چهارشنبه ۰۲ مرداد ۱۳۹۸ -
- 24 Jul 2019
20 ذو القعدة 1440 آخرین به روز رسانی : ساعت ۱۴:۱۷ به وقت ایران
جنبش راه سبز - جرس
شکوه تاجگذاری آزادی
برده ای (این بار سبز) خوب می داند که روزی، مردمانش شکوه تاجگذاری آزادی را به نظاره خواهند نشست.

 

 
اشاره: آنچه در پی می خوانید برخی از مکتوبات خواندنی و غریب نهال سحابی است؛ شهروندی «سبز»ی که روز گذشته با خودکشی، چشم بر این جهان فروبست. زنده یاد نهال سحابی دوست مرحوم بهنام گنجی بود که دهم شهریورماه پس از آزادی از اوین، خودکشی کرد؛ و نیز دوست کوهیار گودرزی، دانشجو و زندانی سیاسی که همچنان خبری از او نیست.
 
 
***
فقط یک جنگ جو است که می تواند چنین جنگجویی باشد.
جنگجوی پیر سر را تا بالای مرگ اش بلند کرد
رو به روزها روزها ی زره پوچ ...
صف اول ، بر خاک چکید اش.
و او می توانست که یک جنگجو باشد.
 
 
***
پا به اعتراف بودی که دستاتو هم گرفتن.
 دو روزه هر چی می خورم مزه خون میده. با تو ام "..."
 
 
***
حادثه هيچي نبود
حادثه فقط يك بهنام بود
بر شانه هايم
از همان كناري ترين مفاصل كه نگران فرسودگي اش بود
كسي باور نخواهد كرد يك حادثه چهار چهار چنگولهاي نحيف را با  قدرت يك زمين،‌ مي زند.  
 
 
***
فریادت می کنم از دور،  از یک خیابان بلند امروز.
اعتراض، اعتصاب غذا، قلبم می سوزد.... گلویم... گلویم...
هدی صابر. پروازت مبارک با گلوی خشکیده. باران  ...باران ... اشک.
 
 
***
هفتگی ما:
اعدام شنبه
یک اعدام شنبه
دو اعدام شنبه
سه اعدام شنبه
...چهار
پنج
...و
جمعه های دلهره
 
جعفر. حسین. محمد علی. ....
 
 
***
... آهسته در خم دیوار خزیده ام. صدا صدای نفسهای بی تاب من است که هر دم این سکوت عصیان زده را می شکند. نگاه تبدارم به کویی است که خش خش گامهایی نفسهایم را به شماره می اندازد که، ...آمدند.
دریغا، آنکه مرا در پی شکاری ناجوانمردانه است غریبه نیست، گر خویش نخوانمش، هم خاک من است.
 گفتم امید به روزهای سبزتر                           نگاهم کردند
گفتم امکان ندارد،                                         سکوت کردند
گفتم دوباره می شود؟                                      جدایم کردند
گفتم دروغ می گوئید                                       ناسزا گفتند
گفتم خیانت کردید                                       تهدیدم کردند
گفتم اعتمادم را به من بازگردانید                  باطوم را نشانم دادند
گفتم حقم را می خواهم                               گلوله را نثارم کردند
گفتم آزادی                                                 خون کردند، خون ریختند 
                     و من... خون گریستم
 
 
***
 و این صورتکان سرخ و بی جان که بر زمین وطنم دم به دم نقش می بندد،
حاصل رد پای ناجوانمردانه این مترسکان پلیدی است که
آزادی را در زیر لگدهاشان معنا می کنند. 
 
 
*** 
نعره ای در صدا
کلمه ای در کلام
بغضی در گلو
           که آزادی در اندیشه محکوم است.
این چه شهریست؟
آزادگانش در بستر مرگ ....
آزادای خواهانش در بند ....
و
آزادانش در توهم ترس و تردید هنوز ....چه کنم ها را ، دوره می کنند!
 
 
***
انگار لبخند معنایی دگر بخود گرفته است.
چرا که در پس هر یک ، نیشتری سوزناک مرا به درد می کشاند.
براین همه تلخی ، گریستن درمان نبوده و نیست.
میخندم بر این ستم زمانه ای که هنوز زندگانی را از من نستانده تا شاهد روز افزون تلخکامیهایش بمانم.
آه ....
هم سرزمینانم.....
چقدر خندیدن دشوار است....
 
 
***
برده ای ( این بار سبز _ نه سیاه چرده در تاریخ ) که سنگ شقاوت زدگی را بر دوش دارد ، خوب می داند که روزی در این بنا، مردمانش شکوه تاجگذاری آزادی را به نظاره خواهند نشست.
 
 
***
آزاد مرگی ی  "پاره های" سرزمینم در " سال " دلتنگی...
نه چندان دور که ازیاد توان برد
.... همین "پارسال"!
(30 خرداد 1389)
 
 
***
در توهم بقاء
به آفت خون کشاندید
غافل
هر قطره که می چکید
عصیان تازه ای می رویاند
و اکنون
این "عصیانستان"
تمام " آزاده خاک " ما را فراگرفته است...
برای خود
"هرزه خاکی " دیگر بجویید.
(29 خرداد 1389)
 
 
***
 در این شهر...
اسارت ماهیت قفس نیست!
که  به حصر حجم شرف
سقف در آسمان دارد.
 
 
***
سرگشته ی مکرر همه هفت خوان ها....
دوره می شوم هر بار،  در ناله های سهراب !
سوگند به  گمان من و نشان تو!
 که این شاهنامه آخر ندارد.....
 
 
***
روزها گذشتند از پی هم  و گفتیم از زمان بی خبریم
تاختند و تاختند به حکم تاراج
                                       گفتیم از "مام " بی خبریم
 گرسنه ماند همه شب کودکی در حسرت نان
صبح به " فال فروشی" آمد برمان   
                                      گفتیم از "حافظ " بی خبریم
 تن فروخت زنی به حکم مقدس  مادری
کودکش می سوخت دم به دم  
                                            گفتیم از "تب" بی خبریم
به حراج رفت دخترکی پی دود پنداری ی  پدر
رفت و بازنگشت دیگر،
                                           گفتیم از"رفته  "بی خبریم
  سنگ،  محک نجابت شد و بارید
دیده نا پاک  قاضی  ی  ناموس شد و
                                            گفتیم از "حکم" بی خبریم
 زندان مامن خوبان شد به آزاده پروری
خاک بستر یاران شد                                 
                                           گفتیم از " اسیر "بی خبریم
....
 گم می شویم در انکار پی هر خبر از این ویرانه
شرف ارزان شده است و
                                   فریاد زدیم،  از "وجدان "بی خبریم
 
 
***
سر به کدام دیوار بکوبم؟
که اینجا....دیریست
به حکم ویرانی
پای هر آوارهم ، شومی لانه دارد.....
 
 
***
بوی  آسمان می آید در این "زنجیر سار" !
باز کدام " آزاده -ساری "  اوج می گیرد  امشب؟
 
 
 
*نظرات وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.
ارسال به :


نظرات
ارسال نظر
مشخصات فردی من را به خاطر داشته باش

*نظرات حاوی کلمات و عبارات رکیک و غیر اخلاقی و همچنین توهین و افترا منتشر نخواهد شد .
**از نوشتن نظر خود به صورت فینگلیش خودداری نمایید.
***از اینجا فینگلیش را به فارسی تبدیل کنید.