سه‌شنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۸ -
- 12 Nov 2019
14 ربيع الأول 1441 آخرین به روز رسانی : ساعت ۱۴:۱۷ به وقت ایران
جنبش راه سبز - جرس
درباره خصوص سازی نساجی بروجرد


نساجی بروجرد را در اواخر دولتی قبلی بخشیدند و به نام دولتی فعلی تمام کردند


بنا بر طبقه بندی‌های صورت گرفته، بروجرد در بین تمامی شهرستان‌های استان لرستان، مقام اولی صنعتی را دارا بوده و اولین رتبه صنعتی را در این خطه دارد. در عین حال، بزرگ‌ترین کارخانه صنعتی این شهرستان، نساجی می باشد که روزگاری صد‌ها کارگر و کارمند داشت.


همان موقع که صد‌ها کارگر در آن کار می کردند، از سود دهی بسیار بالایی برخوردار و کلی عایدی برای دولت در بر داشت. اما به تدریج، کار به جایی رسید که بازیگران سیاست، آن را جولانگاه قدرت خود یافتند و هر یک به نوعی تلاش داشتند تا دست بر روی آن گذاشته و از این راه، رانتی هایی برای خود دست و پا کنند که کردند.


اولین کاری که کردند، مدیر واقعا مدبر آن را در همان سال‌ها برداشتند و فردی را مدیر کردند که نه می دانست نساجی چیست و نه مدیریت کدام است. به تدریج، این کارگاه صنعتی بزرگ منطقه، به سراشیبی ضرر افتاد و کار به جایی رسید که انباشته انبار او آن قدر زیاد گردید که ناچار شدند ساختمان هایی در بیرون کارخانه اجاره نموده و کالای فروش نرفته را در آن‌ها انبار نمایند. این در حالی بود که انبار خود کارخانه بزرگ تر از آن است که نتوان تولید یکی دو سال را در آن ذخیره نمود.


با مطرح کردن خصوصی سازی، بدوا کاری کردند که کارخانه را متضرر نشان دهند. بر این اساس، سهام آن که گاه از چند هزار تومان هم فراتر رفت، به کمترین قیمت ممکن، یعنی دویست تومان نزول نمود.
اما به همین هم بسنده نکردند و کاری را در پیش گرفتند که آقا زاده‌های آقا شده فعلی، به نوایی جانانه برسند. این شد که در ماه‌های آخر دولت محمود، زمینه بورس را به نوعی فراهم کردند که هیچ رقیبی در میان نباشد و خریدار و فروشنده در کنار هم، قال قضیه را بکنند. این شد که در ماه‌های آخر دولت قبلی کارخانه را فروختند و در اوایل دولتی فعلی، دولت دست از سر آن برداشت.


اما باید دید که کاخانه چه قیمتی داشته و این‌ها آن را با چه قیمتی فروختند و در این میان چه عایدی برای بیکاران منطقه داشت.

کارخانه، علاوه بر چندین کارگاه ریسندگی، بافندگی، رنگرزی و فروشگاه و انبار بسیار بزرگ در محدوده کارگاه اصلی، دارای فروشگاه هایی در سطح شهر بروجرد و نیز فروشگاه‌های دیگری در نقاط دیگرکشور می باشد. افزون بر این، دارای استخر مجلل پر درآمد، توام با بخش گیاهان زینتی درآمد زای وسیع می باشد. فقط دفتر مرکزی و ساختمان‌های مربوط به مهمانسرا و سالن‌های کنفرانس آن در تهران، بیش از ۳۵ میلیارد تومان قیمت دارد. در زمان فروش، فقط پارچه انبار شده آن بیش از ۵ میلیارد و ۸۰۰ میلیون تومان بوده است. ارزش کل کارخانه، با متعلقات آن در سال ۱۳۹۲، بالغ به ۴۸۰ میلیارد تومان بالغ گردیده که تمام آن را به قیمت فقط ۳۵ میلیار د تومان فروخته اند و در مقابل، هر چند وابسته امام جمعه‌ای از استان اصفهان از این درآمد باد آورده متنعم گردیده، اما فرزند نماینده‌ای از نمایندگان خطه لرستان که اینک باید آن را دیگر آقا زاده ننمایید و آقایی کامل می باشد، مالک حدود ۳۰ درصد از سهام کارخانه ذوب آهن مبارکه شده است.

اما با خصوصی سازی کارخانه بزرگ بروجرد، چه لطفی به حق بیکاران دانش آموخته بروجردی شد؟ بخش خصوصی که دولت نیست که به فکر تامین سود نباشد و برای هر مورد کلی محاسبه هزینه و درآمد داردو باید فقط دعا کرد که کارگران دیگری را اخراج ننماید که ایجاد اشتغال پیشکش صاحبش باد.
 

نظرات وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.


 

 

 

ارسال به :


نظرات
ارسال نظر
مشخصات فردی من را به خاطر داشته باش

*نظرات حاوی کلمات و عبارات رکیک و غیر اخلاقی و همچنین توهین و افترا منتشر نخواهد شد .
**از نوشتن نظر خود به صورت فینگلیش خودداری نمایید.
***از اینجا فینگلیش را به فارسی تبدیل کنید.