هم دوش یاران خود در خیابانها و دانشگاه‌های ایران، با استبداد حاکم بر ایران مبارزه کنیم

به گزارش جرس، در ابتدای این بیانیه آمده است: سی و یک سال پیش در چنین روزهایی بود که پدرانمان به امید به ارمغان آوردن ایرانی آزاد برای خود و فرزندانشان و با وعده‌ی دموکراسی و آزادی بیان و رفاه اجتماعی، به خیابان‌ها آمدند و دیکتاتوری پهلوی را به زیر کشیدند. در آن روزگاران، مردان و زنان ایران با تمام وجودشان برای رهایی از حکومت خودکامه و منش دیکتاتوری جان فشانی ها کردند، غافل از آنکه دیکتاتورها و دشمنان قسم خورده ملت، روزگاری نه چندان دور در پوستین مذهب به سراغشان خواهند آمد.

بیانیه می افزاید: پس از گذشت سه دهه از آن روزها، آنچه که نصیب آن قهرمانان راه آزادی و فرزندانشان شده است چیزی به جز خفقان و سرکوب، فقر و بیکاری نمی باشد. بسیاری ازآن سربازان آزادیخواه دیروز، امروز در کنج زندان همان حکومت آرمانی‌ای هستند، که برای برقراریش، بپا خواستند و سینه ها در برابرآماج گلوله ها سپر کردند. و امروزنسل بعد از ایشان، برای باز پس گیری آزادی به یغما رفته، همان را تجربه می کنند که پدرانشان سالها پیش در مبارزات خود برابر رژیم پهلوی تجربه کردند. در دانشگاه ها و خیابانها از جهت فریاد آزادی خواهی به خاک و خون کشیده می شوند، و پاسخ "ندای" حق طلبیشان گلوله هایی سربی است که به قلبشان نشانه رفته است. و آن هنگام، که می‌پرسند، "رای من کو؟" ، سنگ فرش خیابان ها از خونشان رنگین می شود. آری، تاریخ چه زود تکرار می‌شود.

دانشجویان ایرانی مقیم اروپا در ادامه به انچه بر دانشجویان و دانشگاه رفته است اشاره کرده اند و می نویسند:  آنچه که در این سالها نصیب جامعه دانشگاهی و دانشجویان شده است، چیزی نبوده به غیر از سرکوب و خفقان، بلکه با حدت و شدت بیشتر، که دانشجو را پیاده نظام "دشمن" می‌پندارند و دانشگاه را بستری که "دشمن" می‌پروراند. چه آن سالهای اولیه پس از انقلاب، که با الگوبرداری از حکومت های کمونیستی، همچون چین، سعی در تصفیه دانشگاه ها تحت نام انقلاب فرهنگی نمودند، و زخم هایی عمیق بر پیکره جامعه دانشگاهی ایران وارد کردند، و چه آن زمانی که در تیرماه ۷۸ و ۸۸ با لشکر کشی نظامی به دانشگاه‌ها علنا در برابر این "دشمن" ساخته‌ی ذهن های بیمار صف‌آرایی کردند. ولی امروز ، از فراز سی سال سرکوب و خشونت، بدنه جنبش دانشجویی، شاداب تر و پر توان تر از گذشته، فریاد آزادی خواهی‌اش لرزه بر اندام کودتاگران و یاغیان آزادی این مرز و بوم انداخته‌است.

 دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه‌های اروپا، در این بیانیه بر چند خواست تاکید کرده اند که از آن جمله:"  ۱- آزادی بی قید و شرط صدها تن از فعالین دانشجویی به اسارت گرفته شده قبل و پس از انتخابات ۲۲ خرداد و لغو احکام قضایی و انظباطی که منجر به زندانی و محرومیت از تحصیل بسیاری از بهترین جوانان و نخبگان علمی ایران شده است. ۲- برخورد قضایی با نیروهای نظامی و شبهه نظامی (به اصطلاح خودسر) که با هتک حرمت دانشگاه و دانشجو، زمینه نا امنی و ایجاد جو پادگانی را در دانشگاه‌ها به وجود آوردند. ۳- حق تحصیل برابر برای تمام دانشجویان ایرانی بدون در نظر گرفتن گرایشهای سیاسی، مذهب و نژاد۴- بازگشایی تمامی تشکلات سیاسی دانشجویی، که در طول دولت نهم و همچنین پس از انتخابات دهم، اِشغال شده‌اند و یا از ادامه کار آنها جلوگیری به عمل آمده‌است و همچنین از سرگیری انتشار دوباره نشریات دانشجویی‌ای که توقیف شده‌اند. ۵- بازگشت به کار تمامی اساتید فرهیخته‌ای که به علت جهت گیری‌های سیاسی و یا حتی اقتصادی، مجبور به استعفا و ترک دانشگاه‌ها شده‌اند.

در پایان بیانیه تاکید شده است که هر چند ما دانشجویان شاغل به تحصیل در دانشگاه‌های خارج از کشور نمی‌توانیم هم دوش یاران خود در خیابانها و دانشگاه‌های ایران، با استبداد حاکم بر ایران مبارزه کنیم، ولی با تمام توان پژواک "ندای" آزادی‌خواهی ایران و ایرانیان را به گوش مردم جهان خواهیم‌رساند و چهره ددمنشانه حاکمان تاریکی را بر جهانیان آشکار خواهیم نمود.