سه‌شنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۸ -
- 12 Nov 2019
14 ربيع الأول 1441 آخرین به روز رسانی : ساعت ۱۴:۱۷ به وقت ایران
جنبش راه سبز - جرس
نقد قوه انگ
نه شاغلان در رسانه‌ها می توانند به تنهایی ادامه مسیر دهند و نه فعالان سیاسی و فرهنگی. نیاز است هر دو گروه با کنار گذاشتن انگ زنی ها، به گفت و گویی مؤثر میان خود بیاندیشند.


۱- در زمانه‌ای که ایران درگیر تعصب‌های کور سیاسی و فکری است، جمعی از روزنامه نگاران ایرانی به عنوان "فرهنگی کاران امنیتی" معرفی می شوند. آن هم از سوی کسی که خود و جمعی دیگر از فعالان عرصه فرهنگ در دهه هفتاد با واژگانی مشابه، اینگونه معرفی می شدند؛ البته نه از سوی رقیبان بلکه از سوی همراهان قدیم و همفکرانشان.


هر چند نمی توان این ماجرا را یک سویه دید و فقط به یک طرف ماجرا توجه کرد. پس هم باید به یک سوی ماجرا که جاهل و پوپولیست را پسوند نام فعالان سیاسی و فرهنگی مؤثر در تاریخ معاصر ایران قرار می دهد، توجه کرد و هم به سوی دیگر ماجرا که روزنامه نگاران را سیاسی کار، فرهنگی کار امنیتی، ضد روشنفکری دینی و برآورنده نیازهای لایه هائی از ثروت و قدرت در حکومت معرفی می کند.


پس شاید بهتر باشد تا به دور از حب و بغض نسبت به هر دسته، به تبیین چرایی این روند پرداخت؛ تبیینی که از ایجاد خصومت در میان جامعه روشنفکری جلوگیری کند و هم بتواند به درک بهتر این موضوع بی‌انجامد که چگونه پروژه‌های فرهنگی به ظاهر مخالف در عمل می توانند یکدیگر را تکمیل کنند. هر چند هر دو دسته در سطوح متفاوت انتزاع عمل کنند. پس در برابر متهم کردن یک دسته به ناراستی باید پاسخ ما صریح و آشکار بر این باشد که ایراد چنین اتهام هایی گمراه کننده خواهد بود. چرا که می توان با ایجاد گفت و گو میان دو دسته ذکر شده از سطح انتزاعی خارج و برای آن، ما به ازای انضمامی تعریف کرد تا ما را با یک سنتز رو به جلو برای رفع کمبودهای نظری مواجه کند.
 

۲- در پی توقیف گسترده مطبوعات در سال ۱۳۷۹، نسل جوان روزنامه نگار با ایده‌های نو و نگرشی جدید و از آنجا که حساسیت کمتری بر روی آنان بود، آرام آرام بر فعالیت‌های خود افزودند. نخستین تبلور تولید این جمع را باید در انتشار روزنامه شرق در شهریور سال ۱۳۸۲ عنوان کرد. این روزنامه نگاران با در اختیار داشتن تجربه‌های پیشینیان، سعی کردند تا راهی نو را با توجه به شرایط موجود در پیش گیرند. حرکتی که با ایراد انواع اتهام‌ها همراه شد. البته این اتهام‌ها هر روز با چاپ خبر، گزارش یا عکسی تغییر می کرد. یک روز، روزنامه شرق، روزنامه اکبر هاشمی رفسنجانی بود، یک روز وابسته به مهدی کروبی و روز دیگر ارگان اصلاح طلبان. البته عده‌ای هم آن را مخالف امام زمان می دانستند. همچنین با وجود آنکه روزنامه نگارانی در روزنامه شرق فعال بودند که خواستگاه فکری شان، چپ بود اما برخی چپ‌های جوان که فقط قیمت کفششان برابر نیمی از حقوق روزنامه نگاران شاغل در این روزنامه بود، خبرنگاران شرق را به دلیل وابستگی به سرمایه داری جهانی، پیتزا خور خطاب می کردند. این در حالی بود که در همان زمان، این روزنامه با تذکرهای وزارت اطلاعات مبنی بر پوشش خبری بیش از اندازه گروه‌های خارج از حاکمیت مواجه بود.
 

از همین رو برای دوری جستن از این امر که سخنان مطرح شده بر ساخته تخیل نویسنده نیست، اشاره به برخی از اسناد قابل سنجش خالی از فایده نیست. همچنین این اسناد می توانند نشان دهند که تا چه اندازه سخن برخی فرهنگی کاران مبنی بر اینکه "نشریاتی مانند مهرنامه، اندیشه پویا همچون روزنامه کیهان در هر شماره خود بهمنی از دشنام، دروغ، جعل و ضد اطلاعات را بر روشنفکران مستقل غیرحکومتی، چپ ها، لیبرال‌های غیرحکومتی و سکولارها آوار می کنند"،(۱) صحیح است.
 

