همه ی ما میدانیم که جنبش سبز نیروی عظیم مردمی است که توانسته بسیاری از مردم را از اقشار گوناگون از روشنفکر و مذهبی و غیر مذهبی و استاد دانشگاه و دانشجو گرفته تا کارگر و معلم و کارمند وحقوق بگیر و... را گرد همدیگر جمع کند .

که این خود نمایانگر عظمت و قدرت آن است اما این عظمت و قدرت دو جنبه ی متفاوت دارد :

1- این حرکت عظیم که قبل از هر چیز در دلهای مردم جا دارد هر از چند گاهی به خیابان می آید و مردم حاضر در آن با همدیگر اعلام همبستگی میکنند و جنبش پویایی و زنده بودنش را فریاد میزند .

2-پتانسیل نهفته ی یک انقلاب (به مفهوم سنتی) را در خود دارد به گونه ای که این نیروی بالقوه میتواند در شرایطی خاص بالفعل شود و اساس حکومت را ویران کند و حکومتی دیگر را بر سر کار بیاورد .

حال با تصویری که از هر یک از این دو حالت به دست آوردیم بهتر میتوان هر یک را بررسی کرد اما در این میان نکته ای اساسی وجود دارد که ارزش توجه بیشتری داشته و مغفول مانده است .

باید این را بپذیریم که خیلی هامان تا هشت ماه پیش نمیدانستیم چگونه میتوان مخالفت کرد اما خشونت نورزید و همچنین اکثرمان از مبارزات عاری از خشونت به سبک گاندی و ماندلا و لوتر کینگ هیچ نمیدانستیم و این آگاهی را مدیون به طول انجامیدن جنبش طی هشت ماه گذشته هستیم . و همچنین باید بپذیریم که بسیاری مفاهیم اصیل وجود دارد که هنوز به درستی آنها را درک نکرده ایم و بسیاری مان هنوز در خواب غفلتیم که با شوک ها و تغییر های ناگهانی براحتی به آمال و آرزو هایمان میرسیم . پس با این اوصاف هنوز نیاز به آموختن داریم .

با همه ی این احوال جنبش سبز کلاس آموزشی است که مارا در بستری گرد هم آورد تا بتوانیم با همدیگر و از همدیگر و همچنین از دیگران بیاموزیم . بیاموزیم که آزادی یعنی چه و چه بهایی دارد ؟ ، استقلال چیست ؟ ، جمهور مردم یعنی چه ؟ و مردم کجای این معادلات قرار دارند ؟ بیاموزیم که دیگر با آن فهم سنتی از دین نمیتوان در دنیای مدرن زندگی کرد . و اینکه تا جریان و حرکت نداشته باشیم خواب و فساد همواره ما را تهدید میکنند .

این جنبش تنها کلاسی برای عموم مردم نبود حتی بزرگان هم در اینجا درس آموختند . موسوی هشت ماه پیش را با موسوی امروز مقایسه کنید که صحبت از حقوق اقلیتها و تکثر و ... میکند. همین یک مورد کافیست که بدانیم طولانی شدن حرکت چندان هم بد نیست و بدنبالش آگاهی فرا میرسد .

اما خطری که امروز این کلاس را تهدید میکند و می تواند آنرا تا مرز نابودی بکشاند دل خوش کردن به دگرگونی های آنی است و اینکه به یک باره همه ی آن چیزی که طی این هشت ماه آموخته بودیم فراموش کنیم و در یک حرکت واکنشی این نهضت را به پیروزی نا بهنگام ( به تعبیر ابراهیم نبوی ) برسانیم . و به یک باره از این حرکت عظیم به سکون در آییم تا با ز یادمان برود که معانی و مفاهیمِ اصیل و دقیقِ آرمانهامان چه بود؟

این است که بسیاری از بزرگان بر این باور بودند که حرکتهای اجتماعی باید مدت دار باشند و تغییرات در طول زمان انجام گیرد تا بتوانند

اولاً عمق پیدا کنند از آن جهت که در وجود افراد نهادینه شود بطوری که گرد فراموشی بر آنها ننشیند . و ثانیاً در بین افراد جامعه وسعت پیدا کند و بتواند روز به روز افراد بیشتری را با خود همراه کند .

همه ی اینها میسر نمیشود مگر اینکه باور کنیم که در این مفاهیم اجتماعی ضعیف هستیم و تا آنها را خوب فهم نکنیم رسیدن به این آرمانها رؤیایی بیش از طول یک شب تاریک نیست .

یادمان باشد که قبلاً شیرین کامی لحظه ای را تجربه کرده ایم این بار نوبت تحمل کمی تلخ کامی است .

*ديدگاه هاي وارده در یادداشت ها لزوما ديدگاه جرس نیست.