.jpg)
امیر پورمهدی
معمولا شناخت مردمان از روحانیت نهفته در برداشتی است که طی صدها سال در ذهن ها شکل گرفته و آن ها را متصدیان دین خدا می دانند؛ ذهنیتی که دور از واقعیت نیست و براین اساس نیز خواهان پیروی روحانیون از اصول و مبانی دینی هستند. در واقع مردمان سلوک رفتاری روحانیون را بر ترازوی عمل آن ها به قرآن و سنت می سنجند. این گروه که با پوشیدن جامه پیامبر، خود را سرباز دین می دانند، سر در کتاب خدا فرو برده و با تلاشی وافر در پی فهم و استخراج اصول و فروع دین خدا هستند تا امکان هدایت انسان ها را فراهم کنند.
اما در این میان شاید آقای خامنه ای را بتوان از معدود روحانیونی بشمار آورد که با تکیه زدن بر مسند رهبری و مرجعیت خودپنداری، آیات و احادیث و قوانین مصوب را تفسیر به رأی کرده و یا با نادیده گرفتن مواردی که مربوط به رعایت حقوق مردم می شود؛ به راحتی از آن ها عبور می کند. برای روشن شدن ذهن خوانندگان، از میان هزاران موضوع حقوق مردمی که در قرآن، روایات و قوانین مورد تاکید قرار گرفته اند به برخی موارد اشاره می شود.
مگر نه این که قرآن کریم در آیات بسیاری مردمان و حاکمان را از نفس پرستی، خودکامگی، فرعونیت، ستمگری و سلطه گری پرهیز می دهد؛ از جمله در آیه21 و22 سوره غاشیه خطاب به پیامبر اکرم که مقرب ترین بنده خداست می گوید:«تو فقط تذکر دهنده ای و بر آنان سلطه گر نیستی که مجبورشان کنی» آیا هیچ نشانی از این انذار قرآنی را می توان در رهبری دید؟ رهبری که همواره در دیدار با قاریان قرآن کریم سفارش به تدبر و فهم در کتاب خدا می کند اما گویا این سفارش فقط برای دیگران است! قرآن در سوره غافر آیه52 با بیان سرانجام شومی که ستمگران در پیش روی دارند آنان را از این پیشامد ناگوار آگاه می سازد و قیامت را روزی می داند که:«عذرخواهی ظالمان سودی به حالشان نمی بخشد و لعنت خدا برای آن ها و جایگاه بدی نیز در انتظارشان است.» هرچند قرآن کریم در بیشتر سوره هایش انسان ها را از ستمگری پرهیز داده و سرانجام بد ظلم بر بندگان خدا را بیان می کند اما شیرینی اعمال قدرت بر دیگران مانع تاثیرگذاری این تذکرات بر قدرت مداران مطیع هوای نفس است.
اما باز به تعبیر قرآن کریم و سیعلمواالذین ظلموا أی منقلب ینقلبون در زمینه عملکرد رهبری بر مبنای سنت و حدیث نیز سلوک ایشان بسیارقابل بحث و بررسی است؛ شاید بهترین و کامل ترین منبع قابل استناد شیعی، همانا شیوه حکومتی امام علی و بخشی از آئین نامه های حکومتی حضرت در کتاب گرانسنگ نهج البلاغه است که دریایی از معارف و حکمت سیاست مداری، حکومت، اخلاق و دیگر مسایل انسانی را در خود جای داده است. در این زمینه نیز سلوک رهبری کمترین نشانه ای از سیره امام و یا عمل به نهج البلاغه دارد و حتی مقایسه آن ظلمی دیگر در حق علی(ع) است.
بعنوان نمونه از هزاران روایت در زمینه مراعات حق الناس و ایجاد فضای انتقاد و اعتراض در سطح فردی واجتماعی، شاید حدیث معروف امام صادق(ع) که می فرماید:« بهترین برادران من کسانی هستند که عیب های مرا به من هدیه کنند»این حدیث گران بها تنها در چند سال اول انقلاب بر دیوارهای نهادها و ادارات می درخشید اما در سایه سال های رهبری آیت الله خامنه ای نه حتی نشانی شعارگونه از آن نیست بلکه اگر کسی بخواهد عامل به حدیث در برابر عیوب کارگزاران و حاکمان از جمله شخص رهبر باشد باید به پیامدها و هزینه های امر به معروف و نهی از منکر نیز بیندیشد.