۳- سال ۱۳۸۳ است. چند ماهی از انتشار روزنامه شرق نگذشته است. نامه‌ای محرمانه از سوی وزارت اطلاعات برای مدیریت روزنامه شرق ارسال می شود. مقام مسئول در وزارت اطلاعات پس از ذکر مقدمه‌ای به مواردی که در روزنامه چاپ شده است، اشاره می کند و از مدیر روزنامه می خواهد تا توضیح‌های خود را در خصوص انتشار آن مطالب به وزارت اطلاعات ارسال کند. دو حوزه سیاسی و اندیشه زیر ذره بین کارشناسان بخش فرهنگی وزارت اطلاعات قرار گرفته بودند. اما این نامه که به میزان بالای اخبار و نظرهای دگراندیشان در صفحه‌های مختلف روزنامه شرق اشاره داشت با هجمه سنگین چپ‌های سنتی به این روزنامه هم زمان شده بود. این گروه از چپ گران معتقد بودند که روزنامه شرق در خدمت شبکه‌ای از قدرت اقتصادی و سیاسی قرار گرفته که به اقتصاد سرمایه داری جهانی وابسته است. گویی آنان چشم خود را بر روی مطالبی که به دیدگاه‌های چپ می پرداخت، بسته بودند.
 

متعاقب این نامه، دبیر وقت سرویس سیاسی روزنامه شرق برای گفت و گو به وزارت اطلاعات دعوت شد. در این گفت و گو دبیر سیاسی روزنامه شرق در پاسخ به ادعای کارشناسان بخش فرهنگی وزارت اطلاعات مبنی بر اینکه روزنامه شما به دگراندیشان بیش از اندازه می پردازد و سهم وابستگان به حکومت کمتر از آنان است، گفت که تحلیل محتوا کنیم. اما پاسخ آن کارشناسان، سکوت بود. آنان می دانستند در این بررسی، ادعای روزنامه شرق ثابت خواهد شد. زیرا در آن مدت به همه گروه‌های سیاسی و فکری به اندازه پایگاه اجتماعی و تولید خبر و در چارچوب قوانین جمهوری اسلامی ایران پرداخته شده بود. همانگونه که "این رسانه تا توقیفش در سال ۱۳۸۵ با حفظ مشی و روش خود، سعی می کرد تا دیدگاه‌ها و نظرات همه گروه‌ها و افراد را تا حدی که می توانست، منتشر کند؛ همانگونه که حبیب الله عسگراولادی- دبیر کل وقت حزب مؤتلفه اسلامی- عکس یک صفحه اول می شد، ابراهیم یزدی- دبیر کل نهضت آزادی ایران-، حبیب الله پیمان- دبیر کل جنبش مسلمانان مبارز-، غلامحسین کرباسچی- دبیر کل حزب کارگزاران سازندگی ایران- و محمد رضا خاتمی- دبیر کل وقت حزب مشارکت ایران اسلامی- نیز عکسشان به عنوان عکس یک صفحه اول، قرار می گرفت. در انجام مصاحبه با شخصیت‌های سیاسی و غیر مسلح منتقد نظام نیز شاهد مرزبندی نیستیم. از محمد علی عمویی- عضو افسران حزب توده ایران- تا سید علی اکبر محتشمی پور- عضو مجمع روحانیون مبارز- و اسدالله بادامچیان- عضو ارشد حزب مؤتلفه اسلامی-، گفت گوهایی درج شده است." (۲) از همین رو این تیم مطبوعاتی به دلیل اعتقاد به روشی که در پیش گرفته بود، همچنان با اتهام‌ها و احضارها مواجه می شد؛ یکی زخم زبان می زد و دیگری مؤاخذه می کرد.
 

۴- حوادث سال ۱۳۸۸ که در پی برگزاری انتخابات بحث برانگیز ریاست جمهوری رخ داد، موجب بر هم خوردن معادلات سیاسی شد. موضع گیری‌های شفاف و صریح برخی فعالان سیاسی و فرهنگی در دفاع از خواسته‌های مردم که به مذاق بخش تمامیت خواه خوش نمی آمد، باعث شد تا نام آنان به لیست قرمز نهادهای امنیتی منتقل شوند. در این زمان نشریه تخصصی "مهرنامه" در حوزه علوم انسانی با وجود اتهام‌های گذشته متولد می شود. گردانندگان مهرنامه که سعی داشتند تا بر اساس شرایط روز در حد امکان به همه دیدگاه‌ها بپردازند، متهم شدند که در گذشته با نوشتن مقاله‌ای علیه فعالان چپ، زمینه ساز بازداشت آنان در دانشگاه و در سال ۱۳۸۶ شده اند. این در حالی بود که سردبیر و تنی چند از روزنامه نگاران شاغل در بخش‌های مختلف این نشریه، ماه‌ها زندگی در زندان را تجربه کرده بودند. با این حال روز به روز بر هجمه‌ها افزوده می شد تا جایی که حتی برخی همراهان قدیمی در نقد آنان نوشتند که "چندصباحی است که کشتیبان را سیاستی دیگر آمده و لابد برای خوش آمدن عمرو و زید، سیاسی‌کاری و تخفیف روشنفکران دینی و انکار خدمات فرهنگی بی‌علت و بی‌رشوت این جماعت در دستور کار گردانندگان این نشریه قرار گرفته است." (۳) این در حالی بود که روزنامه نگاران شاغل در این نشریات در مسیر گذشته خود در حرکت بودند. البته با ذکر این نکته که شرایط جدید، محدودیت‌های جدیدی را تحمیل کرده بود.
 

