دوشنبه ۲۸ مرداد ۱۳۹۸ -
- 19 Aug 2019
17 ذو الحجة 1440 آخرین به روز رسانی : ساعت ۱۴:۱۷ به وقت ایران
جنبش راه سبز - جرس
مرد تنها
جرس: آیا جان کری طرح پیشنهادی خود برای صلح را به دلیل بن بست فعلی در مذاکرات‌‌ رها خواهد کرد؟ یا همچنان فکر می‌کند که دستیابی به یک توافق امکان پذیر است؟  

 

گویا فرایند برقراری صلح در خاورمیانه مثل راک‌اند رول (۱) تمامی ندارد. امروز فصل کنونی از همین تلاش‌ها با موانعی مواجه شده که ممکن است بار دیگر به شکست مذاکرات بیانجامد. البته این شکست باعث نمی‌شود که روند کلی صلح متوقف شود.
در طول تاریخ هیچ کس ماشین کرایه‌ای خود را نشسته است، به بیان دیگر مردم فقط به دارایی‌های خود اهمیت می‌دهند؛ این مفهوم معروف، که مطمئن نیستم ابداع تام فریدمن (۲) است یا لری سامرز (۳)، مشکل اصلی مذاکرات صلح فلسطینیان با اسرائیل هست و خواهد بود. هرگونه سازش نیازمند اتخاذ تصمیماتی دردناک از سوی هر دو طرف است، ولی طرفین آن احساس مالکیت لازم برای توجیه چنین تصمیماتی را نسبت به فرایند کنونی ندارند.
مذاکرات جاری تنها متعلق به جان کری است. او واقعا باور دارد که رسیدن به صلح امکان پذیر است. اگر او بر این باور نبود، امکان نداشت که روند مذاکرات را بدون وقفه با شدت و اشتیاق کنونی پیگیری کند.


داشتن اعتقادی خلاف دیگران الزاما چیز بدی نیست. چنین اعتقادی فقط وقتی مضر است که فکر کنید شما ماموریتی دارید که هیچ کس دیگر از عهده آن بر نمی‌آید، یا اینکه فکر کنید به خاطر اعتقادتان باید جنگی را آغاز کنید، و البته وقتی که به نظرتان می‌توانید مساله غیر قابل حلی را حل کنید. پس نافرجامی کنونی تلاش‌های کری در راه اعتقادش چیز بدی نیست، مگر اینکه مساله به هیچ وجه قابل حل نباشد. در این صورت اقدامات او نابخردانه و نشانگر ضعف ایالات متحده خواهد بود.
ولی به نظر من جان کری، علیرغم ادعاهای منتقدانش، هنوز به آنجا نرسیده و حل مساله همچنان امکان پذیر است. بعد از تماشای فعالیت‌های کری در چند ماه گذشته من حس می‌کنم که بنیامین نتانیاهو و همچنین محمود عباس او را حفاظ امنیتی خود می‌دانند. آن‌ها واقعا می‌خواهند که او در این مساله مشارکت داشته باشد، با وجود اینکه درباره امکان پذیری صلح (و یا حتی میل خود به دستیابی آن) شک دارند. برای هر دو طرف مذاکرات دنیا بدون جان کری از دنیایی که او در آن نقش بازی کند بد‌تر است.


نتانیاهو نگران پیامدهای احتمالی ناشی از شکست طرح صلح کری است، از جمله این پیامد‌ها می‌توان به همه گیر شدن کمپین بایکوت و انزوای اسرائیل اشاره کرد. عباس هم به اندازه کافی درایت دارد و می‌فهمد که محبوبیت بالا در داخل فلسطین و یا انتقال مبارزات استقلال طلبانه به عرصه‌های بین المللی، به تنهایی باعث مستقل شدن کشورش نمی‌شوند. نمی‌خواهم بیش از حد روی این موضوع تاکید کنم ولی از تلاش‌های کنونی جان کری سوء استفاده می‌شود؛ نه فقط به دست نتانیاهو و عباس، بلکه حتی به دست رئیس جمهور اوباما.
به نظر می‌رسد اوباما مایل است که صلح فلسطین با اسرائیل عملی شود ولی این مساله در صدر اولویت‌های او قرار ندارد. تا وقتی نتیجه بخش بودن مذاکرات محتمل نباشد، من بعید می‌دانم که آقای رئیس جمهور به پیشبرد روند فعلی کمک کند. کری مایل است که فرایند کنونی را ادامه دهد و اوباما (مانند نتانیاهو و عباس) از اینکه او در این راستا تلاش می‌کند خوشنود است، ولی تا زمانی که این اقدامات به تصمیم جدی و بزرگی از طرف دولت ایالات متحده نیاز نداشته باشند.
ممکن است مساله اخیر در مورد جاناتان پولارد (۴) حمایت‌های اوباما از مساله صلح خاورمیانه را کم رنگ‌تر کند. نمی‌دانم که درباره این مساله در کاخ سفید چه گذشته است، ولی به نظر نمی‌رسد که این موضوع به خوبی و آرامی پیش رفته باشد. پولارد یک موضوع خاص و جنجالی در حیطه اختیارات رئیس جمهور است. آیا با آزادی او موافقت می‌شود؟ آیا اصلا این ایده‌ای مناسب است؟ سوالات بسیاری وجود دارند که در مورد آن‌ها تکلیف کاخ سفید حتی با خودش هم مشخص نیست؛ یا حداقل نشانگر تاکتیک‌های بدون استراتژی دولت امریکا در این زمینه است.


