همانگونه که انتظار میرفت تحریم ها وتشدید آن از سوی آمریکا و هم پیمانانش حیاتی ترین شریان اقتصادی کشور یعنی نفت را نشانه رفته است.
اقتصاد ورشکسته ی کشور روزهای دشوارتری را طی وتجربه مینماید.ارزش پول ملی در پایین ترین سطح در تاریخ کشور قرار گرفته وتوده های مردم برای حفظ آخرین دست مایه ی خود میکوشند واز دیگر سو نگران موج کمبود وحتی قحطی مایحتاج روزانه اند.
ناوگان جنگی آمریکا ومتحدانش خلیج فارس را در می نوردند واعتنایی به تهدید ها وعربده های مستانه ی همپالگی های جنگ طلب داخلی نکرده اند.شرایط به نوعی یاد آور دوران گذار تهاجم به عراق وپروژه ی نفت در برابر غذاست.
حاکمیت دیکتاتوری ولایت فقیه هرروز بر دامنه ی اختناق وسرکوب میفزاید وحتی به برخی از سرداران سپاه حامی خود که شرایط را پر خطر وغیر قابل دوام می بینند رحم نمیکند. عقلای قوم حاکمان که سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی را هشدار میدهند یا منکوب ویا تهدید میگردند ودر انزوای بیشتر در انتظار روز حساب میمانند. تورم وگرانی بی سابقه بر مجموعه ی فشارهای اجتماعی وسیاسی افزوده شده ونقض فاحش حقوق بشر ابعاد تازه ای یافته وجدال مالکان زر وزور افزوده شده است.
شبح جنگ بر آسمان کشورمان سایه افکنده وحکومت استبدادی علیرغم تهدیدها در مورد تنگه هرمز وعقب راندن ناوگان بیگانه، درراه جلب نظر وگشایش راهی برای دور جدیدی از مذاکره با غرب دست وپا میزند وغرب این بار امتیازات بیشتری را طلب مینماید.
در شرایط خطرناک کنونی لازم است برای جلوگیری از جنگی خانمان سوز که باز مانده هستی تودهای مردم را به مخاطره افکنده وبیم فروپاشی ایرانی یکپارچه را در بر دارد تلاش کرد. کوششی که هم باید در داخل کشور از طریق یکپارچگی وهمدلی حامیان جنبش مردمی صورت پذیرد وهم در خارج از کشور از راه متوقف کردن ماشین جنگی بیگانه به نتیجه رساند.
فشارتوده های مردم در غالب جنبش عمومی بر علیه بیدادگری در تمام ابعاد آن شاید موجب نوشاندن جام زهر دیگری در گلوی دیکتاتور دوران باشد.
نظرات وارده دریادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.