۵- بدون تردید روزنامه نگاران نیز مانند هر قشری از جامعه در کارنامه خود نقاط قوت و ضعفی دارند. همچنین آنان مانند همگان از خطا مبرا نیستند. پس نیازمند نقد هستند؛ هر چند "سیلی خور" تندباد حوادث سیاسی بوده باشند. بنابراین بهتر است برای نقد این تیپ اجتماعی به نمونه‌های عینی در جریان فعالیت آنان پرداخته شود.
 

گردانندگان ماهنامه مهرنامه در ۳۳ شماره و هر شماره با حدود ۲۰۰ صفحه و ماهنامه اندیشه پویا در ۱۳ شماره و هر شماره با حدود ۱۵۰ صفحه، تولیدات خود را در اختیار مخاطبانشان قرار داده اند. تولیداتی که می تواند گواه راستی سخنان هر دو طرف باشد.
 

منتقدان دو نشریه "مهرنامه" و "اندیشه پویا" که در دو دسته "مخالفان لیبرال دموکراسی" و "حامیان روشنفکران دینی" تقسیم بندی می شوند، معتقدند که این دو نشریه هدفمند مشغول حذف دگراندیشان هستند. چپ گرایان متمایل به حزب توده و سوسیال دموکرات‌ها ماه‌ها است که به نقد تیم مطبوعاتی شاغل در ماهنامه مهرنامه مشغول هستند. همانگونه که برخی از روشنفکران دینی که از هواداران عبدالکریم سروش هستند نیز در ماه‌های اخیر به جمع منتقدان این نشریه پیوسته اند. ماهنامه اندیشه پویا نیز در پی انتشار یادداشتی در رد دیدگاه‌های چریک‌های فدایی خلق در سیبل نیروهای فرهنگی و سیاسی هوادار چپ قرار گرفت. همانگونه که سوسیال دموکرات‌ها برخی مطالب این نشریه را در جهت تخریب این نحله فکری ارزیابی کردند.
 

با این وجود اما آیا می توان قاطعانه حکم به محکومیت روزنامه نگاران داد یا آنان را تبرئه کرد؟ شاید بهترین روش در این چالش، همان پاسخ اولین دبیر سرویس سیاسی روزنامه شرق به کارشناسان فرهنگی وزارت اطلاعات باشد که گفت: "تنها راه برای اثبات ادعای شما تحلیل محتوا است." بنابراین با مروری سطحی بر مطالب نشریه مهرنامه می توان متوجه شد که میزان حضور گرایش‌های مختلف فکری در این نشریه چقدر بوده است و پرونده‌های منتشر شده در خصوص موضوع‌های مختلف چقدر جانبدارانه و چقدر تخریبی بوده اند. به عنوان مثال پرونده هایی که به شخصیت هایی چون سید محمود طالقانی، عزت الله سحابی، حسینعلی منتظری، مهدی بازرگان، علی شریعتی و احمد قابل پرداخته اند، در چه دسته‌ای قرار می گیرند؟ همچنین پرونده هایی که درباره حزب توده ایران، مرتضی مطهری و محمد حسینی بهشتی منتشر شده اند را در چگونه باید دید؟
 

