سه‌شنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۸ -
- 19 Nov 2019
21 ربيع الأول 1441 آخرین به روز رسانی : ساعت ۱۴:۱۷ به وقت ایران
جنبش راه سبز - جرس
در سومین سالگرد جنبش سبز؛ درسهایی از برمه برای ایران

سه سال از آغاز جنبش سبز و نزدیک به یک سال و چند ماه از حصر و اسارت رهبران جنبش سبز میگذرد. هزینه هایی که در این مدت جامعه ایران پرداخته است بسیار زیاد بوده است. از کشته و زندانی شدن تعدادی از شهروندان و فعالین سیاسی گرفته تا تخریب زیرساخت های اقتصادی و فرهنگی جامعه، همه و همه تالمات سنگینی است که دولت نظامی احمدی نژاد در سایه حمایت های پیدا و نهان آیت الله خامنه ای بر جامعه ایران تحمیل نموده و کشور را به اندازه سالها عقب برده است. اما در برابر همه هزینه هایی که پرداخت شده، سرمایه های اجتماعی ارزشمندی نیز به دست آمده است. طبقه متوسط و نخبه جامعه هم اکنون از اصلاحات حداقلی در چهارچوب نمایش های انتخاباتی عبور کرده است و خوشبختانه در این جهش ساختاری، بخش بزرگی از اپوزیسیون داخل کشور شامل فعالین سیاسی و روزنامه نگاران نیز همراه شده اند و رهبرانی نیز برای گذار از ساختار متصلب فعلی حاکمیت اقتدارگرای ایران برگزیده شده اند. اگر چه موسوی و کروبی هم اکنون در حصر به سر میبرند و اگر چه فضای سیاسی کشور با انسدادی کم نظیر در تاریخ معاصر مواجه شده است اما در پس این سرکوب ها، نیروهای اجتماعی بزرگی برای گذاری عمیق شکل گرفته است. حاکمیت جمهوری اسلامی با درک شکل گیری همین نیروی اجتماعی است که بعد از سه سال هنوز کشور را در وضعیت فوق العاده نگه داشته و با صرف هزینه های مادی و معنوی فراوان همه روزنه های تغییر را مسدود نگه داشته و حصر رهبران جنبش سبز را با جدیت ادامه داده است تا این نیروی اجتماعی را انکار کند و به آن اجازه عرض اندام ندهد. این نیروی اجتماعی و رهبران در حصرش، به جهت پتانسیلی که برای ایجاد تغییرات در ساختار سیاسی و اجتماعی ایران دارند، از جمله سرمایه های ارزشمندی هستند که در این چند سال به دست آمده است.

برای آنکه درک بهتری از این سرمایه اجتماعی بدست آید، مرور داستان مردمان برمه به جهت شباهت های شکلی و ساختاری با فضای سیاسی ایران می تواند درک بهتری از فضای پیش رو در اختیار قرار دهد. نزدیک به 23 سال پیش، در برمه انتخاباتی برگزار می شود که آنگ سان سو چی با 59 درصد آرا برنده آن انتخابات می شود اما حاکمان نظامی وقت که توقع نداشتند نتیجه انتخابات کنترل شده به سود رقیب تمام شود، زمین بازی را بر هم زدند، نتیجه انتخابات را نپذیرفتند و تسلیم آرای مردم نشدند ، خانم آنگ سان سو چی را در حبس خانگی قرار دادند و اعتراضات و شورش های مردمی که پس از این حوادث رخ داد را به شدت سرکوب کردند. در مقابل خانم سوچی هرگز تسلیم کودتاگران نشد و بر حقوق مردم پافشاری کرد و ماحصل استقامت او بر حقوق مردم 15 سال حبس خانگی بود. در تمام این سالها نظامیان کشور را در سخت ترین شرایط سیاسی و اجتماعی قرار دادند. از یک سو ناکارآمدی و فساد اقتصادی و سیاسی حاکمان نظامی، برمه را که میتوانست کشوری ثروتمند باشد دچار فقر و عقب مانگی نمود و از سوی دیگر، در عرصه بین المللی کشور برمه با تحریم هایی گسترده مواجه گردید. در تمام این سالهای تیره و تار، بر قدر و اعتبار داخلی و بین المللی خانم سوچی افزوده گردید و نهایتا فشارهای داخلی و خارجی و استقامت مردم و خانم سوچی، نظامیان را مجبور به عقب نشینی و پذیرش اصلاحات عمیق کرد.

آنچه در برمه طی شد، بسیار طولانی و پرهزینه گذشت و از جهت شباهتهایی که با حوادث پس از انتخابات 88 دارد می تواند درسهای بسیاری برای مردم ایران از یک سو و حاکمان نظامی ایران از سوی دیگر داشته باشد. ظواهر امر نشان میدهد که حاکمان فعلی ایران عقل و داریتی برای درک عمق و شدت بحرانهای داخلی و بین المللی پیش روی ایران ندارند و کشور را در معرض مهیب ترین بحرانها قرار داده اند. در نبود چنین عقلانیتی در سطح حاکمان ایران، مردم و فعالان سیاسی با الگو گرفتن از آنچه در برمه گذشت، میتوانند نقشه راه موثری را برای خود برگزینند. از طولانی شدن راه خسته نشوند و آزادی رهبران در حصر جنبش سبز را در دستور کار قرار دهند. اکنون موثرترین و مسولانه ترین راهبرد جنبش سبز در داخل و خارج از کشور، تمرکز بر آزادی زندانیان سیاسی و شکست حصر رهبران جنبش سبز است. آزادی زندانیان سیاسی و رهبران جنبش سبز خود به خود مقدمه گشایش فضای سیاسی کشور و برداشتن گامهای بعدی برای نجات کشور از وضعیت رقت بار فعلی است.
 

محتوای یادداشت‌ها لزوماً دیدگاه جرس نیست.

ارسال به :


نظرات
ارسال نظر
مشخصات فردی من را به خاطر داشته باش

*نظرات حاوی کلمات و عبارات رکیک و غیر اخلاقی و همچنین توهین و افترا منتشر نخواهد شد .
**از نوشتن نظر خود به صورت فینگلیش خودداری نمایید.
***از اینجا فینگلیش را به فارسی تبدیل کنید.