دوشنبه ۲۷ آبان ۱۳۹۸ -
- 18 Nov 2019
19 ربيع الأول 1441 آخرین به روز رسانی : ساعت ۱۴:۱۷ به وقت ایران
جنبش راه سبز - جرس
محل زندگی به خودی خود نشانه هیچ چیز نیست
 آن چیزی که مرا در صحبت‌های دولت آبادی عصبانی می‌کند دامن زدن به این تضاد داخل و خارج است.


محمود دولت آبادی در دیدار معاون وزیر ارشاد حرف‌های خوبی هم زده‌اند اما این بخشی که درباره رفتن از ایران صحبت کرده‌اند نه درست است نه اخلاقی. سالها است عده‌ای از روشنفکران ایرانی مدام بر دیگران منت می‌گذارند که در کشور مانده‌اند. به نظر من این بیشتر یک جور چانه‌ز‌نی برای امتیازگیری و تلاش برای قهرمان نمایی است.

دلایل اینکه ایشان در ایران مانده‌اند می‌تواند خیلی چیزها باشد، این «عشق به ایران» هم یک عبارت کلی است که درونش خیلی چیزها می‌تواند باشد که الزاما چیزهای قابل افتخاری هم نیستند مثلا ترس از تغییر، نگرانی از گمنامی، مشکل زبان، مشکل مالی و خیلی چیزهای دیگر. آقای دولت آبادی قطعا نویسنده مهمی در زبان فارسی هستند ولی تا جایی که من می‌دانم نویسنده مهمی در دنیا نیستند (نه ایشان بلکه هیچ نویسنده فارسی زبان دیگری هم) که این ژست پاسخ منفی دادن به دعوت‌نامه از سه کشور مهم دنیا را به خود بگیرند. این گونه فرصتهای مطالعاتی و دعوت به همایش‌ها و از این قبیل برنامه‌ها چیز بسیار رایجی است و سالانه میلیون‌ها نفر در دنیا از این فرصتهای تبادل فرهنگی و علمی و ... استفاده می‌کنند و برای رفتن یا نرفتن‌شان منتی روی کسی نمی‌گذارند چون می‌دانند اساسا چیز مهمی نیست.

آن چیزی که مرا در صحبت‌های دولت آبادی عصبانی می‌کند دامن زدن به این تضاد داخل و خارج است. خیلی از اینها که ایران رفته‌اند آدم‌های وطن دوست‌تر از بسیاری در ایران مانده‌ها هستند و خیلی‌ها هم که نرفته‌اند می‌خواسته‌اند اما نتوانسته‌اند یا ترسیده‌اند یا ... طبعا عکسش هم هست در خارج از ایران زندگی کردن هم افتخاری یا فضیلتی نیست.

اینکه هر که از ایران رفته آدم ضعیفی بوده که کم‌اورده و هر که در ایران مانده الزاما شجاعت و ایثار خاصی نشان داده دروغ است عکسش هم دروغ است. اساسا محل زندگی به خودی خود نشانه هیچ چیز نیست دقیقا هیچ چیز 

منبع: فیس بووک نویسنده 


نظرات وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.


ارسال به :