۶- در شناخت تیپ روزنامه نگارانی که این روزها فرهنگی کاران امنیتی خوانده می شوند، شاید خالی از فایده نباشد تا به یک نمونه عینی در جریان فعالیت‌های آنان اشاره شود. در سال۱۳۹۰، گروه تاریخ مجله مهرنامه به مناسبت پنجاهمین سالگرد تأسیس حزب توده ایران در صدد تهیه ویژه نامه‌ای بود. با توجه به حساسیت‌های موجود از سوی هوادان چپ سنتی و ساختار قدرت سیاسی به مجله، قرار بر این شد تا نویسندگان مطالب این پرونده به گونه‌ای انتخاب شوند که خروجی کار، به نفع جریانی سنگینی نکند بلکه فقط روایت‌های ناگفته تاریخی باشد. برای این منظور دبیر وقت گروه تاریخ با محمد علی عمویی تماس گرفت تا با او به عنوان محور اصلی این پرونده، گفت و گویی را انجام دهد. دبیر وقت گروه سیاسی به منزل او رفت و ریز پرونده را برای او شرح داد. همچنین آخرین شماره‌های مهرنامه را نیز در اختیار او قرار داد و متعاقب آن، قرار مصاحبه در خصوص حزب توده گذاشته شد. اما یک روز پیش از انجام این مصاحبه، محمد علی عمویی انصراف خود را از انجام گفت و گو اعلام کرد. دلیل این انصراف، چاپ جمله‌ای از فریبرز رییس دانا در آخرین شماره مجله مهرنامه بود که علیه حزب توده ایران ایراد شده بود. در همان زمان فریبرز رییس دانا توضیحاتی را در خصوص سخنانش به دفتر مجله ارسال کرد. اگر چه او در این توضیحات، اشاره‌ای به اینکه مهرنامه این سخن را به او منتسب کرده باشد، بیان نکرده بود اما با این حال برخی اعلام کردند که مهرنامه می خواهد چپ‌ها را تخریب کند. در حالی که نوار میزگرد موجود بود و مهرنامه در صورت لزوم می توانست آن را منتشر کند. همین جوسازی‌ها باعث شده بود تا محمد علی عمویی از انجام مصاحبه منصرف شود.
 

اما ماجرا از چه قرار بود؟ میزگردی اقتصادی با حضور موسی غنی نژاد و فریبرز رییس دانا در دفتر مجله مهرنامه توسط گروه اقتصادی برگزار شده بود. با توجه به فاصله اندک میان برگزاری این میزگرد و انتشار مجله قرار بر این شد تا ضمن تماس با فریبرز رییس دانا، متن کتبی مصاحبه به رویت او برسد و پس از تأیید، صفحه بندی انجام شود. شب هنگام دبیر گروه اقتصادی مهرنامه به همراه دبیر وقت گروه تاریخ به منزل فریبرز رییس دانا رفتند تا متن مکتوب را در اختیار او قرار دهند و در صورت نیاز به اصلاح، موارد اعمال شود. او حسن ظن خود را به برگزار کنندگان میزگرد علام کرد اما دبیر اقتصادی مجله برای رفع ابهام در برخی جملات، نظرات او را جویا شد و پس از دریافت پاسخ، آنها را اصلاح کرد. مجله منتشر شد اما گویا یک جمله از فریبرز رییس دانا برای او دردسر ساز شده بود. او توضیحاتی را در خصوص مطالب منتشر شده به دفتر مجله ارسال کرد اما این توضیحات فاقد رد مطالب قبلی‌اش بود، فقط کمی آن مطالب را بهداشتی تر عنوان کرده بود. با این حال مهرنامه این توضیحات را به صورت کامل در شماره بعدی خود منتشر کرد.
 

با این وجود دبیر وقت گروه تاریخ در تماسی با محمد علی عمویی، او را در جریان اتفاقات روی داده قرار داد. دبیر وقت گروه تاریخ همچنین برای نشان دادن حسن نیت مجله پذیرفت تا از گفت و گوی یکی از معتمدان محمد علی عمویی با او استفاده شود. در همین مسیر باز هم برای نشان دادن حسن نیت، مقاله‌ای از یکی از مدافعان چپ که منتقد مهرنامه بود برای چاپ در مجله پذیرفته شد. حتی دو یا سه جمله‌ای که قرار بود بر اساس محدودیت‌های موجود، اصلاح شوند نیز با نظر خود آنان انجام شد.
 

با این توضیح و این ادعا که توان برای ذکر نمونه‌های مشابه وجود دارد آیا منتقدان این تیپ از روزنامه نگاران همچنان معتقدند که "این رسانه‌ها نقش و کارکرد دستگاه‌های سرکوب ایدئولوژیک را ایفاء، قربانیان زبان بریده و لب دوخته استبداد را با شیوه‌های امنیتی بمباران و فضا را برای حذف فیزیکی منتقدان و مخالفان آماده و هدف را برای کارد به دست‌های سلاخ نشانه گذاری می کنند"؟(۴)
 

البته شاید برخی منتقدان مهرنامه بگویند که این مطالب در برابر حجم مطالب مدافع لیبرالیسم و سرمایه داری جهانی کم است در نتیجه نظریه چپ‌ها و سوسیال دموکرات‌ها مغلوب می شود که البته خطاب به آنان باید گفت که هر نشریه‌ای با حفظ اصل کثرت گرایی، این حق را دارد تا به یک خط فکری وفادار باشد. امری که در تمام کشورهای پیشرفته دنیا نیز رواج دارد.
 

همچنین در تبیین دیدگاه‌های روشنفکران دینی نیز مجله مهرنامه پرونده‌های مشخصی را منتشر کرده است. اگر چه سابقه این تیم مطبوعاتی نشان می دهد که برخی از آنان در طول سال‌های فعالیتشان، همواره تلاش کرده اند تا نام نواندیشان دینی را در مطبوعات ایران زنده نگه دارند. به گونه‌ای که در این خصوص بارها به مراکز امنیتی احضار یا از طریق تماس تلفنی توجیه شده اند.
 

