شنبه ۳۰ شهریور ۱۳۹۸ -
- 21 Sep 2019
21 محرم 1441 آخرین به روز رسانی : ساعت ۱۴:۱۷ به وقت ایران
جنبش راه سبز - جرس
شرح و تصاویر ضرب و شتم مهدی کروبی و پسرش در ۲۲ بهمن ۸۸

جرس: حسین کروبی در صفحۀ فیس بوک خود از حملات نیروهای امنیتی و لباس شخصی ها به پدر و برادرش (علی) در جریان مراسم راهپیمایی ٢٢ بهمن سال گذشته نوشته و تصاویری از آثار ضرب و شتم وارده بر آنان را نیز منتشر ساخته است.


حسین کروبی در فیس بوک خود می نویسد "این روزها همه جا صحبت از ٢٢ بهمن و ٢۵ بهمن است. امروز صبح یاد ٢٢ بهمن ٨٨ افتادم. روزی كه ما خانوادگی به همراه پدر برای شركت در راهپیمایی ٢٢ بهمن به سمت فلكه صادقیه از منزل حركت كردیم.

یادم می آید وقتی پدر از ماشین پیاده شدند با همراهی مردم مشتاق مواجه و پس از چند دقیقه بود كه نیروهای امنیتی و لباس شخصی ها به سمت ایشان و مردم یورش برده و با هر وسیله ای اعم از باتوم و اشك آور و گاز فلفل سعی در متفرق نمودن آنها داشتند.

به یاد دارم در آن شرایط بود كه یك شهروند عادی سوار بر پرشیای خود كه به همراه همسرش بود، توقف نمود تا پدر را از آن شرایط خارج نماید كه متاسفانه لباس شخصی ها نیز به وی، خانواده و ماشینش رحم نكردند و شیشه ای خودروی وی را شكستند!

در جریان این یورش ها بود كه متاسفانه پدر به شدت از نواحی مختلف بدن همچون چشم، كتف و ران پا، دچار آسیب شدید شدند. ایشان تا چند روز پس از حادثه چیزی به ما نگفتند. به امید آنكه درد بهبود یابد. تا اینكه پس از چند روز، پدر آثار حملات وحشیانه لباس شخصی ها را به ما نشان دادند! برایمان غیر قابل باور بود.

  

 

 

در آن روز یعنی ٢٢بهمن سال قبل، برادرم علی كه او نیز مانند ما پدر را همراهی میكرد، توسط لباس شخصی ها دستگیر شد. در آن اتفاقات و شلوغی ها، اگر یكی از دوستان به ما اطلاع نداده بود كه علی را لباس شخصی ها گرفته اند؛ واقعا ما نمی دانستیم كه چه بلایی بر سر وی خواهد آمد! با اینكه از آغازین لحظات دستگیری علی؛ اطلاع رسانی كردیم، ولی طی آن ۱٢ - ۱٣ساعتی كه علی در اختیار این لباس شخصی ها بود، چنان رفتار شنیع و بدور از انسانیتی با وی صورت گرفت كه آثار جسمی و روحی آن تا مدت ها بود. با این حال ما تاكنون از شرح آن وقایع فعلا چشم پوشی كردیم.

٢٢ بهمن سال ۵٧ را به خوبی به یاد دارم. اما سال قبل طعم ٢٢ بهمن بسیار تلخ بود. البته تن پدر من به این زخم ها عادت نموده و همیشه معتقد است كه زخم جسمی به مرور زمان درمان می یابد، اما آثار زخم های روحی و روانی همیشه در كالبد جامعه خواهد ماند.
 

ارسال به :