خبر روزنامه‌ی شرق در روز دوشنبه 7 آذر 1390 تکان دهنده است:

“پیام فرزند آیت‌الله به مناسبت قتل رشدی جمهوری آذربایجان
روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: در پی به قتل رسیدن سلمان رشدی جمهوری آذربایجان (رافق تقی)، آیت‌الله حاج شیخ محمدجواد فاضل لنکرانی در پیامی به مردم این جمهوری اعلام کرد: «دشمنان اسلام بدانند که مسلمانان آزاده و جوانان غیرتمند اجازه نخواهند داد توطئه‌های شوم استکبار جهانی و صهیونیسم بین‌الملل در اهانت به مقدسات اسلام عملی گردد و عناصر خودباخته و دین‌فروش را به سزای اعمال ننگین خواهند رساند. یاد و خاطره مرجع والامقام و فقید شیعه، حضرت آیت‌الله العظمی فاضل لنکرانی را که فتوای مهدور الدم بودن این ملحد و مرتد را صادر فرمودند، گرامی داشته و علو درجات ایشان را از خداوند بزرگ خواستارم». رافق تقی، عضو اخراجی اتحادیه نویسندگان جمهوری آذربایجان که به پیامبر اکرم اهانت کرده بود، هفته گذشته توسط فردی ناشناس به قتل رسید” (روزنامه‌ی شرق، دوشنبه 7 آذر 1390، سال نهم، شماره‌ی 1404، صفحه‌ی 2).

چگونه می‌توان دستور مرگ دیگران را صرفا به‌خاطر بیان افکار و اندیشه‌ها ولو در مخالفت با مقدسات صادر کرد و سپس به خاطر به قتل رسیدن یک نویسنده‌ی مخالف اسلام شادی کرد؟ این چه‌گونه اسلامی است؟ به‌عنوان یک نویسنده‌ی ایرانی و مسلمان با صدای بلند اعلام می‌کنم که از اسلامی که فتوای مرگ مخالفان را می‌دهد بیزارم و نسبت به چنین اسلامی کافر ام و از آن تبری می‌جویم. این‌چنین اسلامی ضد بشریت و عقلانیت است زیرا آزادی مخالف را به رسمیت نمی‌شناسد و خواهان خفه شدن و نیست و نابود شدن مخالفان است. من هرگونه توهین به اعتقادات مردم را محکوم می‌کنم اما صدور فتوای مرگ و مجازات مخالفان اسلام را به‌عنوان یک مسلمان، غیرانسانی می‌دانم و محکوم می‌کنم. چه‌گونه می‌توانم به‌عنوان یک مسلمان آزادی‌خواه در برابر جنایاتی که علیه بشریت اما به نام اسلام می‌شود را ببینم و سکوت کنم؟

منبع : وبلاگ نویسنده 

   *نظرات وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.