البته در بررسی چالش میان روزنامه نگاران و برخی فعالان سیاسی و فرهنگی، نمی توان بر نقص‌ها و ایرادات وارده بر روزنامه نگاران شاغل در دو نشریه "مهرنامه" و "اندیشه پویا" که در یک سوی این چالش قرار می گیرند، چشم فرو بست. این دسته از روزنامه نگاران در بعضی مواقع به تضمین‌ها در جهت رعایت امر کثرت گرایی، بی‌توجهی نشان داده اند. همانگونه که گاهی در مسیر روشنگری راه به خطا رفته و نتیجه کارشان تخریب فرد یا گروه مورد نظر شده است. آنچنان که گاهی برخی نوشته‌هایشان با ایراد تهمت همراه بوده است. اما آیا این مواضع که بر اساس شواهد موجود در برابر حجم زیاد مطالب منتشر شده کم است، دلیلی بر سیاسی کار بودن روزنامه نگاران است؟ البته این دسته از روزنامه نگاران باید توجه داشته باشند که در پی ایراد اتهام به کسی یا تخریب وجهه یک شخص در نشریه‌ای که در یک کشور توسعه یافته منتشر می شود، آن نشریه به جریمه نقدی محکوم می شود.
 

۷- در تبیین چرایی کشاکش نیروهای فرهنگی و سیاسی مختلف با رسانه‌های ایرانی، سه سطح نزاع خودنمایی می کنند. اولین سطح از نزاع بر سر میزان حضور خود یا رقیبان در رسانه مورد نظر است؛ بی‌هیچ چالشی با ساختار موجود. تقابل بخش عمده‌ای از معترضان و منتقدان با این دسته از نشریه‌ها را می توان در همین سطح از نزاع طبقه بندی کرد. دومین سطح از نزاع بر سر شیوه مدیریت رسانه است. بنابراین منتقدان، اصلاح شیوه‌های مدیریتی را طلب می کنند. تقابل بخش مهمی از فعالان فکری و سیاسی با برخی رسانه‌ها را می توان در همین سطح از نزاع طبقه بندی کرد. سومین سطح از نزاع بر سر تغییر ساختار رسانه است و نه اصلاح شیوه مدیریت. این سطح از نزاع را مجموعه‌ای ناهمگون تشکیل می دهند.
 

البته در میان این سه سطح نزاع، تکلیف نزاع اول و سوم مشخص است. زیرا آنانی که در نزاع اول قرار می گیرند، متوقعانی هستند که "می خواهند تا روزنامه نگار یا نشریه در اختیار و مبلغ اندیشه‌های آنها باشد و اگر این کار انجام نشد، آن وقت است که عملکرد آن روزنامه نگار یا نشریه، تعجب برانگیز، غیر منصفانه و ناموجه می شود، حتی می تواند به ابزار قدرت برای سرکوب هم متهم شود."(۵) همچنین آنانی که در سطح سوم نزاع قرار می گیرند، کسانی هستند که روزنامه نگار را صاحب فکر و اندیشه نمی دانند. روزنامه نگاری از دید آنان یعنی تبلیغ آن چیزی که آنان می پسندند و اگر این کار نشد، آن وقت است که عملکرد آن روزنامه نگار یا نشریه، در خط دشمن و بر هم زننده نظم جامعه می شود. بنابراین آن چیزی که در مواقعی خواسته این دو سطح نزاع را به هم نزدیک می کند، تمامیت خواهی آنان است.


از سوی دیگر روزنامه نگاران نیز باید توجه داشته باشند که "مناقشات فکری و سیاسی هیچ گاه در یک مکان و زمان منزوی یا در یک سطح انتزاع صورت نمی پذیرند بلکه در همه جا و همزمان در ابعاد متعددی رخ می دهند" (۶) که باید به آنها توجه کنند. زیرا محروم کردن خود از دسترسی به یکی از این جریان‌های فکری و سیاسی، ناقص کردن یک عضو بدن به دست خود است.


بنابراین در شرایط موجود نه شاغلان در رسانه‌ها می توانند به تنهایی ادامه مسیر دهند و نه فعالان سیاسی و فرهنگی می توانند بدون رسانه ها. پس برای تحقق این امر نیاز است تا هر دو گروه با کنار گذاشتن انگ زنی ها، به گفت و گویی مؤثر میان خود بی‌اندیشند. گفت و گویی که با انتشار روزنامه "آسمان" در بیست و ششم بهمن ماه ۱۳۹۲ ضرورت انجام آن بیش از پیش احساس می شود. همانگونه که سردبیر روزنامه آسمان در اولین شماره آن نوشت: "انتشار روزنامه یکی از این فضاهای تازه است. روزنامه‌ای که نه جزیی از دولت که نهادی از نهضت اعتدال‌گرایی باشد. در این نهضت هر کس باید به کار خود بپردازد: دولت به کارگزاری٬ روشنفکر به نظریه‌پردازی و روزنامه به اطلاع‌رسانی. این تقسیم کار در ادوار گذشته تحول‌خواهی به ندرت رخ داده است: گاه دولت نظریه‌پردازی می‌کرده٬ روشنفکر به مدیر تبدیل می‌شده و روزنامه به بولتن یا توپخانه تغییر کارکرد داده است. اکنون همه باید به جای خود برگردیم." (۷)


پی نوشت:

۱- فرج سرکوهی، واکنش ردیه نویس فداییان جهل- سایت اخبار روز

۲- عبدالرضا تاجیک، هجوم از دو سو به روزنامه نگاران- سایت جرس

۳- سروش دباغ، به کجا چنین شتابان- سایت جرس

۴- فرج سرکوهی، کین نامه راست مدرن اسلامی- سایت اخبار روز

۵-عبدالرضا تاجیک، هجوم از دو سو به روزنامه نگاران- سایت جرس

۶- رضا احمد آبادی، چرا لیبرالیسم نمی تواند به تنهایی علیه امپریالیسم به پا خیزد- مجله مهرنامه

۷- محمد قوچانی، کدام روزنام؟ کدام اعتدال؟- روزنامه آسمان
 

 نظرات وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.

 
ارسال به :


نظرات
محمود : ۲۷ بهمن ۱۳۹۲, ساعت ۱۱:۵۲ قبل از ظهر
شما یا مقاله های اقایان سرکوهی و شبستری را درست نخوانده اید یا اندیشه پویا و مهرنامه را. شبستری به دروغ و انگ زدن و .. در مهرنامه اعتراض کرده است . یعنی تحلیل محتوا کرده است. سرکوهی هم دقیقا تحلیل محتوا کرده است یعنی همان کاری که شما بدان معتقدید. . سرکوهی نوشته های اندیشه پویا و مهرنامه را اورده و ان ها را نقد کرده است .
ایشان نخست بیش از ۱۰ دروغ اشکار را در نوشته اندیشه پویا ذکر کرده است. دروغ هاپی در حد جا زدن کتابی علیه کاسترو به عنوان خاطرات او. بعد به شیوه اندیشه پویا و مهرنامه اشاره کرده است شیوه هاپی مثل بهره گیری از خم شدگی کمر پویان برای رد عقاید پویان. بعد به واقعیت مهمی اشاره کرده است . گفته است شما گرایشی را حذف و ساتسور کرده اید و علیه ان می نویسید . گفته است شما پاسخ های ما را منتشر نمی کنید اما علیه ما می نویسید. گفته است حتی در باره مجله ادینه دروغ می نویسید اما پاسخ سردبیر مجله را منتشر نمی کنید.

گفت و گو ؛ که شما هم گفته اید؛ بسیار خوب است اما گفت و گو فقط در ازادی هر دو طرف گفتگو ممکن است. وقتی یک طرف را سانسور و حذف می کنند دعوت به گفتگو بی معنا است. گفتگو یعنی جواب هم منتشر شود ایا یک پاراگراف از جواب های سرکوهی را منتشر کردند؟ نه این ها به تک گوپی عادت کرده اند
سرکوهی در باره مهرنامه هم جمله هاپی از این مجله نقل کرده است . ان ها را تحلیل محتواپی کرده و گفته است که بر اساس این جمله ها این شیوه مهرنامه برخورد امنیتی با فرهنگ است .

من لحن سرکوهی را نمی پسندم. لحن او تند بود. ام حرف او حرف شبستری درست بود. شما هم اگر می خواهید نوشته های سرکوهی را نقد کنید بهتر است به پیشنهاد خود یعنی تحلیل محتوا عمل کنید یعنی به انتقادهای شبستری و سرکوهی در نوشته های انان پاسخ بدهید . شما در جواب شبستری و سرکوهی می گوپید که کارکنان مهرنامه با فشار وزارت اطلاعات رو به رو بوده و هستند این شد تحلیل محتوای نقد این دو ؟
رعنا : ۲۷ بهمن ۱۳۹۲, ساعت ۱۲:۰۷ بعد از ظهر
اقای تاجیک

این که کسی تحت فشار وزارت اطلاعات است دلیل درستی کار او نیست. سرکوهی هزار بار بیش تر از مهرنامه تحت فشار بوده. این دلیل این نیست که حرف او درست است.ا سرکوهی گفته است که مهرنامه و اندیشه پویا دروغگو هستند . به دیگران حمله می کنند اما پاسخ های انان را منتشر نمی کنند. او موارد و دلایلی اورده و بهتر بود شما موارد و دلایل او را بررس می کردید
زیبا عراقی : ۲۸ بهمن ۱۳۹۲, ساعت ۹:۳۵ قبل از ظهر
اقای تاجیک
من این مساله را از اغاز دنبال کرده ام . دو بار هم نوشته شما هم خواندم . چرا دوبار ؟ چون ارتباط بین حرف های شما با موضوع های اصلی بحث را نفهمیدم . نفهمیدم داستان هاپی که در باره احضار به وزارت اطلاعات و مصاحبه عموپی و دیگران تعریف کرده اید ؛ و بخش اصلی مقاله شما است؛ چه ارتباطی با انتقادهای منتقدان مهرنامه و اندیشه پویا دارد.؟ کسانی که از این دو نشریه انتقاد کرده اند مساپل مشخص؛ روشن؛ مستدل و متکی به نوشته های این دو مجله را نقل کرده و از ان ها انتقاد کرده اند. بحث روشن است. انتقادها هم روشن است. رد نظر منتقدان این دو مجله هم باید روشن باشد یعنی شما باید با دلایل بگوپید که این ها اشتباه کرده اند اما دلایل باید به موضوع رابط داشته باشد. من در نوشته شما هیچ دلیل مرتبط با موضوع ندیدم

شما هم اگر می خواهید وارد این گونه بحث ها شوید و نظریات منتقدان این دو مجله را رد کنید راهی ندارید جز ان که به اصل موضوع بپردازید . شما باید انتقادهای ان ها را رد کنید . نوشته شما باید در ارتباط با موضوع باشد . داستان سراپی دردی را دوا نمی کند. خوانندگان هم احمق نیستند. من به عنوان خواننده در نوشته شما به دنبال دلایل شما هستم نه داستان و قصه.