امام علی در بخشی از نامه معروفشان به مالک اشتر می نویسند:«و بخشی از وقت خود را خاص کسانی قرار ده که به تو نیاز دارند و خود را برای کار آنان فارغ دار و در مجلسی همگانی برایشان بنشین، و در آن مجلس برای خدایی که تو را آفریده است فروتنی پیشه کن، و پاسداران و یاران خود از محافظان و نگهبانان ویژه ات را برکنار دار، تا گوینده آنان بی آنکه زبانش بگیرد و در سخن درماند با تو سخن گوید، که من بارها از پیامبر خدا(ص) شنیدم که می فرمود: "هرگز امتی را پاک- از گناه- نخوانند که در آن امت بی آنکه بترسند و در گفتار درمانند، حق ناتوان را از توانا نستانند." و درشتی کردن و درست سخن نگفتن آنان را بر خود هموار کن، و تنگ خویی و خود بزرگ بینی را از خود بران، تا خدا بدین کار اطراف رحمت خود را بر روی تو بگستراند و پاداش فرمانبرداری از خود را برایت واجب گرداند.»
در زمینه نقد حاکمیت در جمهوری اسلامی ایران و برخوردهای ناشایستی که با منتقدین می شود خود مثنوی های هفتاد من کاغذ است اما تاسف بار تر از همه ، مجلس آرایی هایی است که آقای خامنه ای برای خود ترتیب می دهد؛ مجالسی که ایشان در آن تنها تظاهر به شنیدن نظرات منتقدین و کارشناسان بخش های مختلف فرهنگی، اجتماعی و سیاسی می کند؛ اما کیست که نداند دستاورد این مجالس بیشتر شبیه به همایش طنز، چیزی جز خود مطرح کردن عده ای چاپلوس و متملق نیست؟ دستاوردی که نتیجه آن نشاط نفس، روانه شدن سیل تعریف ها و تمجیدها و دمیدن بر تکبر و خود بزرگ بینی است.
براستی تفاوت مجلسی که امام علی دستور برپایی آن را می دهند با مجلسی که آقای خامنه ای آراسته اند از کجا تا به کجاست؟ در مجلس رهبری افراد مورد نظر از پیش انتخاب شده و تنها سوالاتی را طرح می کنند که بیشتر خوشایند ایشان است. در واقع این نظرات پس از عبور از صافی عاملان دفتری و اطلاعاتی(متملقان و چاپلوسان همیشگی) وبا مراعات حالات روحی و روانی رهبر، اجازه سخن داده می شود. این بلا و مصیبت در حالی مردمان ایران را گرفتار کرده است که شاید در سطح رهبران جهان، تنها پادشاه عربستان و رهبری هستند که در راستای تقدس بخشی به خود، خبرنگاران را بعنوان نماد چشم و گوش مردمان از گرد خود می رانند و اصلا در قدرت مطلقه ای که برای خود تصور کرده اند ضرورتی در پاسخگو بودن قدرتشان نمی یابند.
در زمینه بی توجهی به موارد مصوب قانونی نیز هرچه گفته آید باز هم کم است. اما به همین کمتر اکتفا کنیم که گویا از همه اصول قانون اساسی، تنها اصل 110، آن هم عمل به ولایت مطلقه فقیه اعتبار دارد و ضرورتی در اجرای سایر اصول مربوط به حقوق مردمان نیست. اصلی که نمایندگان دوره ششم مجلس شورای اسلامی با آن همه پشتوانه مردمی به خاطر ترس از کفن پوشان و لباس شخصی های اختراعی آقای خامنه ای نتوانستند برای آن قانون اجرایی بنویسند.
همچنین صدور انواع حکم حکومتی و اعمال انواع اختیارات خارج از چارچوب قوانین و مقررات کشور خود گویای حجم زیر پا نهادن قانون از سوی شخص رهبر است.
نظرات وارده دریادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.
