هر کدام از هموطنان اگر حتی  به نیت زیارت نیز به عراق جدید سفری کرده به این قول صحه می گذارد که گویی هنوز توده عراقیان ، ایرانیان را چون دشمن می بینند. رفتارشان همواره توهین آمیز بوده و الفاظ نا مناسبی را در قبال زائرین بکار می بندند. شاید در این توصیف اختلاف نظراتی باشد و بتوان با برجسته کردن احترام اقلیت حاکم ، از رفتار زننده عوام چشم پوشی کرد اما حوادث اخیر فارغ از جنبه های سیاسی اش حساسیت ها در برابر اعمال عراقیان را تحریک می کند.

 

روز 19 فروردین ماه جمعه ای خونین رقم خورد و نیروهای مسلح عراق در اقدامی شگفت انگیز و ناقض قواعد بین المللی و حتی شرافت انسانی به کمپ اشرف (کمپ مجاهدین خلق ایران ) یورش برده و آنچنانکه از گزارشات بر می آید تعداد 33 نفر زن و مرد غیر مسلح ایرانی را کشته و بیش از 200 نفر را نیز مجروح نمودند.

 

 مجاهد یا منافق، تفاوت ندارد که چه نامی را برایشان بر گزیده ایم. امروز گاه جوانمردی و مجال ابراز عواطف انسانی است.

آنچه قواعد و منش انسانی ایجاب می کند اقدام به محکومیت چنین اقدامی علیه هر انسان ولو گناهکار می باشد. مجاهدین خلق با سابقه ای تعریف شده اند که شاید کمتر هموطنی اینک خود را هوادار و یا همفکر ایشان بداند اما به هر تقدیر از جرگه ایرانیانی هستند که در تبعید بسر می برند. خیلی از تبعیدیان که حاکمیت حضورشان را در وطن بر نتابیده و حتی بی رحمانه ترین کنش های سرکوب را علیه شان اعمال نموده و می نماید. آنچه از آن به کشتار 67 یاد می کنیم و همگی بر محکومیت آن اتفاق نظر داریم ، حادثه ایست که غالبا هواداران و اعضای مجاهدین خلق را شامل می شود .

 

امروز اگر چه این گروه اپوزیسیون در موقعیتی قرار گرفته است که جای هیچ دفاع و توجیهی درباره عملکردشان بدست نمی دهند اما همچنان باید گفت که ایرانی هستند ولو مخالفان ما با کارنامه ای سیاه.

بیاد آوریم که آزادگی و منش بزرگوارانه آیت الله منتظری در آن روزگار پر مخاطره به انگیزه اعتراض دربرابر اعدام های دست جمعی مخالفان رژیم به ظهور رسید و حتی هزینه های بسیار نیز بر آن بزرگوار تحمیل نمود اما نامی نیک از قائم مقام سابق رهبر ایران به یادگار گذاشت که به جرات می توان ایشان را محبوبترین مرجع تشیع در روزگار امروزی دانست.

 

برماست که نارضایتی و تاسف خود را از کشتار اخیر این ایرانیان در تبعید ابراز نموده و همراه با آزادگان جهان دولت عراق را به سبب چنین فعل غیر انسانی محکوم نماییم.

لازم است که عراقیان را بواسطه اقدام غیر انسانی علیه گروهی از هموطنان مواخذه نمود و در برابر چنین هتک حرمتی به شرافت ایرانی بر آشفت. حرمتی که مدتهاست در سیاست های بین المللی رژیم مستقر هیچ جایگاهی نداشته و ملاحظه نمی شود. اعاده حیثیت ایران و ایرانی مسئولیت شهروندی هر هموطنی است که خود را قائل به ضوابط حقوق بشر و دموکراسی می داند. عراق و یا هر کشور دیگری نباید چنین بخود اجازه دهد که شهروندان ایرانی را مورد خشونت قرار دهد. ایرانیان تبعیدی به هر اتهامی می بایست در محکمه ای ملی مواخذه شوند و کشورهای بی توجه به منزلت انسانی محکوم بوده و ما به نوبه خود می بایست ایشان را لا اقل به حفظ حرمت هموطنانمان واداریم. در این شرایط شاید تنها محکوم نمودن این اقدام به تناسب توان کفایت کند. اعلامی که شایسته است بصورت هماهنگ و پر طنین اعلان شده و نماینده اعتراض ایرانیان باشد.

 

از سوی دیگر امروز آزمون پاسداشت حقوق انسانی است . روزی که باید نشان دهیم بر این باوراستواریم که مخالفان بینش های ما با هر اندیشه ای محق به زندگی می باشند.

مفتخر به شهرت کلام گهربار سعدی شیرین سخن هستیم که می فرمود : « بنی آدم اعضای یک پیکرند.»

 

*نظرات وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.