی خدا حق است و مقاومت سخت اما پیروزی نزدیک است. تحقق اهداف بزرگ جز با عبور از دل سختی‌ و صبر امکان‌پذیر نیست".

 

چه جملات آشنایی؛ سجاده‌ها هنوز بر زمین پهن اند و "مادران داغدار هنوز سر از سجاده‌ها بر نیاورده‌اند"، صبوری خانواده‌های شهدا، سختی و طولانی بودن راه و "سحری که نزدیک است".

 

 

شاید اگر مردمی که در داخل و خارج از ایران سخنان وی را شنیدند، اگر سالها پیش هم مثل این حرفها را میزد دریافت متفاوتی داشتند اما امروز مردم ایران طعم ظلم را با گوشت و استخوانشان چشیده‌اند، طعم باتوم و تجاوز، مزه‌ی تبعید و آوارگی، تلخی زندان و سیاهچال و شکنجه و حتی گلوله و مرگ را...

 

به گمانم حرفهای روز قدس احمدی نژاد یکایک، درست است فقط مخاطب خود را گم کرده ‌است.

 

*نظرات وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست