فاطمه نازنین! شعرت شعاری شد بر دیوارهای شهر: « ما به خرداد پر از حادثه عادت داریم » اما رفیق روزهای درد! دیدی ما به این همه حادثه عادتمان نبود؟ ما که حتی به قتل های زنجیره ای عادت داشتیم، به بستن فله ای مطبوعات عادت داشتیم، ما که حتی به خاک و خون شدن کوی دانشگاه عادت داشتیم اما این روزها رگ عادت پذیری مان، بسته شده است و هر دردی آرام آرام می رود تا چون خوره به جانمان افتد. به حادثه ها غریبی می کنیم اما حادثه ها دارند به ما عادت می کنند رفیق.  ما به خرداد پر از حادثه عادت داشتیم، شاید برای اینکه اصلاح طلبان در قدرت، اگر هیچ هم نمی کردند و ناتوانی هایشان در برابر نامردان قدرت مدار، آزارمان می داد، همدلی ها و همراهی ها و مبارزه هایشان با غده های سرطانی وزارت اطلاعات هم بود که روح تبدار جامعه را آرام می کرد اما این روزها چه؟ داغداران آن روزها کجا و داغداران این روزها که برای دولت کودتا، نامه می نویسند و ملتمسانه از آنها می خواهند تا مبادا پیام تسلیت برایشان بفرستند، کجا؟ پیامی که از آن بوی قتل دوباره می آید همان بهتر که دست هیچ یک از پستچیان بی مقدار دولت نرسد که بر در خانه ما بکوبند و با لبخندی تصنعی به تسلی آیند.

 

دیدی ما به خرداد پر از حادثه عادتمان نبود؟ به سر پر از ساچمه و به دهان های شکسته عادتمان نبود؟ به سینه تیرخورده، به قلب سوراخ سوراخ شده، به جنازه سوخته عادتمان نبود؟ دیدی به شهادت، روی پشت بام خانه، به نوجوان به خانه برنگشته، به نشستن در آفتاب داغ با بدن های به بنزین آلوده عادتمان نبود؟ به گرگ های دسته جمعی در اوین و بعد گورهای دسته جمعی در بهشت زهرا، به شوک الکتریکی بر تن خیس خواهرانمان، سلول های انفرادی بلندقامتان، قاضی های کوتاه قد دادگاههای نمایشی اعتراف، به قرص های اجبار، به کهریزک و بازجوهای بیمار، به اوین و بی خبرهای دل آزار، به بهشت زهرای ممنوعه و عزاداری بی صدای مادران عزادار و همه و همه آنچه که بر ما رفت و هنوز باورمان نمی شود ؟ باقی را تو بشمار خواهر دور و دردمندم، شعرت را کامل کن فاطمه که شاعری کردن به قامت زنی چون تو در آستانه صبری بلند برازنده است. تو و باقی زنان و دختران که این روزها بی رحمانه بر صفحه و صورت کثیف کودتاگران کوبیدید تا صدای ضجه تان را به گوش کران کودتا برسانید. دوباره بگو چرا این روزها ما به خرداد پر از حادثه عادت نکردیم؟

 

بی اغراق می گویم؛ برای من و باقی روزنامه نگاران میهنم، اسطوره های صاحب سخن شده اید. سالها دویدیم تا افسار به گردن کلمات زنیم بلکه اسیرشان کنیم دردشت رسانه هایمان تا تصویری روشن از رویدادهای جامعه ثبت کنیم اما در برابر تصاویری که ما کشیدیم، تصاویر مقاومت و مبارزه و صبوری بلند و بی نظیرتان، به راستی خدایی می کند. کلمات بی منت، به محضر دل تنگ تان آمده اند تادل خویش قوی دارید و دل جماعت بی عار بلرزانید و و دل ما نیز به همدلی وادارید. فاطمه نازنین! از کلمه های تو هزاران بار یاد گرفته ام، با نامه های تو، شیوه شریف شکوه نویسی را تمرین کرده ام، بی فایده است، به همان اندازه که تو صبوری و سکوت و متانت می دانی من خشمگین و برآشفته ام و کلماتم به سیلی سختی مانند است که اگر چه شاید جای سیلی را روی صورت بی شرمی ببینم اما دستهای خودم هم دردمند می شوند و بعد به خودم شکوه می کنم که چرا صبوری تو را یاد ندارم.

 

شک ندارم همه آن نامه های بی جوابت به بزرگان شهر، خانه و خلوت قاضیان و قدرتمداران را بر سر همان وجدان نداشته شان خراب کرده است . من از همان کلمات بی جواب مانده ات، هزاران جواب برای سرگشتگی این روزهای ایرانم گرفته ام. من حتی از نامه های فاطمه امین زاده، فائزه ابطحی، زینب حجاریان، پریسا صفایی فراهانی، مریم باقی و باقی زنان و دختران دربندان این روزهای ایران بیشتر از نوشته های همپالگی هایم در این روزها یاد گرفته ام. اما هنوز مانده ام که چگونه می شود در همان چهاردیواری کوچک و غریبی که میزبان مهربان شب و روزهای غربت من نیز بوده است، شصت شب و روز را تنها و چشم به راه،  بگذرانی  و باز چنان شکیبا باشی. این روزها از بازی رندانه آنان که آزادی محمدرضا را چون جرعه ای آب بر بالین تشنه ای بی طاقت می آورند و نمی نوشانند، خشمگینم اما لحظه شماری می کنم تا محمدرضا و باقی برادران و خواهران دربندم برهند از بند و ببینند که تاریخ این روزها را کسانی پشت میله های زندان، همپای زندانیان به زیبایی مشق کرده اند. باید برای فردای در راه، برای کودک تو و محمدرضا و برای نسل آینده ما، شعری نو نوشته شود تا بدانند؛ ما اگرچه سینه برای حادثه ها سپر کرده بودیم اما کجا باورمان می شد که این سینه دران، چنان بی رحمانه، حادثه پشت حادثه  بر سرمان آوار می کنند که گویی حادثه ها به ما عادت کرده اند این روزها و خیال ترک هم ندارند. خواهر خوب تر از خوبم! کماکان چشم های روشنت را به روشنایی راه سبز امید گره زن و کلماتی که به سجاده ات می آیند را چون دانه های تسبیح، نظم چین کن و برای کودتا چیان سرود رفتن بسرای که مرگ تفکر تجاوزگران، در راه است و گور اندیشه های پلید مهیا. موجی که از ترانه های تو در تن جوانان جامعه دویده بود در روزهای پیش از انتخابات، هنوز پویا است و اینک چشم پویشگران جوان به دهان یک شاعر غمگین دوخته است تا باز هم موج آفرینی کند. می دانم تا روزی که محمدرضایت همانند روزهای خسته کار و کار و کار در کارزار انتخابات، سر خسته بر شانه ات نگذارد تو بی قراری اما باشد که قلب و قلم بی قرار تو باز هم قرار از قبیله دروغ گویان برباید و شعرت دوباره شعار شهر شود.