وزیر خارجه ایالات متحده چه باید کند؟ او از اعلام نتایج مذاکرات در زمینه‌های مهمی چون مساله مرز بندی اورشلیم [بیت المقدس] طفره می‌رود؛ یعنی اینکه مذاکره در این موارد تاکنون پیشرفت و یا حداقل نتیجه ملموسی نداشته است، هر دو طرف تا اینجای کار تقلب کرده و او را دور زده‌اند، ضمن اینکه مناطق دیگر جهان هم نیازمند توجه مستقیم جان کری هستند. با این وجود او تلاش‌های خود را ادامه خواهد داد.
اوباما با تعیین شاخص‌های مورد قبول ایالات متحده، که باید در توافق گنجانده شوند، می‌تواند اوضاع را تغییر دهد. این کار او فاصله کری با دو طرف را برجسته و مبنای توافق را مشخص خواهد کرد. ولی تا زمانی که اوباما قانع نشود که بدون دخالت او و افزایش فشارهای ایالات متحده فرایند صلح قطعا شکست می‌خورد، او چنین اقدامی را انجام نخواهد داد.
در ‌‌نهایت من فکر می‌کنم که کری مشارکت خود در فرایند صلح خاورمیانه را همچون گذشته ادامه دهد. شرط می‌بندم که فرایند صلح در آینده نزدیک از سر گرفته خواهد شد. اینکه به کجا می‌انجامد را نمی‌دانم، ولی مطمئنم که مذاکرات به یک توافق جامع برای پایان دادن به درگیری و حل شدن تمام مسائل و ادعاهای دو طرف منتج نخواهند شد. گمان من بر این است که کری به مدت قابل توجهی در یک مثلث برمودا معلق خواهد ماند؛ مثلثی که دو ضلع آن دولت اسرائیل و فلسطینیان‌اند، در حالی که برای پیشبرد روند صلح همکاری نمی‌کنند، و ضلع سوم این مثلث پایبندی و تعهد او به برقراری صلح است.

نویسنده: آرون دیوید میلر (۵)

پانوشت: 


منبع: فارین پالیسی

۱- rock and roll

یک سبک موسیقی که بیش از ۶۰ سال از عمر آن می‌گذرد ولی همچنان از محبوبیت قابل توجهی در میان مردم برخوردار است.
۲- Tom Friedman
۳- Larry Summers
۴-Jonathan Pollard
جاناتان پولارد، تحلیلگر سابق و ۵۹ ساله آمریکا است که در سال ۱۹۸۵ دستگیر شد و اعتراف کرد که برای اسرائیل جاسوسی می‌کرده و اسناد طبقه بندی شده امریکا، از جمله اطلاعات مربوط به تسلیحات اتحاد جماهیر شوروی را به اسرائیل داده است. او در سال ۱۹۸۷ به حبس ابد محکوم شد.
روسای جمهوری آمریکا تاکنون با درخواست‌های اسرائیل برای آزادی پولارد که در سال ۱۹۹۵ اسرائیل به او تابعیت این کشور را داد، مخالفت کرده‌اند.
دولت باراک اوباما در راستای پیشبرد فرایند صلح به اسرائیل پیشنهاد داده است که اواخر این ماه او را آزاد کند و در عوض، اسرائیل ساخت شهرک‌های یهودی نشین در زمین‌های فلسطینی را متوقف سازد و همچنین زندانیان دیگر فلسطینی را آزاد کند.
۵- Aaron David Miller
او معاون طرح‌های جدید و یکی از محققان برجسته مرکز تحقیقاتی وودرو ویلسون است. آقای می‌لر از نویسندگان ثابت فارین پالیسی و در زمینه‌های مختلف منتقد سیاست‌های دولت اوباما است.

 

ارسال به :


نظرات
ارسال نظر
مشخصات فردی من را به خاطر داشته باش

*نظرات حاوی کلمات و عبارات رکیک و غیر اخلاقی و همچنین توهین و افترا منتشر نخواهد شد .
**از نوشتن نظر خود به صورت فینگلیش خودداری نمایید.
***از اینجا فینگلیش را به فارسی تبدیل کنید.