دوشنبه ۰۱ آبان ۱۳۹۶ -
- 23 Oct 2017
02 صفر 1439 آخرین به روز رسانی : ساعت ۱۸:۱۷ به وقت ایران
جنبش راه سبز - جرس
اتهام ایران دوستان! سیا به  بازرگان
می شد قبل از انتشار مطلب در گفتگوهایی کوتاه با امیرانتظام و ابراهیم یزدی از صحت و سقم ماجرا خبردار شد


انتشار مقاله ی ((مذاکرات پنهان)) در ماهنامه اندیشه پویا وبه تبع آن، سایت بی بی سی، که با مقدمه ای مستند به اسناد لانه جاسوسی، تلاش های دولت موقت برای انجام مسئولیت واگذار شده جهت حفظ منافع کشور و انقلاب نوپای ایران را بازخوانی می کند، ناگهان با استنتاجی غیر منتظره و حیرت انگیز پایان می یابد:
اتهام پنهان کردن اطلاعات مربوط به حمله عراق به ایران توسط مهندس مهدی بازرگان و همراهانش!؟ که منجر به کشته و زخمی شدن هزاران ایرانی و از دست دادن صدها کیلومتر مربع از خاک اش شد.

اتهامی که با قلم مداراگر مهندس عبدالعلی نیز از زاویه ا ی دیگر نقد شده است. مهندس عبدالعلی موضوع مقاله را صرفاً از زاویه ی اتهام به دولت موقت برای ارتباط پنهان با ماموران آمریکایی واکاوی می کند، در حالیکه اتهام سنگین تر؛ عدم انتقال اطلاعاتی استراتژیک از جمله تحرکات لجستیک و جا به جایی تجهیزات عراقی برای حمله به ایران است، اتهامی که مدعی سکوت دولت موقت در باب پروژه ای است که منتهی به نابودی بخشی از ایران می گردد.

گازیوروسکی تحقیق مفصل خود را – گفتگوی دولت موقت با مقامات آمریکایی- مستند به نسخه ی انگلیسی اسنادی قرار داده است که در ایران تحت عنوان اسناد لانه جاسوسی منتشر شده است و خوشبختانه با دقت تمام به جلد و صفحات ! موضوع عنوان شده نیز ارجاع داده است، در حالیکه مهمترین بخش مقاله – ایراد اتهام عدم انتقال اطلاعات که تنها در 2 پاراگراف پایانی گزارش – به صورتی غیر منتظره استنتاج و اثبات شده است!؟ فقط به گفتگو با ابراهیم یزدی – پانویس شماره 31 و کتاب درسهای جنگ مدرن نوشته ی آنتونی کوردزمن و ابراهام واگنر ارجاع شده اند که البته مستنداتی یکسره بی اساس می نماید.

بی تردید اثبات اتهامی چنین سنگین، دلایل و استناداتی جدی تر و قابل اتکا می طلبد که از آن جمله اند؛ دسترسی به اسناد بایگانی شده ی دولت و وزارت امور خارجه ایران – که با کشف فقدان این اسناد – زمینه ی پذیرش این افشاگری تاریخی برای خوانده فراهم آید.

در گامی دیگر گفتگوهای مکتوب و منتشر شده با بنی صدر و مسئولان جانشین دولت موقت نیز مولفه ای حداقلی برای اثبات این استنتاج غرض ورزانه است.

و البته مرور گفتگوی مجله ی روشنگر ! اندیشه پویا با گازیوروسکی نیز خالی از لطف نیست، چرا که پاسخهای ایشان جز تلاشی برای القای دروغی بی بنیان به ذهن خواننده نیست.

آقای گازیوروسکی برای اثبات صحت ادعای خود بدون ورود در جزئیات گفتگوی خود با ابراهیم یزدی و عباس امیرانتظام ، صرفا با استنادی کلی و پرابهام به گفتگوی شفاهی و منتشر نشده اش با این دو نفر بسنده می کند و در پاسخ به پرسش های مجله نیز چنین می گوید: سوال یک: چه زمانی با ابراهیم یزدی گفتگو کردید؟ آیا ایشان اطلاعات شما را تایید کردند؟ پاسخ: « در مقاله اشاره شده ، من از او نقل قول آورده ام، در واقع دوبار با او گفتگو کرده ام که دفعه ی دومش به گمانم سال 1380بود ».

کدام نقل قول و در کدام قسمت مقاله معلوم نیست! و تاکید دوباره از طرف مجله: و ایشان اطلاعات مقاله ی شما را تایید کرد؟ پاسخ: « بله همچنان که در مقاله اشاره کرده ام من حتا با امیر انتظام نیز از طریق دوستم در امریکا در ارتباط بودم و او نیز همه چیز را تایید کرد » این تایید از سوی امیرانتظام در کجا و چگونه انجام گرفته نیز معلوم نیست!؟

پاسخ بعدی گازیوروسکی به روشنی از صدور رای شخصی ایشان در این باب پرده بر می دارد، زیرا وی با فراموشی نقل قولی که از ابراهیم یزدی در چند سطر قبل آورده است: « او به من گفت – ابراهیم یزدی – که این اطلاعات را هیچ گاه به هیچ فردی نداده است »، خود به گمانه زنی و علت یابی برای کشف و اثبات دلیل عدم گزارش حمله عراق به ایران توسط دولت موقت می پردازد: « من شک دارم که آنها به هیچ کدام از اطرافیان امام خمینی هم چیزی در این رابطه گفته باشند » زیرا « افراد بازرگان،مشخصا در زمانی که دریافت آن گزارش ها آغاز شد-در فاصله شهریور تا آبان 58- رابطه ی خوبی با خط امامی ها نداشتند. » دوباره: « گمان نمی کنم علاقه ای به مطلع کردن جلال الدین فارسی یا بنی صدر داشتند » زیرا « آنها – جلال الدین فارسی و بنی صدر – آن قدر رادیکال بودند که می خواستند بازرگان را پایین بکشند » و شکها و گمانهای بعدی، که موجب پذیرش فرضیه ی پنهان کاری دولت موقت توسط هر خواننده ای خواهد بود!

فراتر از ادعای بی پایه ی نویسنده مقاله، رفتار مسئولان مجله "اندیشه پویا" غیر قابل فهم است که با انتشار این مطلب ،اقدام به ایراد اتهامی چنین سنگین در حق تلاشگرانی نموده اند که تمام عمر را صرف وطن دوستی خویش نموده اند. و این همه را با تکیه بر گزارشات کسانی همچون ریچار کاتم و کیو به انجام رسانده اند که از زبان گازیوروسکی؛ خود را ایران دوستان سی آی ای معرفی کرده اند!؟

مجله به آسانی می توانست در گفتگوهایی کوتاه با مهندس امیرانتظام و ابراهیم یزدی از صحت و سقم ماجرا و موضوعات پیرامونی اطلاع حاصل کرده و سپس به انتشار این اتهامات مبادرت ورزد. قطعا متولیان نشریه به پیامدهای ویرانگر و خانمان سوز این اتهامات در فضای سیاسی دهشت انگیز اکنون ایران واقف اند؟ کما اینکه بلافاصله مورد استناد طلبکارانه برخی سایت های حکومتی قرار گرفت.

چشم بستن به ویرانی وطن ادعای بی پایه ی این مقاله است که تاکنون حتی توسط افراطی ترین لایه های حکومت نیز به سینه ی مهندس بازرگان و یاران وی الصاق نشده بود.
 

نظرات وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.


ارسال به :


نظرات
ارسال نظر
Commenting is not available in this weblog entry.