در حالی که هنوز روز قدس 88 یک ساله نشده،  روز قدس امسال نیز گذشت. پارسال و  روز قدسی که در کنار فریاد مظلومیت بیت المقدس و مسلمانان فلسطینی، فریادی گشت برای نشان دادن مظلومیت حقوق فریاد کنندگان این روز. مظلومیت همان ایرانیانی که همه ساله برای نشان دادن همدلی شان با مردم مظلوم فلسطین با زبان روزه قدم در خیابان ها می گذاردند و با نشان قدس شریف ظلم ستیزی و هم پیمانی شان را با برادران و خواهران فلسطینی به رخ جهانیان می کشیدند و جهان را همراه خود می ساختند. اما روز قدس 88 آن فریاد که با گلویی خشک و زبانی روزه سر داده می شد و ترجیع بند هر شعارش ایران بود، به ضرب باتوم و دود اشک آور پاسخ داده  شد. گویی که این غلیظ ِ دود روزه را باطل نمی گرداند. نزدیک تر از آن روزها و در امسال، خیابان های پادگانی این تهران و ایران بیشتر از بیت القدس، مظلومیت ِ هم وطنان را اشاره می کرد.

شاید تا چندی پس از آخرین جمعه ی ماه مبارک رمضان در سال گذشته، بیشترین بهانه در دست دولت نظامی کودتا، شعارهایی بود که برخی از هموطنان در جواب خشونت مهاجمان لباس شخصی سر می دادند. شعارهایی که از خشم ایرانیانی بود که در سایه ی ظلم، مسئله ی فلسطین را به واقع ابزاری می دیدند در دست حکومت برای سوء استفاده جهت منافع سیاسی و ایدئولوژیکی خود. البته پس از این روز و با رویکرد رسانه ای و تبلیغاتی که از دولت شاهد بودیم، این سوء استفاده به خوبی محرز شد. به هر رو و با وجود موافقان و مخالفان این شعار در روز قدس 88 باید به این نکته اذعان داشت که ظلم در هر مکان و زمانی ناپسند است و فریاد ناپایداری حکومت ها به ظلم، همه گیر است و ظلم ستیزان در هر جبهه ای ظلم ستیز می مانند. البته این که باید اولویت ها مشخص شود نیز کاملا صیحیح است و چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است.

پس از آنکه در محافل سیاسی ایران و جهان مسئله ی فلسطین از نگاه مردم ایران به موضوعی جنجالی تبدیل گشت و نظرات متفاوتی در باره ی رویکرد ایران به مسئله ی فلسطین ابراز شد، این بار و پس از روز قدس 89، با توجه به عدم اجازه حضور معترضین در ایران تحت تدابیر شدید امنیتی، بیانیه تشکیلات خودگردان فلسطین و مواضع صریح این تشکیلات نسبت به دولت احمدی نژاد بی شک باب جدیدی را در نگاه مردم ایران نسبت به فلسطین پس از اتفاقات چند سال اخیر باز خواهد کرد. _اتفاقاتی که مربوط به کمک های متفاوت دولت ایران به حماس در فلسطین و حزب اله در لبنان بوده است و اعتراضاتی را از سوی مردم ایران هم نسبت به کمک های اقتصادی و هم مسائل دیگری که در صحنه ی جهانی جنجال برانگیز بوده را در پی داشته است._ همچنین باید منتظر واکنش های متقابل از هر دو سو چه تشکیلات فلسطینی به ریاست محمود عباس و چه دولت جمهوری اسلامی به سرکردگی محمود احمدی نژاد باشیم.

محمود احمدی نژاد در سخنرانی پیش از خطبه های نماز جمعه در روز قدس، مذاکرات صلح خاورمیانه به میزبانی واشنگتن را آنچنان مورد انتقاد شدید قرار داد که گویی فلسطینیان حاضر در آن جلسه خائنان به خاک فلسطین اند. او در این سخنرانی به نوعی مشروعیت محمود عباس و تشکیلات خود گردان را زیر سوال برد. بلافاصله پس از این اظهارات بود که نبیل ابو ردینه، سخنگوی محمود عباس نیز در بیانیه ای صریح نسبت به این سخنرانی واکنش نشان داد و در جواب، احمدی نژاد را اصلا نماینده مردم ایران ندانست و او را متقلب در انتخابات، سرکوب گر مردم و دزد قدرت خطاب قرار داد و احمدی نژاد را دارای مشروعیت برای سخن گفتن در باره ی فلسطین و محمود عباس ندانست.

فلسطین که به روشنی دیده است که در سالیان گذشته ایران با تمام مذاکرات این کشور مخالفت نشان داده و این بار نیز احمدی نژاد دولت فلسطین را نیز مورد هجوم قرار داده است، شاید این بار و پس از اتفاقات متفاوتی که در ایران رخ داده است، این اظهارات مقامات فلسطینی را بتوان اعلام برائتی روشن از دولت احمدی نژاد بخوانیم. تشکیلات خود گردان فلسطین در انتخاباب بین مردم ایران و احمدی نژاد به سمت مردم ایران آمده است، چراکه دریافته است، همراهی با محمود احمدی نژاد نه تنها در فضای جنجالی بین المللی برای فلسطین مخاطراتی را در پی دارد که این بار ایرانیان نیز نسبت به آن واکنش عملی نشان می دهند.

  *نظرات وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.