تیتر روزنامه کیهان در شماره امروز خود (شنبه 23 بهمن 89) این است:

"حضور 50 ملیونی مردم در خیابان‌های ایران؛ ملت سنگ تمام گذاشت"

این همان روزنامه‌ایست که با گذشت بیش از ششصد روز از آغاز جنبش سبز، روزی نیست که این جنبش را "مرده، کم‌شمار و نابود" توصیف نکند اما هر روز علیه این "مرده‌ی نابود" ناسزایی ننویسد.

همان روزنامه‌ای که رهبرش، راهپیمایی 9 دی را حماسه تاریخی نامید و تعداد شرکت‌کنندگان در آن را "چند ده میلیون نفر" شمرد و گفت:

"قوي‌ترين حكومتهای دنيا... اگر همه تلاش‌شان را هم بكنند، نمی‌توانند ظرف دو روز، صد هزار نفر آدم را بياورند توی خيابانهای شهرشان يا كشورشان. اینکه چند ده ميليون انسان در سرتاسر كشور بيايند اگر به دستور حكومت هم آمده باشند، اين خيلی حكومت مقتدری است"

کیهان 20/10/88

پس از راهپیمایی بیست و دوی بهمن سال گذشته نیز کیهان پیام رهبرش را منتشر کرد که می‌پرسید: "آيا حضور ده‌ها ميليون انسان بصير و پر انگيزه در جشن سی و يك سالگی انقلاب كافي نيست كه معاندان و فريب خوردگان داخلی را كه گاه رياكارانه دم از “مردم” می‌زنند،به خود آورد؟"

این اصلا عجیب نیست که همه احزاب منتقد را بسته‌اند و نمادهای سیاسی و مطبوعاتی را به زندان افکنده‌اند و راهپیمایان 25 خرداد 88 را خس و خاشاک خوانده‌اند اما هر تعداد که در راهپیمایی‌های حکومتی شرکت می‌کنند را نه تنها چند ده ملیون نفر بلکه رسما 50 میلیون نفر بشمارند و همه شان را بصیر و مخالفان‌شان را میکروب سیاسی بخوانند.

عجیب نیست! زیرا تجربه مصر هم نشان داده است که دیکتاتورها و رسانه‌های‌شان هر دو یک منطق دارند؛ مروری بر روزنامه "الاهرام" (کیهان مصر) گواهی بر درستی این مدعاست:

تیتر روزنامه حکومتی الاهرام مصر، روز سوم فوریه این بود:

الملایین یخرجون تأییدا لمبارک

ملیونها نفر از مردم برای حمایت از مبارک به خیابانها می آیند.

و در پایین همان صفحه آن روز را روز اعلام وفا داری به مبارک در همه استان های مصر اعلام می کند:

یوم الوفاء لمبارک فی کل محافظات مصر

این روزنامه، همان روزی منتشر شده است که ملیونها نفر از مردم مصر یک‌صدا نخواستن مبارک را فریاد می‌زدند: ارحل یا مبارک

اما تیتر و سرمقاله روزنامه دیروز الأهرام خواندنی‌تر است: 11 فوریه؛ همان روز که به غروب نرسیده، دیکتاتوری مبارک غروب کرد و این شماره الأهرام هنوز در کیوسک های مطبوعاتی بود؛

تیتر روزنامه به بهانه آخرین سخنرانی مبارک (که در آن اختیاراتش را واگذار کرد اما گفت که نخواهد رفت) این است "دوران جدید مصر" و در سرمقاله این تیتر را توضیح داده است که "دوران جدید مصر با شجاعت جوانان معترض و شجاعت حسنی مبارک در پذیرش تغییرات آغاز می‌شود". سرمقاله‌نویس اما گمان نمی‌کرد شاید که برای "اصلاح مصر با حضور مبارک" بسیار دیر شده است و نمی‌شود هم مردم را ستود و هم هوای دیکتاتور را داشت.

حیف از قدمت و اصالت الاهرام که از 1876 تا کنون زنده است اما مردم را به قدرت فروخت و بی‌آبرو شد و حیف از کیهان که پا به پای مردم تا "شاه رفت" آمد اما آن همه اعتبار و اصالت و خاطره را در آستانه هفتاد سالگی به استبداد دینی می‌بازد.

عبرت نمی‌گیرند دیکتاتورها و رسانه‌های شان

باز هم "سعید الصحاف‌"ها یک روز قبل از سقوط صدام اعلام می‌کنند که هیچ اتفاقی نخواهد افتاد...

باز هم "الاهرام‌"ها همان روز سقوط هم از جاودانگی قدرت می‌نویسند...

روز رسوایی کیهان هم زودتر از تصور رهبرش فرا می‌رسد.

 *نظرات وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.