قصه هاپی که شما گفته اید چه ارتباطی با انتقادهای منتقدان دارد؟. هیچ. من با علاقه سعی کردم بفهمم شما چه می گوپید. البته در باره انتقادها. داستان های شما هم خوب است اما ربطی به موضوع ندارد. شما خوانندگان را دستکم کرفته اید
علی رضا سهند : ۲۸ بهمن ۱۳۹۲, ساعت ۳:۱۱ بعد از ظهر
محمد قوچانی یکی از جوانانی بود که فعالیتهای مفیدی در عرصه مطبوعات و بعضاً سیاست داشت اما جناب تاجیک باید قبول کنند که روند آقای قوچانی به یکباره پس از آخرین ازادی از زندان تغییر کرد. نقدهای او حتی اگر صحیح هم باشد تیغه تیزش رو به کسانی است که حداقل داخل ایران تریبونی برای بیان نظراتشان ندارند. در واقع قوچانی و دوستانش به کسانی میتازند که به دلیل وضعیت مطبوعات در ایران عمدتاً قادر به درج پاسخ آنها به این نوشته ها نیستند. نقد یک طرفه و بدتر از آن تاختن به دیگران به هیچ وجه اخلاقی نیست. بهتر است آقای قوچانی سکوت کند تا اینکه یک طرفه به نقد دیگران بپردازد. اگر نقدهای ایشان به دلیل فشار حکومت اخلاقی است طبق کدام منطق آقای تاجیک انتظار دارند که کسانی که بیرحمانه تحت نقد و طعن قرار گرفته اند از خود دفاعی نکنند؟ اگر لحن امثال سرکوهی را نمیپسندید چطور لحن امثال قوچانی را میتوانید تایید کنید . سرکوهی جدا از عقایدی که دارد فشارهای سنگین وزارت اطلاعات را تحمل کرد و آنچه انها خواستند را بر آورده نکرد.
علی حصوری : ۰۱ اسفند ۱۳۹۲, ساعت ۸:۴۰ قبل از ظهر
پس از انقلاب بهمنٰ سیاست در ایران بیمار شده است. به عبارت دیگر بیماری شایع سیاسی ایران را تهدید می کند. دستگاه های کنترل به اندازه ای شدید عمل می کنند که هیچ کس در نوشتن آزاد نیست. در نتیجه کمتر نوشته ای ممکن است از واقعیات سخن بگوید. برای مثال آقای خمینی که رهبر انقلاب ایران بوده اند کلماتی بر زبان رانده اند که هیچ کس حق نقل آن ها را ندارد در حالی که فیلم و نوار آن ها موجود است. حتی آیا امروزه می توان همه ی سخنان خاتمیٰ احمدی نژاد و برخی دیگر را تکرار کرد؟این وضع کار نویسندگی را به بن بست می کشاند.
رضا : ۰۱ اسفند ۱۳۹۲, ساعت ۸:۵۳ قبل از ظهر
به نظر من در اینجا سخن بیشتر از باندی شدن فضای مطبوعات در ایرانه. وقتی صحبت از باندی شدن می کنم شما حتما به عنوان یک روزنامه نگار منظورم رو درک می کنید.
وظیفه قلم توجیه هیچ شکلی از سرکوب نیست، اما در فضای باندی مطبوعات ایرانی کمتر نویسنده ای تونسته خودش رو از این ننگ رها کنه که جزئی از سازمان خشن سرکوب اندیشه باشه.
نقد سرکوهی به نظر محترمانه ترین جواب ممکن بود، چون در غیر اینصورت چنین انعکاسی پیدا نمی کرد. اهل فرهنگ و مطبوعات هم بهتره نویسندگان مطالبی که هر روز می خونن رو بهتر بشناسن. چون متن هرگز از مولف جدا نیست، مخصوصا اگر هدف خواندن کشف و تسلط بر بخشی از حقیقت باشه.
کاوه : ۰۱ اسفند ۱۳۹۲, ساعت ۹:۴۸ قبل از ظهر
این فرهنگی کاران امنیتی، تنها به چپ نمی تازند. بلکه علی رغم آنچه تصور می رود، بر نیروهای اصلاح طلب میانه رو، همچون خاتمی در سال 87 (دربحث کاندیداتوری اش) و موسوی در همان موقع، نیز حمله هایی آورده و می برند. مصداق این حمله ها مقاله ی قصه ی شیخ و سید آقای قوچانی و بسیاری مقالات دیگر در نشریات شان است.
یک شهروند معترض به کیهان و ا : ۰۲ اسفند ۱۳۹۲, ساعت ۱۲:۲۰ بعد از ظهر
آقا این حرفها چیه؟ یارو دورغ نوشته! درباره امیرپرویز پویان دروغ نوشته. درباره کاسترو دروغ نوشته. درباره چپ دروغ نوشته. بعد از افشای دروغ هم از روشهای پیچش استفاده کرده. بی مسئولیتی و دروغنویسی و گرای امنیتی دادن توی مطالب چه ربطی به این حرفها داره؟
هر نشریه ای حق داره وابسته به جایی باشه یا نباشه و خط فکری خاصی داشته باشه یا نداشته باشه. اما دیگه کاری رو که کرده رو که نمیتونه کتمان کنه. بحث فرج سرکوهی روی مطالب منتشر شده و نقد این مطالب بود.
حالا چون این عزیزان دروغگو و گرادهنده تحت فشار اطلاعات هستند نباید عملکردشون رو نقد کرد و نباید اینها رو زیر دسته بندی و برچسب خاصی (فرهنگی کار امنیتی) دسته بندی کرد؟ اون هم وقتیتمام ویژگیهای این دسته و برچسب رو با هم یکجا دارند؟
چه دفاع بدی کرد تاجیک. با این دفاع گستره ی بدنامی رو از یکی دو نشریه به کل فضای نشریات پسااصلاح‌طلب بسط داد.
Irani : ۰۵ اسفند ۱۳۹۲, ساعت ۸:۳۵ بعد از ظهر
آقای تاجیک... خوشبختانه خیلی از دوستان همان مشکلاتی را که در ذهن من در مورد مطالب نشریاتی مثل مهرنامه و اندیشه پویا و ویش از آن در شهروند امروز بود را متذکر شدند از جمله ندادن حق دفاع از خود و اتهام های سنگین به دیگران زدن
و کاملا هم واضح است که افرادی که دیدگاه لیبرال دارند دشمن شماره ی یک خود را جریان های چو میدانند(دقیقا به معنای واقعی از کلمه دشمن استفاده کردم)....
سوال بسیار مهم من اینه که چطور آقایانی مثل غنی نژاد و یا قوچانی و ... در این دوره و زمانه که تفکر چپ قدرت گذشته را ندارد از بازیابی این تفکر این قدر وحشت دارند و از حالا توپ خانه را برای حمله آماده کرده و شلیک می کنند اما در مقابل تندروهای جمهوری اسلامی ساکتند!!!!
این تیم فکری به سردبیری آقای قوچانی بارها پیش و پس از سال ۸۸ اصلاح طلبان رو هم مورد عنایت قرار داده بود اما وقتی به تندروها میرسه فقط و فقط سکوت پیشه می کنه و دم از اقتصاد لیبرال میزنه!!!
من یادمه در مقاله ای به قلم آقای قوچانی(در مورد نویسنده اطمینان ندارم) از فرزندان خامنه ای و ازدواج هاشون مطلب زده بود و مرتب تاکید می کرد که آقا!!!! هیچ گرایشی ندارن و این مطلب سال ها قبل از انتخاب ۸۸ و مسایل امنیتی مربوط به اون جریان بود در حالیکه در همون زمان مطالبی رو در مورد کانون نویسندگان و قیصر امین پور و بعدتر مصاحبه ای رو با ابراهیم گلستان در رد کانون درج کرده بود. ..
ارسال نظر
مشخصات فردی من را به خاطر داشته باش

*نظرات حاوی کلمات و عبارات رکیک و غیر اخلاقی و همچنین توهین و افترا منتشر نخواهد شد .
**از نوشتن نظر خود به صورت فینگلیش خودداری نمایید.
***از اینجا فینگلیش را به فارسی تبدیل کنید.