آيدا قجر

در لابه لايى كاغذهاي دنياي مجازي به دنبال هنگامه شهیدی مى گردم! سپیدروى جنبش اصلاحات و جنبش زنان، روزنامه نگار و مشاور امور بانوان ستاد مهدى کروبى، بیش از نود روز است که زندانی سیاهچال کینه توزان و بر اساس اطلاعات منتشر شده، در چنگال زنانی اسیر است که زندگی خود را وقف بازکردن چشمان امثال آنها کرده تا شاید جز تاریکی سلولها، روشنایی خدا را هم ببینند.
 
شهیدی تحصیلات خود را در رشته ی "سیاست خارجی و دیپلماسی" گذرانده و هم اینک دانشجوی رشته ی دکترا در دانشگاه  SOAS لندن است.
 
او در آخرین یادداشت خود در روز هشتم تیرماه یعنی یک روز قبل از بازداشت غیرقانونی اش در جواب اخبار دروغ روزنامه ی کیهان می نویسد:
 "روزی که از شبکه فارسی بی بی سی صدای من پخش شد، اوضاع و نحوه برخورد ماموران و افراد لباس شخصی با مردم معترض به نتیجه انتخابات، به قدری نامناسب و تألم برانگیز بود که احساسات هر ناظری را جریحه‌دار می‌کرد؛ بنده نیز به عنوان یک بانوی محجبه ایرانی که فقط ناظر عبوری صحنه بودم از ضرب و شتم بی نصیب نماندم. تعداد معترضان به نتیجه انتخابات، حضور جمعیت میلیونی در حد فاصل میدان انقلاب تا آزادی در روز دوشنبه به خوبی گویای صحت ادعای مطرح شده می‌باشد؛ ضمن این که مستندات و فیلم‌های موجود هم بر صدق این سخن دلالت دارد."
 
اما با اين توضيحات، خشم حكومت كيهانى فرو نمي نشيند! پس از بازداشت، تحت بازجویی قرار می گیرد تا نخست به جرم زن بودن، به روابط غیر اخلاقی اعتراف کند اما وقتی بازجویان راه به جایی نمی برند با اطلاع از ناراحتی های قلبی شهیدی او را مورد شکنجه قرار میدهند؛ از ضرب و شتم گرفته تا ابلاغ حکم دروغین اعدام و انداختن طناب به گردن او.
 
بنا به اظهارات مادر هنگامه، در ملاقاتی که بین او و خانواده اش صورت مى گيرد او خودش را مثل یک پرنده به قفس می زند و به در و دیوار و شیشه های کابین می کوبد و فریاد میزند که به همه بگویید مرا به شدت تحت فشار گذاشته اند.
 
تا نوبت به روايت شیوا نظرآهاری مى رسد. او بعد از آزادی از اوين، حكايتى تلخ از شکنجه ی زندانیان، حتى با ابزار "محروميت از دستشویی" دارد که در آنجا نشان می دهد روح مقاوم هنگامه با همه ی تاریکی های آن زندان سرد و پر از کینه، سرشار از شجاعت مطالبه ى"حقّ زندگى" ست:

"...يك زندانی می گوید: ما اینجا به عنوان زندانی حقوقی داریم و... زن نگهبان، فریاد می زند که خفه شو، صداتو بیار پایین... هیس! دعوا بالا می گیرد و فریادها و توهین های نگهبان می پیچد در سکوت راهرو، ما در سلول های دیگر گوشهایمان را چسبانده ایم به دریچه های سلول، صدا از سلول 14 می آید و من حدس می زنم که هنگامه باشد. زندانبان می گوید: می برمت جایی که صداتو کسی نشنوه ... هنگامه می گوید: هر کاری دلت میخواد بکن، ببینم چیکار می تونی بکنی... و بعد او را کشان کشان جای دیگری می برد، در بسته می شود و ما می فهمیم که هنگامه را برده است سلول انفرادی".
 
انگار داستانهای تلخ آنچه در پشت دیوارهای اوین با آجرهایی که از خشت نفرت پخته شده اند پایانی ندارد و البته که این نوشته ها هیچ گاه نمیتوانند عمق فاجعه های انسانی را به نگارش در آورند.

فاجعه ای که دل مادران اسرا و شهدا را به آه نفرین می لرزاند و عجب از قدرتی که ترسی از دلهای شکسته ندارد.

مادر هنگامه شهیدی که این روزها رگهای قلبش به علت فشار روحی از دستگیری دخترش بسته شده اند حاضر نشده تا تن خود را قبل از آزادی هنگامه به تیغ جراحی بسپارد! او آرامش تن را در آرامش روح خود و بازگشت هنگامه می بیند و در روز تولد فرزندش از پشت میله ها برایش "تولدت مبارک" می خواند و در خیال خود همراه او شمع های کیک تولدش را فوت می كند.
 
موسسین این نظام هرگز به خواب خود هم نمیدیدند که خانواده ی شهدای جنگ 8 ساله، روزهای عمر خود را پشت دیوارهای زندانها و بازداشتگاه ها بگذرانند و آرزوی دیدار عزیزانشان را با چشمانی اشک آلود و دلهایی شکسته راهی کاغذهایی سرد کنند تا شاید معجزه آسا به گوش فرزندان انقلاب برسد.

 اين صداى مادر هنگامه است! مي شنوند آيا بزرگترهاي اوين؟:

" برادرانم كه شهيد شدند من ضجه نزدم. خم به ابرو نياوردم. كه جنگ و مبارزه و دفاع از وطن بود. اما مگر الان وقت جنگ است كه دخترم را در حبس كرده‌اند و مادرش را از او بي‌خبر گذاشته‌اند؟ نمي‌توانم اين روزها به مدرسه بروم. زبان گفتن ندارم. چه بايد بگويم به بچه‌هايي كه قرار است فردا را بسازند. ‌من درس مقاومت را از مادرم آموختم و آزادگي را از برادران شهيدم ياد گرفتم و در تو به تمامي به يادگار گذاشتم. اما اكنون نمي‌دانم كه به بچه‌هاي امروز كه آينده‌ساز فردا هستند چه بگويم. هنگامه عزيز، من اين روزها خانه نيستم. مدرسه نيستم. بيرون نيستم. دور نيستم. نزديكم. پشت ديوار اوين. ناله كه مي‌كني، تنم مي‌لرزد. خدا خدا كه مي‌كني، به دلم مي‌افتد كه حالت خوب نيست... پيامت را به خدا برسان كه فريادرس بي‌كسان است..."
 
هنگامه، این روزهای پر التهاب را پشت میله های زندان می گذراند و با شجاعتی که از مادر خود به امانت دارد رمز به دست آوردن آزادی را در مبارزه همیشگی و تحت هر شرایطی می داند و حاکمان متوهم را بازیچه ی شهامت خود کرده است.

وقت اثبات "زنده بودن"، اگر در برابر آنها كه نجات خود را در مرگ تو و آرمان هايت مي بيند كم بياورى باخته اى! هزار  چشم بيدار، به چشمهاى بي خواب هنگامه ها اميد حيات بسته اند و "يك هنگامه"، خوب مى داند كه حالا -و دقيقا حالا- وقت اثبات زندگى ست.