سه‌شنبه ۲۵ مهر ۱۳۹۶ -
- 17 Oct 2017
26 محرم 1439 آخرین به روز رسانی : ساعت ۱۸:۱۷ به وقت ایران
جنبش راه سبز - جرس
«همه پرسی» و پیش نیازهایش
آیا می توان «همه پرسی» را به موضوعاتی گسترش داد که سخن گفتن از آنها می تواند هر کسی را به خطر و زندان بیندازد؟ 


سخنان دیروز آقای روحانی، سخنان بسیار خوبی هستند که تنها در آنچه او آن را شفافیت خواند، آنهم در نهادهای وابسته به دولت و با دستور و پیگیری و سخت گیری و برخی جابجایی ها در بکارگماری ها می تواند به سرانجام برسد، دیگر سخنان ایشان، بویژه برجسته ترین بخش از سخنان او که می تواند «همه پرسی» دانسته شود، فراگیرتر هستند و بخش دیگری از حکومت که زورش از دولت بیشتر است در برابر آنها ایستاده است.

شنیده شدن سخنان هیجان انگیز از رسانه ها پس از سخنرانی آقای روحانی، چندان شگفت انگیز نیست، اما شوق و هیجان چهره های برجسته از این سوی ماجرا نسبت به اشاره آقای روحانی به بندی از قانون اساسی که به «همه پرسی» پرداخته است، به همان اندازه شگفت انگیز است که ترس آن سو از چنین سخنی شگفت انگیز است در حالیکه پیوسته از زبان مردم سخن می گویند و راهکارها و خواسته های خود را خواسته ی همه مردم می دانند.

اگر سخن آقای روحانی در باره «همه پرسی» را در پیوند با گفتگوهای هسته ای و نشانه ای از اختلاف دیدگاه در رده های بالای حکومت نسبت به آن بدانیم، اگر چه دلگرم کننده است چرا که در چنین روزگار سخت و امنیتی ای که همگان به پیروی از یک جا و یک نفر فراخوانده می شوند، نشانه ای از جریان گفتگو و چالش و چون و چرا به جای فرمانبرداری و خاموشی و سکوت در بالاترین جایگاههای اداره امور کشور است، اما خوب است به چند پیش نیاز در باره «همه پرسی» پرداخته شود تا بلکه از هیجان زدگی از این سخن و گسترش دامنه اش به چیزهای دیگر کاسته شود.

نخستین پیش نیاز هر «همه پرسی» ای، آگاهی مردم از موضوع آن و آزادی سخن گفتن موافقان و مخالفان آن و شنیده شدن دیدگاههای آنها در دوره ای مناسب و به گونه ای شایسته و بایسته است، چرا که پاسخ دهندگان، آنگاه می توانند تصمیمی بگیرند که هیچ اما و اگری در آن نباشد.

در کشور ما، هر «همه پرسی» ای، بویژه «همه پرسی» در باره چگونگی به سرانجام رساندن گفتگوهای هسته ای، از پیش نیازی که گفته شد بی بهره است، چرا که شمار بسیار زیادی از مردم با بمباران رسانه هایی روبرویند که دست نکشیدن از آن را به هر بهایی و با هر پیامد و سرانجامی، شرافتی و ناموسی کرده اند و مخالفانش نمی توانند با آن آشکارا و در رسانه های همگانی مخالفت کنند و از بلایای آن یا از سود رسیدن به یک توافق بگویند و بنویسند.

از آنجا که همچنان، نه تنها سخن گفتن از هر بده بستانی برای پایان دادن به رودررویی هسته ای پر هزینه است، بلکه آشکار شدن رأی نیز نمی تواند بی هزینه باشد، آیا تنها با تکیه بر سخنان جسته گریخته ی یکی دو نفر که نمی دانیم چند نفر از مردم آنها را می خوانند یا می شنوند، می توان به آنچه از چنین «همه پرسی» ای بر می آید خوش بین بود؟ و اگر هم به دلایل بسیار، مردم در پاسخ به پرسشی در باره گفتگوهای هسته ای، از راه و روش آقای روحانی پشتیبانی کنند، آیا می توان «همه پرسی» را به موضوعاتی گسترش داد که سخن گفتن از آنها می تواند هر کسی را به خطر و زندان بیندازد؟

همچنین، نمی توان پیش نیاز ها و زمینه های بایسته ی دیگری چون سازوکار و نهاد و چگونگی برگزاری هر «همه پرسی» یا دادگاهی را نادیده گرفت و در هر موضوعی و در هر جایی و هر روزگاری، خواستار «همه پرسی» یا برگزاری دادگاه شد.
 

نظرات وارده در یادداشت ها لزوما دیدگاه جرس نیست.


ارسال به :


نظرات
ارسال نظر
مشخصات فردی من را به خاطر داشته باش

*نظرات حاوی کلمات و عبارات رکیک و غیر اخلاقی و همچنین توهین و افترا منتشر نخواهد شد .
**از نوشتن نظر خود به صورت فینگلیش خودداری نمایید.
***از اینجا فینگلیش را به فارسی تبدیل کنید.